Συζητώντας τραγικά ατυχήματα

- Μαλάκα άκουσες για τον γλύπτη που πέθανε επειδή μπλέχτηκε το φουλάρι του στον τροχό;
- Ναι, και αμέσως σκέφτηκα πως αυτό ακούγεται σαν μια υπόθεση για...
- ... τον Αστυνόμο Μπέκα, ακριβώς. Ακόμα και το όνομα του θύματος είναι αυτό ακριβώς που θα διάλεγε ο Μαρής: "όταν ο διάσημος γλύπτης Αρμακόλας βρίσκεται νεκρός στο ατελιέ του στο κέντρο της Αθήνας, όλοι πιστεύουν πως πρόκειται για ατύχημα."
- "Εγκλημα στα Εξάρχεια";
- Ναι, ή "Ο Χαζο-γλύπτης".
- Το γάμησες. Αλλά, όντως: τα ενδυματολογικά κλισέ των καλλιτεχνών θα είναι ο Αρμαγεδδών τους.

(η φωτογραφία του ανοίγματος από εδώ)

¡Sorpresa!

Alexis picked his "Top-5 things I want to see in the European Parliament":
1. "Immigrant Kids Born in Greece", 2. "Immigrant Kids Raised in Greece", 3. "Minorities", 4. "The 700 Euros Generation", 5. "People of the Science, the Art and the Culture".


Τρεις σύντομες παρατηρήσεις μόνο, επειδή ο Τσίπρας πλέον έχει γίνει πιο γραφικός και από χωριουδάκι στο Πήλιο, άρα νιώθω κάπως ανούσιο το να του τη λέω:
1) Σοβαρά, Ελευθεροτυπία; "... έκπληξη";
2) Σχεδόν θλίβομαι με τη νίλα που πάθανε οι Συριζαίοι από τους Οικολόγους -πού είναι οι "ακτιβιστές της Greenpeace" στο ψηφοδέλτιο έκπληξη;
3) Είναι επίσημο: στο Μεγάλο Βιβλίο των Φράσεων-Που-Δεν-Μπορείς-Να-Λες-Στα-Σοβαρά, η "Γενιά των 700 Ευρώ" είναι το νέο "Ανθρωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών".

Support your local scene

- Ska punk του ευρύτερου antifa/DIY χώρου; Τσεκ.
- Το πιο γαμάτο όνομα που θα μπορούσε να έχει ποτέ ελληνικό ska συγκρότημα; Τσεκ.
- Ενα sleeper hit που -σε έναν δίκαιο κόσμο- θα είχε την πορεία του "Πίνω μπάφους και παίζω Pro"; Τσεκ.

Δηλαδή οι Skaribas, στο "Ασε με μάνα, σηκώνω μοϊκάνα":


(μεθαύριο στο Αν!)

Συζητώντας τον ανασχηματισμό

- Μαλάκα άκουσες ανασχηματισμό;
- Α-χα. Και;
- Οι υφυπουργοί Οικονομίας λέγονται Λέγκας, Μπέζας και Μπούρας! Μαλάκα, σαν ενωμοτάρχες ακούγονται. Σαν παρακρατικοί, που τους βάλαμε να τραμπουκίσουν τον πληθωρισμό.
-Ναι, ή κατσαπλιάδες: "Λέγκα! Ωρε Λέγκα!" φώναξε ο Μπούρας, ξέρω 'γω.

Ενας πλανήτης με λίγο λιγότερο rock'n'roll

Ω, σκατά.

Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο θλιβερό θάνατο από το να πεθαίνεις εξηντάχρονος και μόνος στο σπίτι σου από καρδιά, να σε βρίσκουν κάτι μέρες αργότερα σε αποσύνθεση και η Wikipedia να αναφέρει ως ημερομηνία θανάτου "c. January 6, 2009 or January 1, 2009 (aged 60)".

Μα, από την άλλη, ΟΚ. Ως ιδρυτής και κιθαρίστας των Stooges, ο Ρον Αστον ήταν βιολογικό θαύμα το ότι πρόλαβε έστω να φτάσει τα 60.

"At the height of the flower-power and psychedelic period of the late 1960s, Asheton pioneered an aggressive, rudimentary and stunningly loud style of playing that was the antithesis of everything popular at the time" γράφει το Rolling Stone στον συναρπαστικό του επικήδειο και έχει απόλυτο δίκιο. Αν δεν υπήρχαν οι Stooges, δεν θα υπήρχαν ούτε οι Ramones ούτε οι Sex Pistols, άρα το r'n'r θα είχε πεθάνει κάπου γύρω στο '76, πνιγμένο στα 20λεπτα keyboard solos των Yes και την περμανάντ των Supertramp.

Μα οι Stooges παρέμεναν πάντα ένα φευγαλέο παράδοξο. Ψάχνοντας στο YouTube, βρήκα μόλις δύο (!) βίντεο από την πρώτη τους περίοδο σε ελεεινή ποιότητα εικόνας, τη στιγμή που και για τους τελευταίους one-hit wonders εκείνης της εποχής μπορείς να βρεις ώρες ολόκληρες από συναυλίες και τηλεοπτικές εμφανίσεις. Ακόμα και οι φωτογραφίες τους από εκείνη την εποχή, είναι ελάχιστες.

...μα ανεκτίμητες

Οι Stooges ήταν ταυτόχρονα μοβόροι, αφόρητα κουλ, μεγαλοφυείς, τζάνκια, αυτόφωτοι, θεμελιωδώς underground και θλιβερά αποτυχημένοι στις πωλήσεις (με ένα ντεμπούτο που, σύμφωνα με το allmusic, "barely sold any copies"). Το ενδιαφέρον είναι πως ο κόσμος πίστευε ότι όλα τα παραπάνω οφείλονταν στο Ιγκυ, και πως χρειαζόταν να πεθάνει γέρος και μόνος ο κιθαρίστας με τα γυαλιά ηλίου... για να συνειδητοποιήσουμε ότι ήταν ο πιο σημαντικός/λιγότερο σελέμπριτι άνθρωπος στην ιστορία του rock'n'roll -ένα παράξενο κλάσμα, στην εποχή που έχουμε ρετροξεζουμίσει κάθε έναν που έζησε, έστω, στα 60s.

Ο Guardian ξεκαθαρίζει την παρεξήγηση:

It was Asheton who gave the Stooges that lurch, that feedbacked scrawl, that billow of bad air that still arises whenever their records play. Pop, for all his exquisite posturing, was essentially a nice boy, the kind of kid who won poetry contests and dreamed of being a Chicago blues drummer; Asheton was, in Pop's own estimation, "basically a thug" – a quality he deemed essential to the role.

Ο Αστον ήταν αυτό ακριβώς το ζωικό είδος που ο Χάντερ Τόμσον περιέγραφε ως "too weird to live, too rare to die". Δυσάρεστος στην εποχή του, ξεχασμένος loser όταν άρχισαν να τον αντιγράφουν, σιωπηλός στο τέλος. "Μαλάκα, ο τύπος είναι ο κιθαρίστας των Stooges και δεν ξέρω καν τη μάπα του", σκεφτόμουν στην τελευταία τους συναυλία στην Ελλάδα "... και πάνω στη σκηνή μοιάζει με ανώνυμο session-ά, αντί να του γλύφουμε τα παπάρια που είναι ο κιθαρίστας των Stooges". Υπήρχε ένα παράδοξο. Αυτό που άκουγες δεν είχε μεν καμία σχέση με αυτό που έβλεπες, μα οι μπουκωμένες πενιές του δεν άφηναν καμία αμφιβολία για το ποιος κρυβόταν μέσα σε αυτόν τον παχουλό γέρο.

"Ron's was a totally original style: really fucking sexy and wild and reckless and free", λέει στο ΝΜΕ ο Μπόμπι Γκιλέσπι, ακόμα ένας τύπος που θα έπαιζε σαφέστατα διαφορετική μουσική αν δεν είχαν υπάρξει οι Stooges. "He was a free rock 'n' roll guitarist. He made up his own style – there's nobody else who sounded llike Ron Asheton. As soon as you hear the first chords of any Stooges song you knew it was him playing. He had killer riffs. 'No Fun', 'Down On The Street', 'I Wanna Be Your Dog' – all those songs you identify with a guitar riff even before Iggy starts singing. He's one of the greats, I think."

Τα είπε πολύ καλύτερα απ' όσο θα μπορούσα να τα πω εγώ. Τέλος πάντων, υποθέτω επίσης ("τι μου λες τώρα..." θα πεις, αλλά) πως σήμερα είναι η μέρα που παύουν επίσημα να υφίστανται οι Stooges. Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα, μα ακούγεται συνταρακτική είδηση.

Ο (Επαναστατικός) Αγών μου

Καλά ρε μαλάκες του Επαναστατικού Αγώνα, πόσο τσίπηδες μπορεί να είστε; Ακόμα κι εγώ -που δεν με λες μεγάλο κεφάλι του υποκόσμου- ξέρω πώς να βρω καλάσνικοφ με 300, 400 ευρώ μάξιμουμ... κι εσείς τα τσιγκουνεύεστε και χρησιμοποιείτε ξανά ακριβώς τα ίδια όπλα που ρίξανε στην κλούβα των ΜΑΤ και στο Α.Τ. Ν. Ιωνίας;

Χο-χο... Επίτηδες το λινκ που έβαλα βγάζει στην ΕΡΤ. Ξυπνώντας σήμερα κατά τις 14.00 και ζαπάροντας μισο-χανγκοβεριασμένος, πρώτα έμαθα (από την ΕΡΤ) πως πίσω απ' όλα βρίσκεται ο Επαναστατικός Αγώνας, και μετά οτι γάζωσαν τρεις ματατζήδες. Ο αστυνομικός ρεπόρτερ του καλού καναλιού Γ. Γεραφέντης (ένας μουλωχτός βλάχος με φιζίκ γερμανοτσολιά), είχε εξιχνιάσει σε μιλισεκόντ την υπόθεση ως άλλος Σαμ Σπέηντ: τρομοκρατία που στρατολογεί νέα μέλη -το πιάσατε το υπονοούμενο μεγάλοι-μεγάλοι...

Ο φίλος μου ο Μάκρο, επιστρέφοντας Ελλάδα πριν λίγες μέρες για τις γιορτές, είχε την ίδια, εύλογη απορία. "Καλά ρε μαλάκα", έλεγε πάνω από ένα ποτήρι κονιάκ καθώς του περιέγραφα όσα έχασε τον Δεκέμβρη, "αυτό που με παραξενεύει, είναι που τόσες μέρες δεν έχει εμφανιστεί καμια 'Φράξια Για Την Επαναστατική Επανάσταση' να βάλει καμια μπόμπα και να ξεφτιλιστεί τελείως το πράγμα". "Εχεις δίκο", του είχα απαντήσει. "Αν θες τη γνώμη μου, είναι ένα δείγμα ακόμα του πόσο ακυβέρνητη είναι αυτή τη στιγμή η χώρα. Ούτε μια προβοκάτσια, έτσι για το καλό, δεν είναι πλέον σε θέση να στήσουν οι θλιβεροί μαλάκες".

Συνομωσίες; Ενδεχομένως. Μα έχει βεβαρυμένο παρελθόν ο Επαναστατικός Αγώνας. Οσο χαζούληδες τρομοκράτες και να είναι, δεν γίνεται να έχουν κάνει τόσα πολλά ατυχή χτυπήματα, σε τόσο ατυχείς στιγμές. Πήγαν να μετατρέψουν σε Θύμα τον Βουλγαράκη πάνω που είχαν αποκαλυφθεί οι υποκλοπές και οι Πακιστανοί -με ένα βαρελότο που έσκασε πέντε λεπτά αργότερα. Εβγαλαν σέντρα ακριβείας στη Βουλή που ψήφιζε εκείνες τις μέρες τρομονόμο, εκτοξεύοντας ρουκέτα κατά της Αμερικάνικης Πρεσβείας -μια αντι-τηλεοπτική μάλιστα ρουκέτα, αφού η μόνη ζημιά που προκάλεσε ήταν ένα σπασμένο τζάμι. Κάθε τους χτύπημα είναι άκαιρο, πεισματικά αβλαβές και απομηχανησθεΐστικο.

Θέλω να πω, έχεις περάσει καθόλου από τα Εξάρχεια αυτές τις μέρες; Και αν ναι, η παρανοϊκά στρατοκρατούμενη εικόνα σού θυμίζει μέρος που μπορεί κάποιος να σκάσει με δύο όπλα σαν τον Ντολφ Λούντγκρεν, να στήσει καρτέρι, να πυροβολήσει είκοσι φορές και να ξεφύγει; Επίσης, δεν σε ενοχλεί λίγο μέσα σου το γεγονός πως για τη σφαίρα στον Αλεξ χρειάστηκαν 4 διαφορετικά εργαστήρια, νομπελίστες του Ινστιτούτου "Δημόκριτος" και βαλλιστικές επί βαλλιστικών για να αποκαλυφθεί πως "παίζει και να 'ταν εξοστρακισμός".... ενώ εδώ μέσα σε μισή ώρα ξέραμε πως (ΣΒΙΝ!) οι κάλυκες ερευνήθηκαν από τα εργαστήρια, (ΚΡΑΚ!) ταυτοποιήθηκαν και (ΜΠΑΜ!) πακετάρουν δύο σκοτεινές υποθέσεις με μια ακόμα, εξίσου σκοτεινή;

Τέλος πάντων, από τις 9/12 έγραφα πως φοβάμαι προβοκάτσια και πως "ένας νεκρός από διαδηλωτές -ή ασφαλίτες ντυμένους διαδηλωτές- αρκεί για να κατεβάσει τα τανκς". Το σενάριο, τελικά, είναι ακόμα αρτιότερο: ο νεκρός (αν τελικά πεθανει) θα είναι αστυνομικός και μόλις 21 ετών, άρα ισοφαριστικό αντεπιχείρημα στο "σκοτώσανε το παιδάκι" που λέγαμε για τον Αλεξ. Και επέτρεψέ μου να έχω τόση απέχθεια για το μπατσο-παρακράτος, που θεωρώ αυτονόητο πως δεν θα το 'χαν σε τίποτα να φάνε έναν ανυποψίαστο δικό τους ως παράπλευρη στρατηγική απώλεια. Εδω έφαγαν εν ψυχρώ τον Αλεξ, τον Μαραγκάκη, τον μαύρο αδερφό Τόνι Ονούα με τα CD, τους δύο Πακιστανούς που αποκάλυπτα πριν λίγες μέρες (μα επειδή είμαι κότα έσβησα το post) και δεκάδες ακόμα σε αστυνομικά τμήματα και φυλακές... γιατί να αρχίσουν ξαφνικά να σέβονται την ανθρώπινη ζωή;

Και ποιο είναι μέχρι στιγμής το αποτέλεσμα; 80 προσαγωγές σε λίγες ώρες είναι (λες και είχαν κατέβει οι Μύριοι να καταλάβουν το Υπουργείο Πολιτισμού) και έφοδοι σε σπίτια όλο το βράδυ χτες. Καλά την έπιασε λοιπόν τη φάση ο μπατσο-ρεπόρτερ. Η Τρομοκρατία είναι εδώ.

Σε απόγνωση...

... οι καταστηματάρχες της Γάζας.