Εδώ στο ΣΤΡΟΥΓΚ αναγνωσταρά μου είμαστε παιδιά του Νίκου Κακαουνάκη. Μπαίνοντας κανείς στις κεντρικές εγκαταστάσεις του μπλογκ, είναι αδύνατο να μην προσέξει τον χρυσοπόρφυρο θυρεό που κρέμεται πάνω από τη βαριά δρύινη εξώπορτα: "NOS HIC REFERRE, NON NOSTRI GENITALE SCALPERE", δηλαδή "εδώ κάνουμε ρεπορτάζ, δεν ξύνουμε τ' αρχίδια μας".
Μα το ρεπορτάζ που κάναμε και σου παρουσιάζω εδώ, το φοβάμαι λίγο. Εξηγώ. Γνωρίζω μια κοπέλα, η οποία έχει δουλέψει χρόνια ως πωλήτρια σε χλιδο-μάγαζα ρούχων: Κηφισιά και Κολωνάκι και τα ρέστα. Συχνά τη βάζουμε να μας αφηγείται περιστατικά από αυτά τα καταστήματα. Πολλά έχουν δει τα μάτια της μα ένα της έφερνε, πάντα, τρόμο: η Βίκυ motherfuckin' Σταμάτη. Ήταν αδύνατο να αφηγηθεί ιστορίες με μισητές πλουσιομούνες πελάτισσες και να μην καταλήξει πάντα, σαν ρεφραίν, στη γυναίκα του Άκη Τσοχατζόπουλου και το ατέλειωτο σοκ που προκαλούσε κάθε φορά η συμπεριφορά της ως πελάτισσα, στο μαγαζί που δούλευε η φίλη μου.
Όταν λοιπόν η Σταμάτη μπήκε στη μπουζού, ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Είχα μια μαρτυρία στα χερια μου και δεν ήθελα να τη στερήσω από τους αναγνώστες του ΣΤΡΟΥΓΚ, από τις Επόμενες Γενιές.
Κάτι δεν μου πήγαινε καλά, ωστόσο. "Μήπως..." (ρώταγα τον εαυτό μου κάνοντας δικέφαλους στον καθρέφτη) "μήπως αυτό που πάω να γράψω είναι κάτι που θα ταίριαζε περισσότερο στις σελίδες του Πρώτου Θέματος παρά στο ΣΤΡΟΥΓΚ;". Ήταν μια λογική ερώτηση, όπως και να το κάνεις. Είχα πηγή αξιόπιστη να μου περιγράφει τις στιγμές που η Βίκυ Σταμάτη αγόραζε ζακέτες Μάρτιν Ντεμικέλις (ξέρω 'γω) αξίας 10.000 ευρώ. Ο φουκαράς αναγνώστης των κατινόχαρτων ερεθίζεται με τέτοιες λεπτομέρειες. Λοιπόν, τι; Το γύρισε στο γκόσιπ το ΣΤΡΟΥΓΚ;
