ΣΤΡΟΥΓΚ

Τα 10 καλύτερα μέρη για ποδήλατο στην Αθήνα - Ta 10 kalitera meri gia podilato stin Athina

2011-06-21T01:20:00.002+03:00

Καταννοώ πως ο τίτλος του προηγούμενου κειμένου περί "υπουργείου που έδωσα στον Καρατζαφέρη" ελάχιστο νόημα έβγαζε σε σχέση με το περιεχόμενό του - και εξηγούμαι για αυτό: εξιστορώντας τα όσα συνέβησαν στην πορεία της περασμένης Πέμπτης, ήθελα (πριν αρχίσω να πλατσουρίζω σε κιν/φικές παρομοιώσεις) να καταλήξω σε κάτι που συνέβη το πρωί εκείνης της ημέρας και το οποίο θα αναδιατυπώσω αλλά και υποστηρίξω με ακόμη μεγαλύτερη ένταση εδώ: ότι, δηλαδή, σε 'μενα θα οφείλει πιθανό του υπουργείο ο Γ.Καρατζαφέρης και σε 'μένα οφείλει ήδη τη θέση αντιπροέδρου ο Ευ. Βενιζέλος. Όχι, δεν μιλάω για εμένα ως έννοια "λαού", ούτε ευρύτερα ως έναν που κατέβηκε στη συγκεκριμένη πορεία, αλλά για εμένα προσωπικά, τον Zaphod's Evil Head, τον διαιτητικό Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ.

(picture unrelated)

Την ώρα εκείνη που ο παρακρατικός ουλαμός έσκαγε μύτη από την Καραγιώργη Σερβίας και έκανε πουτάνα τη συγκέντρωση του Συντάγματος, εγώ δεν βρισκόμουν εκεί. Για την ακρίβεια, ακριβώς τις στιγμές που ξέσπαγαν ο φόβος και η παράνοια, εγώ καθόμουν κάτω από μια παχιά σκιά γύρω στο μισό χιλιόμετρο ανατολικότερα, διασκεδάζοντας με την ψυχή μου. Μάγκα, αυτό, άξιζε να το δεις από κοντά.

Η αστυνομικά αποκλεισμένη ζώνη τής Βασ. Κωνσταντίνου (απ' τα φανάρια του Χίλτον ως τη Ρηγίλλης), η οποία υποτίθεται πως ήταν το μόνο στεγανό κανάλι πρόσβασης στη Βουλή, είχε μετατραπεί από πολύ νωρίς σε ένα μεγάλο, δωρεάν λούνα παρκ: πάνω από 100 μηχανές της αστυνομίας (και εξιμισάρες και παπιά και οι εντούρο των μπάτσων-γαρδέληδων), είχαν παρκάρει στα πλαϊνά της λεωφόρου με τους αναβάτες τους να αράζουν στα αβραμοπουλιανά καγκελάκια και... να μην κάνουν απολύτως τίποτα. Το αποτέλεσμα ήταν να συγκεντρωθούν σύντομα στο πεζοδρόμιο της λεωφόρου τρεις ομάδες ανθρώπων: 1) αυτοί που πήγαν προς Βασ. Σοφίας για να φέρουν όσα μπουκάλια νερό βρουν, 2) αυτοί που ανέβηκαν προς Χίλτον για να δίνουν σήμα όποτε εμφανίζεται αυτοκίνητο, και 3) αυτοί που έμειναν στη διασταύρωση με τη Ριζάρη, έπαιρναν τα μπουκάλια από τους πρώτους, τα ύψωναν όταν άκουγαν φωνές από τους δεύτερους - και έπαιζαν σκοποβολή με κάθε λίμο που πέρναγε πλακωτή από μπροστά.

Δεν έβγαζε Κανένα Γαμημένο Νόημα. Οι μπάτσοι δεν έδειχναν καμία διάθεση να σταματήσουν τους σκοπευτές - και οι σκοπευτές ήξεραν πως κανένα αμάξι που περνάει δεν είναι πχ κάτοικος (αφού είχε περάσει τόσα μπλόκα), άρα βάραγαν αδιακρίτως. Θέλω να πω, αν είχαν αφήσει το δρόμο ανοιχτό στην κυκλοφορία κοι οι βουλευτές κατέβαιναν με συμβατικά αυτοκίνητα ανακατεμένοι στο τράφικ, ούτε μυγάκι δεν θα έσκαγε στο παρμπρίζ τους. Η αντίθεση με το ταυτόχρονο ροντέο του Συντάγματος έβγαζε μάτι - και απεδείκνυε το ότι αν μια αστυνομία είναι τόσο καλή στην επίθεση και τόσο κακή στην άμυνα, δεν είναι καθόλου παράξενο που κάθε αναμέτρησή της λήγει όβερ.

Γύρω στις 3 το μεσημέρι, τα πράγματα είχαν ηρεμήσει. Είχε ώρα να φανεί αυτοκίνητο βουλευτή και ο κόσμος λιγόστευε, αφού στο Σύνταγμα υπήρχε πράγματι ανάγκη ενισχύσεων. Παρ' όλα αυτά, είχα αποφασίσει να μη φύγω ακόμα. Ο λόγος ήταν προφανής. Το ραδιόφωνο έλεγε πως "από στιγμή σε στιγμή" ολοκληρωνόταν η συνάντηση Παπανδρέου-Παπούλια στο Προεδρικό Μέγαρο - και όταν είδα τους διάδες να σκύβουν προς τους ασύρματους, να φοράνε ταυτόχρονα τα κράνη τους και να συμπτύσσονται βιαστικά στο απέναντι ρεύμα, ήξερα πως η ώρα είχε έρθει. Πήδηξα το κάγκελο και άρχισα να τρέχω, γνωρίζοντας πως είχα ελάχιστα δευτερόλεπτα περιθώριο για να πάρω θέση και να χτυπήσω. Τη στιγμή που σήκωνα το χέρι σημαδεύοντας το πίσω αριστερά τζάμι του πρωθυπουργικού αυτοκινήτου, ήξερα πως τελείωνα την Πρώτη Μνημονιακή Κυβέρνηση - και μόνο με τον γδούπο που έκανε το μπουκάλι γκελάροντας στο τζάμι πρόσεξα πως του είχα πετάξει αυτό που έπινα όση ώρα περίμενα, αυτό που πίνω συχνά τον τελευταίο καιρό που άρχισα υγιεινή διατροφή και άσκηση: ένα μπουκάλι πράσινο τσάι.

--------------------------------------------------

Η συνέχεια είναι, βέβαια, γνωστή. Από εκείνη την ώρα και μέχρι αργά το βράδυ, ο Παπανδρέου ήταν σαν τον Σαριέγκι όταν διώχνει με τσαφ και η μπάλα παίρνει ύψος. Ανακοίνωσε ταυτόχρονα πως κάνει και δεν κάνει ανασχηματισμό, πως φεύγει εκείνη και την επόμενη ημέρα για Βρυξέλλες και πως προτίθεται και αποκλείει να κάνει οικουμενική με αυτόν και χωρίς αυτόν. Τίποτα παρόμοιο δεν είχε συμβεί τις προηγούμενες 25 Αγανακτισμένες ημέρες και καμία συγκέντρωση, οσοδήποτε μεγάλη ή επεισοδιακή, δεν είχε προκαλέσει τόσο εμφανή αποσταθεροποίηση σε επίπεδο πρωθυπουργού. Απολύτως σοβαρά, θεωρώ πως τα γεγονότα της Βασ. Κωνσταντίνου ξεπέρασαν μια πολύ συγκεκριμένη κόκκινη γραμμή και ενεργοποίησαν, αυτόματα, το επόμενο λέβελ διακυβέρνησης. ΟΚ, εξηγούμαι.

Είναι θεμελιωδώς λάθος να προσεγγίζεις τους τελευταίους 20 μήνες ως "κυβέρνηση Παπανδρέου". Μια κυβέρνηση Παπανδρέου δεν θα άντεχε 20 μήνες και σίγουρα δε θα πετύχαινε τόσα πολλά σε αυτό το διάστημα - όσα, δηλαδή, πέτυχε η κυβέρνηση Παπανδρέου-Πάγκαλου. Δεν είναι σχήμα λόγου αυτό, αλλά ο ακριβής ορισμός της κυβέρνησης που είχαμε μέχρι να πετάξω το Λίπτον. Θα το πιάσω ανάποδα για να γίνει πιο σαφές: φαντάσου μια κυβέρνηση η οποία καταργεί τον βασικό μισθό, αυξάνει τέσσερις φορές τον ΦΠΑ και όλα τα υπόλοιπα των τελευταίων μηνών... με Πρωθυπουργό πχ τον Αριστοτέλη Παυλίδη, ή κάποιον παρόμοιο εμφατικά απεχθή τύπο.

Θα είχε εκατοντάδες νεκρούς και γενικευμένο χάος αυτό το σενάριο; Θεωρώ πως ναι. Αντίθετα: η ύπαρξη ενός πρωθυπουργού 60 χρονών τον οποίον οι μισοί αποκαλούν (ασυναίσθητα, χωρίς ιδιαίτερη πρεμούρα να υποτιμήσουν) με το υποκοριστικό, και οι άλλοι μισοί αντιμετωπίζουν ενσυνείδητα ως ένα χαζο παιδάκι που μπλέκει το χέρι στην αλυσίδα του ποδηλάτου... είναι αναγκαία και ικανή συνθήκη για να περάσουν τέτοιου επιπέδου αλλαγές. Ένας ψυχάκιας φωνακλάς τύρρανος με στρατιωτική στολή θα σου γεννούσε ανάγκη να βγεις στο βουνό για λόγους ιστορικών αντανακλαστικών και μόνο, άρα είναι η ληγμένη πλέον μορφή εξουσίας... ένας φεγαρροπρόσωπος "Γιωργάκης" που δυσκολεύεται στις πολυσύλλαβες λέξεις, ωστόσο, είναι ο τέλειος μεταμοντέρνος τύρρανος, ώριμο τέκνο της εποχής που οι εγκέφαλοι έχουν πλέον μαριναριστεί αρκετά μέσα στα επικοινωνιακά στερεότυπα: ένα σημαίνον τόσο ευανάγνωστο, που, όταν συνδυαστεί με το απολύτως αντιφατικό σημαινόμενό του, αφήνει τον "αναγνώστη" σε μια κατάσταση ολόιδια με την αφασία.

Και επειδή ένας "Γιωργάκης" θα έπρεπε να παίζει διαρκές και υψηλότατου επιπέδου θέατρο για να πείθει πως έχει το ακαταλόγιστο, αλλά και ταυτόχρονα να είναι εξουσιαστικά αποτελεσματικός, η συνταγή απαιτεί και έναν παραπληρωματικό Αντιπρόεδρο, το συγκρουσιακό flip-side του: έναν κονσιλιέρε με εξουσίες αν όχι μεγαλύτερες, σίγουρα πιο κρίσιμες, ο οποίος μπορεί να γίνει δέκτης μίσους χωρίς να αφήνει αποθεματικό στον εκλεγμένο προϊστάμενό του, όταν προκαλεί με τη δράση του νοηματοδοτείται ως μια ατυχής επιλογή συνεργάτη για τον (να κι άλλη απόδειξη!) βλακόμουτρο Πρωθυπουργό και που, ταυτόχρονα, σε πρακτικό επίπεδο η κυβέρνηση δεν θα έστεκε ούτε ως έννοια, ούτε για μισή ώρα, χωρίς αυτόν.

Για μια στιγμή, όμως: ένας μη-χαρισματικός ηλίθιος στην εξουσία που μας διασκεδάζει (και αποσυντονίζει) με την ολοφάνερη ανεπάρκειά του, και ένα αντιδημοφιλές #2 αρμόδιο για τις μεγάλες μπίζνες, σε συνθήκες εθνικού κόκκινου συναγερμού; Εεεερμ...

Α-χα.

Ακριβώς:

Αυτό προσπαθώ να αποδείξω: ότι το μοντέλο Παπανδρέου/Πάγκαλος που ίσχυε ως το Σάββατο δεν ήταν ένα συγκυριακό αποτέλεσμα ενδο-πασοκικών ισορροπιών, αλλά κάτι το οποίο δημιουργήθηκε σε εργαστήρια, δοκιμάστηκε σε χώρες, διορθώθηκε, ξαναδοκιμάστηκε, πέτυχε και αυτή τη στιγμή αποτελεί την πιο προηγμένη μέθοδο ελέγχου μιας ταραγμένης κοινωνίας - δούλεψε εκπληκτικά για την Ελλάδα, πάντως. Οι χώρες που περνούν στον έλεγχο του ΔΝΤ απαιτούν πολύ συγκεκριμένων προδιαγραφών κυβερνήσεις για να μη γλιστρήσουν στο χάος: πάνω απ' όλα Δημοκρατικά Εκλεγμένες™ (ώστε οι ελίτ και οι πρόθυμες Ψιψινέλ τους να στο τρίψουν στα μούτρα αυτό, μαλακάκο) αφού οι Πινοσέτ δεν πιάνουν πλέον, ούτε καν οι Μουμπάρακ και το "Δόγμα του Σοκ" έχει πάνω από χρόνο που κυκλοφόρησε στα Ελληνικά μα εξακολουθεί σχεδόν παράλογα να είναι στο top-5 των πωλήσεων, οπότε επειδή ξέρω μωρή αναγνωστάρα πως δεν είσαι μυρωδιάς ή/και αναγνώστης του πρόταγκον, δεν θα επιμείνω σε κάτι που αναλύεται τόσο κατηγορηματικά στο βιβλίο.

Εδώ και είκοσι μήνες επομένως, ο Θ. Πάγκαλος τρολλάριζε απολύτως συνειδητά και μεθοδικά, ωστέ μετά να κάνει σκριν στα γιαούρτια που σημάδευαν την κεντρική εξουσία: για την ακρίβεια, το να γιαουρτωθεί ο Πάγκαλος ήταν θεμελιώδης προϋπόθεση λειτουργίας αυτού του δυϊκού συστήματος. Δεν γίνομαι μικροπολιτικός εδώ: την εξουσιαστική φόρμα αναλύω. Ο πρωθυπουργός-φορέας της εξουσίας τόσο μαλακοκαύλης που δεν αξιζει καν το μίσος/ ο Αντιπρόεδρος-σφουγγάρι μίσους όχι ακριβώς η εξουσία= συμβολικά, το μίσος δεν φτάνει στην εξουσία.

Ε, τώρα ο συμβολισμός αυτός ολοκληρώνει τον κύκλο του. Η στιγμή που ο όχλος χιμάει στο πρωθυπουργικό αυτοκίνητο εκτοξεύοντας αντικείμενα και ευχές για βίαιο θάνατο, ένας όχλος στον οποίο μισο-πειραματικά συμμετείχα, ήταν η στιγμή που ο κόουτς σταματάει το χρονόμετρο και βλέπει περήφανος το νέο ρεκόρ: 20 μήνες γεμάτοι πριν στόχος γίνει ο πρωθυπουργός-Φρανκενστάιν. Βεβαίως η "στοχοποίηση" ακούγεται γελοία αν την περιορίσεις σε μερικά πλαστικά μπουκάλια στο τζάμι, οπότε (και ακριβώς επειδή στη Β. Κωνσταντίνου θα μπορούσε επίσης να βρίσκεται οπλισμένος και θολωμένος ένας γιος ενός από τους δεκάδες χρεοκωπημένους που αυτοκτόνησαν τους τελευταίους μήνες) θα το αναδιατυπώσω με σκακιστικούς όρους: ο Παπανδρέου, παρ' ότι πιο αναλώσιμος απ' όσο νομίζει, έχει πάρει κάποιες μίνιμουμ εγγυήσεις αν όχι πολιτικής, τουλάχιστον βιολογικής επιβίωσης για να αναλάβει το έργο - δηλαδή, αν γίνει ρουά, οσοδήποτε πρόχειρο, να υπάρχει καβάτζα ένας ακίνητος ως τότε πύργος για ροκέ.

15/6/11: η μέρα που παίζει να έδωσα υπουργείο στον Καρατζαφέρη

2011-06-16T17:42:00.001+03:00

Το συνειδητοποίησα το βράδυ, καθισμένος στα ~~βρωμιάρικα~~ προσφάτως πλυμμένα από τους Atenistas Μ-Λ πλακάκια του Συντάγματος. Ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα εκεί σε ωράριο Αγανακτισμένων και ήταν όπως ακριβώς το είχα εκτιμήσει όταν ευχόμουν μια βροχή κοπράνων για τους Αγανακτισμένους: μια ανίερη συμμαχία ανάμεσα σε χίπηδες, πατριώτες και αφασικά μαλακιστήρια της γενιάς της Vodafone με περιπτερόμπυρο, μια μετα-φλώρικη Ο.Π.Λ.Α. που κρατάει το Κέντρο στα χέρια των δυνάμεων κατοχής και - οκ, δεν είναι οι αγανακτισμένοι το θέμα μου.

Καθόμουν λοιπόν κατάχαμα χωρίς να κουτουλάω κανέναν, με την ελπίδα -μετά από όσα είχαν προηγηθεί- να βρω κάποια έστω υπολείμματα της πρωινής πορείας. Καταλαβαίνοντας γρήγορα πως δεν υπήρχε προοπτική για λίγη πραγματική δράση, αποφάσισα να σκοτώσω ώρα αναλύοντας τις ρεαλιστικές πιθανότητες εμφυλίου αν οριστεί οικουμενικός πρωθυπουργός ο Κουβέλης - μια φήμη που είχε πράγματι απλωθεί γύρω στις εννιά παρά. Κάπου εκείνη την ώρα και τριάντα μέτρα παραπέρα, στη συνέλευση, μια γκομενίτσα πήρε το μικρόφωνο και ζήτησε την προσοχή μας, επειδή έφερνε προς έγκριση το ψήφισμα το οποίο καταδίκαζε απερίφραστα "τόσο τους ταραξίες, όσο και τα ΜΑΤ". Μόλις ακούστηκε αυτή η φράση, κάποιοι από κάτω άρχισαν να αντιδρούν. Οι φωνές τους, εκτός μικροφώνου, ήταν ένα μπερδεμένο βουητό σε σχέση με την ομιλήτρια η οποία άρχισε να φωνάζει όλο και πιο δυνατά "αφήστε με να ολοκληρώσω, ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΩ, ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ. ΝΑ. ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΩ". Ήθελα να πάω να κάτσω πίσω της και λίγο ψηλότερα και να χτυπάω ένα κουδούνι για να γίνει ησυχία καθώς ένας τύπος θα πέρναγε σβέλτα να τής αλλάξει το ποτήρι με το νερό.

Παράξενα πράγματα, όπως και να 'χει. Λίγο νωρίτερα είχα πετύχει περαστικό έναν γνωστό γνωστού, έναν χοντρούλη πασόκο μικροβιολόγο γύρω στα σαράντα, ο οποίος σχεδόν παραμιλούσε ασθμαίνοντας και το κάτω χείλος του έτρεμε σαν έτοιμος να βάλει τα κλάματα, επειδή "τώρα θα φύγει ο Γιώργος και δεν θα μας δώσουν την επόμενη δόση και θα γίνουμε Αλβανία και μούτζωσε όσο θέλεις τον Παπανδρέου αλλά εσύ μουτζώνεις τη Βουλή, το θεσμό, και τώρα να δω τι θα κάνουμε χωρίς την επόμενη δόση του δανείου". Είχε αρχίσει να μιλάει δυνατά και κάτι ντούκια με t-shirts "ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ" δίπλα μάς κοίταζαν περίεργα. Προσπάθησα να τον ησυχάσω κάνοντάς του πατ-πατ στην πλάτη και λέγοντάς του να μη φοβάται και πως θα μας δανείσουν ξανά οι εταίροι και γύρισα στην παρέα μου για να τους πω τι μου είπε και να τον κοροϊδέψουμε όλοι μαζί.

Σχεδόν μεσάνυχτα, αποφάσισα να την κάνω για κρεβάτι μεριά. Όλη τη μέρα την είχα περάσει σε συνθήκες τσου+λου, είχα τρέξει πάνω-κάτω τη Φιλελλήνων 4 φορές, είχα φάει μαζεμένη όση χημεία είχα γλιτώσει από τότε που έκοψα τη χημεία και είχα βαρεθεί να μαζεύω μύξες από το σπρέι πιπεριού που έμενε αδιάλυτο και με έκανε να φταρνίζομαι σαν μανιακός (ή αυτό δηλαδή, ή είμαι αλλεργικός στην πραγματική δημοκρατία). Καθώς αφήναμε την πλατεία, το μικρόφωνο της συνέλευσης δινόταν σε "έναν Γερμανό φίλο που ήθελε να πει δύο λόγια αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό". "Τράβα ρε μαλάκα στο βήμα να μεταφράζεις ό,τι να 'ναι", είπα στον γερμανομαθή Ραμσή Φον Π. δίπλα μου. "Ναι" συμφώνησε εκείνος, "τύπου 'σεβόμαστε αλλά δεν φοβόμαστε τον αντίπαλο, έχουμε ακόμα τρεις τελικούς μπροστά μας' κι έτσι". Μετά πήγε να πάρει μια τελευταία μπύρα για το δρόμο και εγώ έμεινα να χαζεύω μια αφίσα μητροπολιτάνων (νομίζω) που προσέγγιζε τη δομή του χρέους σε αντιστοιχία με το Άλιεν το ένα, ο Γερμανός πίσω άρχισε να μιλάει αγγλικά με βαριά προφορά και (έι!) δεν χρειάστηκε (μα φυσικά!) καν να φτάσει να πει όντως "ze money" για

να κάνω την πρόσθεση,
να χαώσω τους συνειρμούς μου

και να καταλήξω στο ολοστρόγγυλο, διαυγές, αναντίρρητο συμπέρασμα πως, μαλάκα, αυτή τη στιγμή ζούμε μέσα στο Big Lebowski.

Σοβαρά ρε. Δηλαδή, παραείναι προφανές. Δώσε βάση στις αναλογίες και θα συμφωνήσεις:

- Ο Dude είμαι, ασφαλώς, εγώ.
- Ο λεφτάς Λεμπόφσκι είναι στενά οι ελληνικές τράπεζες και ευρύτερα όσοι αναφέρονται στο ακριβώς από κάτω κείμενο.
- Εγώ και αυτός, έχουμε το ίδιο όνομα: είμαστε η "Ελληνική Οικονομία".
- Όταν κάποιος με αυτό το όνομα βρεθεί να χρωστάει τρελά λεφτά, σκάνε σπίτι μου τρεις γαμημένοι μηδενιστές με κεντροευρωπαική προφορά, μου χώνουν το κεφάλι στη λεκάνη και απειλούν πως θα βάλουν τη νυφίτσα τους να μου φάει το πουλί αν δεν πληρώσω το χρέος που δεν είναι δικό μου.
- Πρόσεξε τώρα. Στην έπαυλη του άλλου Λεμπόφσκι, ζουν παρασιτικά και κάποιοι ακόμα. Ο ένας είναι ο τζιτζιφιόγκος Μπραντ (ο ρόλος του Φίλιπ Σ. Χόφμαν) του οποίου μόνος λόγος ύπαρξης είναι το να ξεναγεί περήφανος στις επιτυχίες και τη μεγαλοσύνη του αφεντικού του -ό,τι ακριβώς δηλαδή αποτελεί το μόνο λόγο ύπαρξης των ελληνικών ΜΜΕ (σσ: συν τα"... "κατορθώματα!"" του Μπερλουσκόνι)
- ... και στην πισίνα κάνει ηλιοθεραπεία μια πουτανίτσα που συντηρείται από αυτόν. Η πουτανίτσα του λεφτά Λεμπόφσκι, και αυτό κι αν είναι αυταπόδεικτο, είναι η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία. Σόρρυ για την ωμότητα, αλλά είναι ακριβώς τα χθεσινά λόγια του Α. Λοβέρδου. Ο μελλοντικός πρωθυπουργός (το διάβασες πρώτα στο ΣΤΡΟΥΓΚ) μίλησε στη Βουλή για αυτούς που του πέταξαν μπουκάλια καθώς πήγαινε εκεί και είπε πως είναι "τραμπούκοι", οι οποίοι επιτέθηκαν "κατά της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας". Ας πούμε εν πάσει περιπτώσει πως το φτηνό πουτανί (η Μπάνι της ταινίας) είναι κάθε υπουργός των τελευταίων 30 χρόνων.
- Όσο εγώ ο Dude βουλιάζω στην υπόθεση, έχω μονίμως δύο φωνές δίπλα μου. Η μία είναι ο Γουόλτερ, που μου λέει να πάνε να γαμηθούν τα χρέη του άλλου Λεμπόφσκι και ο ίδιος ο άλλος Λεμπόφσκι και οι γαμημένοι μηδενιστές και πάμε να σπάσουμε τα αυτοκίνητα όσων γαμάνε άλλους από τον κώλο. Ο άλλος είναι ο Ντάνι, ο οποίος είναι πιο χαζούλης και φιλήσυχος και πηγαίνει με κατσαρόλες στη Βουλή.
- Και ούτω καθεξής, σε πλήρη αντιστοιχία ως την τελευταία σκηνή. Το πρώτο πράγμα που μου λέει η Μπάνι μόλις μας συστήνουν είναι πως αν θέλω θα μου πάρει πίπα για 1.000 δολάρια (ακριβώς a la maniere πασόκου πολιτευτή Αργολίδας που πριν λίγες μέρες πρότεινε στη μάνα μου να μου βρει δουλειά σε σούπερ μάρκετ), το οποίο σπεύδει να "στρογγυλέψει" ο Μπραντ επειδή αυτή είναι η δουλειά του - μετά εκείνη απειλείται με θάνατο - μετά αποδεικνύεται πως η φάση ήταν σικέ από όλες τις απόψεις - ο γεροΛεμπόφσκι πήγε να με σκοτώσει για να βγάλει τρελά λεφτά - ενώ δεν έχει ούτε ένα δολάριο δικό του - το φτηνοπούτανο ήταν αναλώσιμο και ως τέτοιο το χρησιμοποίησε όταν ζόρισαν τα πράγματα - και ένας γερο-καουμπόι με άσπρο μουστάκι παραγγέλνει ακόμα μια σασπαρίλα.

Σενάριο-σκηνοθεσία: Ίθαν και Παΐσιος Κοέν. Ρίχ'τα, Κέννυ:

" ,

Ισολογισμοί α΄ τριμήνου 2011 (+gifs!)

2011-06-06T13:36:00.000+03:00

Ααααχ... Ισολογισμοί! Πορνό για γιάπηδες, ζουμερά βυζιά που θρέφουν τις εφημερίδες, θεόρατα κρυπτογραφημένα κωλοδάχτυλα. Οι εισηγμένες στο χρηματιστήριο επιχειρήσεις ανακοινώνουν αυτές τις ημέρες το "ταμείο" του πρώτου τριμήνου του έτους - και αυτό, χαζούλη, είναι το σημαντικότερο πράγμα που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη χώρα.

Είναι απλό, πραγματικά. Σε αυτές τις εταιρικές ανακοινώσεις, τα κέρδη ή η χασούρα δεν αναφέρονται ξερά, μα σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του περασμένου έτους. Ακόμα πιο νιανιά: εφόσον η χώρα μπήκε σε καθεστώς μνημονίου πέρσι 23 Απρίλη, το Α' τρίμηνο του 2010 ήταν ακριβώς οι τελευταίες μέρες πριν το Μνημόνιο - άρα τα στοιχεία που ακολουθούν είναι το πώς πήγαν, οικονομικά, οι συγκεκριμένες εταιρίες πριν και μετά το Μνημόνιο. (spoiler: καλύτερα από 'σένα)

- H Alpha Bank παρουσίασε κέρδη 10,5 εκατομμυρίων ευρώ, αντί ζημιών 10,4 εκ. του αντίστοιχου τριμήνου 2010.

- 74 εκατομμύρια κέρδη για τους μετόχους της Eurobank, έναντι 61 πέρσι -και πολύ πιο έναντι των 5,3 εκατομμυρίων μείον που περίμεναν οι αναλυτές.

- Και βέβαια, δε χρειάζεται να έχεις απαραίτητα πλεόνασμα για να είσαι κερδισμένος: 29,5 εκατ. οι ζημιές της Αγροτικής, από 37,4 πέρσι...

- ... και 18 εκατομμύρια μέσα η Aegean, από 32,8.

- "Καθαρά κέρδη 157 εκατ. ευρω πέτυχε το πρώτο τρίμηνο 2011 ο όμιλος της Εθνικής τράπεζας (από 21 εκατ. πέρυσι)". Δλδ, πάλι κουβά οι αναλυτές, ευχάριστη έκπληξη οι ελληνικές τράπεζες :) ;) <3

- Στη δική της σούμα, η Motor Oil ανακοίνωσε πενταπλασιασμό των καθαρών κερδών της σε σχέση με το τελευταίο προ-μημονιακό τρίμηνο. Πενταπλασιασμό. 500%. Πεντακόσιατοισεκατό.

- 500% αύξηση στα καθαρά κέρδη.

- "Σημαντική άνοδο 68,5% κατέγραψαν τα ενοποιημένα κέρδη μετά από φόρους και δικαιώματα μειοψηφίας της Revoil, ενισχυμένα με τα κέρδη της ναυτιλίας τα οποία απαλλάσσονται των φόρων".

- Και ούτω καθεξής. H Intracom μείωσε ζημιές,

- ... το ίδιο και η MIG,

- ενώ ο Μπάμπαρος ο Βωβός γάμησε πάτους, πηγαίνοντας από χασούρα 3,1 εκατ. πέρσι, σε κέρδη 22,2 εκατομμυρίων.

ΟΚ. Μια στιγμή, επειδή με αυτά που γράφω σαν να παρα-έγινα γραφικός συντεχνιακός βολεμένος που δεν θέλει να χάσει τα προνόμια του. Το κείμενο -και το μπλογκ εν γένει- πρέπει να αποκτήσει ξανά μια στάλα εγκυρότητας (*καθαρίζει λαιμό, κουνάει απειλητικά γροθιά, σφυρίζει το μουσικό σήμα της "Ανατροπής"*) ΓΚΚΡΡΡΡΡ, Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΠΛΟΚΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΑΥΤΗ, ΓΑΜΗΜΕΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ, ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ, ΦΟΡΤΗΓΑΤΖΗΔΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, ΕΛΛΗΝΑΡΕΣ ΠΟΥ ΠΑΤΕ ΣΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΦΡΑΠΕΔΟΥΜΠΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΝΑΪΚ ΚΑΙ ΧΤΙΖΕΤΕ ΚΑΓΙΕΝ ΣΤΑ ΚΑΜΜΕΝΑ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΩΛΟΧΩΡΑ ΚΑΙ ΖΟΥΣΑΜΕ ΣΤΗ ΧΛΙΔΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΟΥΜΕ ΤΩΡΑ, ΓΑΜΗΜΕΝΕ ΕΛΛΗΝΑΡΑ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΧΩΡΑ ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕ ΥΠΑΛΛΗΛΕ ΒΟΛΕΜΕΝΕ ΕΧΩ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΩ ΝΑ ΜΟΥΤΖΩΣΩ ΕΝΑ ΚΤΙΡΙΟ.

8

2010-06-05T05:08:00.000+03:00

8.
Ξαφνικα ενα πρωι, εκει που καθομασταν χωρις να ενοχλουμε κανενα, η Ελλαδα χρεωκοπησε. Εκεινη η μερα ξεκινησε παραξενα και τελειωσε με μεγαλειωδη πυροτεχνηματα στις οχθες μιας λιμνης απο κοκκινο κρασι. Ξυπνησα με την θολη και αοριστη αναμνηση ενος εξαιρετικα ενοχλητικου ονειρου που ειχα δει το ιδιο βραδυ και επιπλεον μας ειχε τελειωσει ο καφες. Μας τελειωσε ο καφες! Μας τελειωσε ο καφες! Προσπαθουσα ματαια να πανικοβαλω τον εαυτο μου, αλλα επρεπε να παραδεχτω οτι κατα βαση δεν μου καιγοταν καρφακι (για την χρεωκοπια τσακαλε). Ας γινουμε πουτανες! Ας γινουμε νταβαδες, πρεζεμποροι και ληστες – επιστροφη στα βασικα κυριοι. «Προσεχως Ελληνιδες» στα βουλγαρικα στριπτιτζαδικα, ε λοιπον γιατι οχι? Οι νεοπλουτοι των βαλκανιων φαλιρισανε και ζητανε δουλεια στα ιδια κωλομπαρα που καποτε εκαιγαν πενηνταευρα για τα ματια της τραγουδιαρας - τωρα θα καθαριζουν τις τουαλετες για 3 ευρω την ωρα και ο αλβανος θα γαμαει την τραγουδιαρα. Οσο για τη παρτη μου, παραμενω παντα αισιοδοξος. Στη ζουγκλα δεν υπαρχει οικονομικη κριση παρα μονο ατελειωτη θηριωδια και λιονταρια με κοφτερα νυχια και μεγαλα αρχιδια. Σε ζωντανη συνδεση με το κεντρο της Αθηνας, ο δημοσιογραφος και ο συνδικαλιστης. Αν ομως ξαφνικα αρχιζαν να φιλιουνται με μανια και προχωρουσαν στο να γαμηθουν σκουζοντας σα κεραμιδογατοι εξω απο τη βουλη, πως θα αντιδρουσε αραγε το κοινο? Δυστυχως δεν θα μαθουμε ποτε, γιατι τοσο ο δημοσιογραφος οσο και ο συνδικαλιστης, ειναι ολοκληρα ταγμενοι στην υψηλη τεχνη της παραπληροφορησης των τηλεθεατων, το οποιο σημαινει οτι για τα επομενα δυο με τεσσερα λεπτα δεν θα σταματησουν να κλανουν, να βηχουν και να ρευονται την ιδια στιγμη. Ααα, η τεταρτη εξουσια, η ατυπη εξουσια των καριοληδων, των κυνικων και των αλκοολικων. Αν αντιστοιχισουμε την εκτελεστικη εξουσια με το ιεραποστολικο σεξ, την νομοθετικη με το στοματικο και την δικαστικη με το πρωκτικο, τοτε τεταρτη εξουσια σημαινει να σου γαμανε τα αυτια ή τη μυτη ή για τους πολυ ερωτευμενους, τα ματια. Ο Ρουπερτ Μερντοκ σας ευχεται καλη χρεωκοπια κοροιδα.
Ωρες αργοτερα, στο παρτυ γενεθλιων του Ζ. (δεν θυμαμαι ονοματα,οκ?), στομα γεματο λουκανικα και στομαχι γεματο κρασι, φτηνο, κοκκινο κρασι. Οι Ιταλοι τραγουδανε, οι Γερμανοι ψηνουν και εγω πινω και ριχνω συνεχως πλαγιες ματιες ολο μεθυσμενο νοημα στην ξανθουλα – το παρτυ ειναι πετυχημενο επειδη ολοι ειμαστε απασχολημενοι με κατι. Δεν θυμαμαι πως και γιατι γυρισα σπιτι. Στους χρεωκοπημενους συμπατριωτες μου λεω τα εξης – ΕΝΑ ΛΙΤΡΟ ΜΑΓΙΩ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΧΑΡΤΟΠΕΤΣΕΤΑ ΛΥΡΙΚΟΣ ΠΥΡΗΝΙΚΟΣ ΥΔΡΑΥΛΙΚΟΣ ΣΚΑΘΑΡΙΑ 986. Οι κωλοτρυπιδες μας ακτινοβολουν ασπιλο λευκο φως και η δοξα πλησιαζει καλπαζοντας.

ΜΑΥΡΗ ΑΝΟΙΞΗ

2010-05-12T05:38:00.000+03:00

6.
Η μαυρη ωρα. Τι διαολο σημαινουν ολα αυτα? Στο νεο σπιτι, ενας τοιχος γεματος τριγωνικες μυτες και μισοκλειστα ματια μιλαει για πραγματα ακαταληπτα, σε μια συχνοτητα που το ανθρωπινο αυτι δεν πιανει, αλλα τα σκυλια και τα κουνουπια ακουνε, ακουνε τα μισολογα του τοιχου και τρεχουν μακρια, χρησιμοποιουμε οικολογικες λαμπες και η κουζινα ειναι παντα φρικτα βρωμικη. Ειμαι πια ο τελευταιος επιζων, η ανθρωποτητα φουνταρε αλλα εγω επεζησα και αυτο ειναι το τελευταιο βιβλιο που γραφτηκε ποτε- αν ηταν τραγουδι, θα ηταν γρηγορο, καπως εκτος ρυθμου και ο τραγουδιστης θα ουρλιαζε/εβηχε/εφτυνε, αν ηταν χαρακτηρας καρτουν θα ηταν ο φιντο-ντιντο, αν ηταν μπαρ, θα ηταν κωλομπαρο- ειναι το τελευταιο βιβλιο που γραφτηκε ποτε και αει γαμησου τεχνικη! Αει γαμησου φαντασια! Αει γαμησου και συ εμπνευση! Δασκαλε, νομιζω οτι ειμαι ετοιμος.

7.
Ανοιξη. Λιακαδες, λουλουδια, αλεργιες και γλυκια μπυρα. Ηλεκτροσοκ στα κωλομερια και ψωμι με μαρμελαδα φραουλα. Η επανασταση αγνοειται η καριολα και οι μερες μακραινουν. Τασακια, μπαλες, βοτκα, κιτρινο, 873640757, ααα τοσες λεξεις, τοσο ασκοπα, ειναι να τρελαινεται κανεις. Ψηφιστε υπερ της σταδιακης καταργησης της γλωσσας, με μουγκρητα και χειρονομιες θα συνεννοουμαστε καλυτερα απ’οτι με τις κωλολεξεις- μιληστε με τον βουλευτη σας για τ’ονομα του Θεου! Οικονομικη κριση, πεος, χριστουγεννα- ειναι απλως λεξεις. Πως μπορεις να πεις οικονομικη κριση με μουγκρητα? Δεν μπορεις, αρα δεν υπαρχει. Το μονο που εχουμε να κανουμε ειναι να τελειωνουμε με τις λεξεις γιατι στ’αρχιδια μας εμας ο κωστας παλαμας και οι φιλοι του. Βεβαια, αν τα γελοια επιχειρηματα μου και τα απελπισμενα φιλια μου ειχαν κρατησει τον ξανθο αγγελο κοντα μου, ισως να ημουν πιο ζεστος στο θεμα της γλωσσας. Ομως εφυγε, οποτε φταινε οι λεξεις. Μαυρη ανοιξη. Μια φωτεινη πολη γεματη σκοτεινους ανθρωπους. Το πρωτο φως της μερας δινει στο κορμι της μια χλωμαδα τοσο αποκοσμη που θελω να βαλω τα κλαματα. Ολη η τεκιλα του κοσμου δεν μπορει να με σωσει πια.

Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΜΗΛΟΠΑΡΔΑΛΗ

2010-05-04T20:13:00.000+03:00

4.
Τις επομενες μερες δεν εκανα πολλα πραγματα. Απ’οτι θυμαμαι εκανε πολυ κρυο και ακουγα συνεχως παλιομοδιτικο χιπ-χοπ. «Known as the poetic political lyrical son/ I'm Public Enemy number one». Τα βραδια μελετουσα τον χτυπο της καρδιας μου και αναρωτιομουν γιατι εκοψε το καπνισμα ο Λουκυ Λουκ.

5.
Ηταν νυχτα και απο την κουζινα ακουγοταν λευκη μουσικη για καθολικους. Επινα κοκκινο κρασι και το επινα γρηγορα και καπως απελπισμενα. Πρεπει να φυγω απο’δω μεσα, πρεπει να φυγω απο’δω μεσα, ελεγε το κεφαλι μου μονοτονα. ΤΡΕΛΟΥΠΟΛΗ ΤΡΕΛΟΥΠΟΛΗ ΤΡΕΛΟΥΠΟΛΗ, απαντουσε το κοκκινο συννεφο που ειχε κατεβει πολυ χαμηλα και εριχνε βροχη με το τουλουμι. Ο συγκατοικος μου και η γκομενα του μαλωνανε, αυτη ουρλιαζε στα ιταλικα ακαταληπτα πραγματα (βασικα δεν ξερω ιταλικα). Γυρνοντας σπιτι νωριτερα, συναντησα μια αποκρουστικη, υπερβολικα τεταμενη ατμοσφαιρα. Εγω ημουν χαλαρος κι ωραιος σαν τραμ με σπασμενα φρενα γεματο δικηγορους και διαφημιστες, αλλα αυτα τα ζωα καποια μυγα τα’χε τσιμπησει. Οπως μου ειπανε, καποιος ειχε χεσει τοσο πολυ, που ειχε βουλωσει την τουαλετα μας αρκετα σοβαρα ωστε να καθαριζουν δυο ωρες. «Δεν εχω χρονο να ασχολουμαι μ’αυτες τις μαλακιες! Δεν εχω διαθεση ν’ασχολουμαι μ’αυτες τις μαλακιες!», μου ειπε ο συγκατοικος πολυ σοβαρα. Τον ψιλολυπομουν αλλα επειδη ημουν εντελως αθωος, δεν με ενοιαζε και πολυ – καληνυχτισα και αποσυρθηκα στο δωματιο μου. Η βρωμα του με κοιτουσε απο την αλλλη ακρη του δωματιου δολοφονικα. Ηταν σιγουρη προφανως για την ενοχη του κωλου μου. Τωρα μαλωνανε και η βροχη δεν ελεγε να σταματησει. Τι θα εκανε στην θεση μου ο
Χεμινγουεη? Ο Καζαντζακης, ο Ντοστογιεφσκι?
Την επομενη, ξυπνησα, πηρα τα πραγματα μου και εφυγα χωρις να πω «γεια» σε κανενα πουστη απο’κει μεσα. Ω συγκατοικε, αν διαβαζεις αυτες τις γραμμες, σου λεω αυτο- δεν μπλοκαρα εγω την τουαλετα, αλλα ειλικρινα λυπαμαι που δεν εχεσα το μαξιλαρι σου καποιο απο τα πρωινα που ελειπες- για καποιο λογο ακομα και σημερα, το να φανταζομαι τη μουρη σου πασαλειμενη με σκατα, ειναι ο μονος τροπος να σε θυμηθω με λιγη αγαπη.

Κουρσάροι από Ανατολή και Δύση

2010-04-28T15:14:00.002+03:00

Συχνά λέγεται πως πρέπει να διαβάζουμε περισσότερα βιβλία αντί να βλέπουμε τηλεόραση, για να μην είμαστε αμόρφωτοι. Επίσης συχνά λέγεται πως ο Έλβις ζει, οπότε γιατί μια φράση που ξεκινάει με "συχνά λέγεται..." θα 'πρεπε να σημαίνει κάτι;

Οι εκδόσεις Λιβάνη μόλις ανακοίνωσαν την επικείμενη κυκλοφορία ενός νέου βιβλίου, υπό τον τίτλο "Φεγγάρι Από Πέτρα". Η σύνοψη του οπισθόφυλλου μοιάζει κατατοπιστική:

Λουσμένη από πάνω ως κάτω με το δηλητήριο του φόβου και της αγωνίας που της διέλυσαν την ψυχή, η Μανιάτισσα Σμαράγδα Γιατράκου αντιλαμβάνεται τυχαία ότι πίσω από τον ευτυχισμένο γάμο της με τον Αλέξανδρο Χολέβα κρύβονται ιστορίες που προκαλούν ανατριχίλα, όπως οι κοφτερές πέτρες του Οίτυλου. Κι όταν αποφασίζει να τις σκαλίσει, μπλέκεται σε έναν ιστό πραγματικού κινδύνου για την ίδια και τα δυο μικρά παιδιά της. Ούτε που φανταζόταν ότι το βλέμμα της στην κρυφή ως τότε ζωή του άντρα της θα της στερούσε τα «σπλάχνα» της και θα διέλυε την ήρεμη ζωή της. Παγιδευμένη από τον άνθρωπο που ακολούθησε με κλειστά μάτια, βρίσκεται διαλυμένη στο πουθενά και κυνηγημένη από θεούς και δαίμονες. Δεν παλεύει πια για την ίδια αλλά γι’ αυτό που αγάπησε περισσότερο κι από τον εαυτό της. Κι όταν τίποτα δε φαίνεται ότι μπορεί ν’ αλλάξει την τραγική μοίρα της, «μιλάει» η Μάνη και η Νέμεσις, ικανές ν’ ανοίξουν διάπλατα τις βαριές πόρτες των φυλακών…

Δεν ξέρω για 'σένα, αλλά εγώ αν ήμουν πενηντάχρονη κακοποιημένη νοικοκυρά με άντρα ταρίφα και δύο χοντρά παιδιά, θα μου τρέχανε ήδη τα σάλια. Τα πάντα στη σύνοψη φωνάζουν "γυναικεία λογοτεχνία", "μπεστσελεριά" και "εμμηνόπαυση". Είναι σαφές πως πρόκειται για ακόμα ένα από αυτά τα βιβλία που ξυπνάνε και στον πιο μουτζαχεντίν αντι-οικολόγο αισθήματα λύπης για τα δέντρα του Αμαζονίου, που έστεκαν αιώνες περήφανα για να καταλήξουν τελικά χαρτί με την ιστορία του Χολέβα... ένα μετα-άρλεκιν που γεννάει νοσταλγία για τα αυθεντικά Άρλεκιν, αφού εκείνα τουλάχιστον είχανε έναν κιτς κοσμοπολιτισμό, κανα Μαλιμπού, καναν φοίνικα και κανέναν γοητευτικό εκατομμυριούχο με στιβαρά μπράτσα.

ΟΚ.

Το ότι ο Λιβάνης είναι ο πρώτος πρώην υπουργός που θα έπρεπε να περάσει από το Γουδί για εκτέλεση -και μάλιστα όχι για την πολιτική του δράση, αλλά για την εκδοτική- το ξέραμε ήδη.

Μα ποιο είναι το γκανιάν του αυτή τη φορά; Ποιος συγγραφέας είναι αυτός που θα του φέρει ζεστό, ανήθικο χρήμα με το "Φεγγάρι από πέτρα"; Η Λένα Μαντά; Η Χρυσηίδα Δημουλίδου; Η Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου; Η Ζοέλ Λοπινό-Μαστραντώνη;

Χμ, όχι ακριβώς:

ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΟΥ "Ο ΣΑΡΙΕΓΚΙ ΕΙΧΕ ΤΑΒΑΝΙ".

ΠΑΝΚ ΘΡΑΣΥΠΟΥΣΤΑΣ

2010-04-27T02:25:00.001+03:00

3.
Υπηρχαν μερες που ενιωθα οτι με τον καταλληλο συνδυασμο θαρρους και τυχης, ακομη και ενας αντρας με τα δικα μου λιγα οπλα, μπορουσε να αντιμετωπισει με σχετικη επιτυχια την ολοκληρωτικη παρανοια γυρω μας που οι μαλακες ονομαζουν κοσμο, κοινωνια, ανθρωπινο ειδος, αινιγμα της υπαρξης ή απλα μουνακι - και υπηρχαν μερες που ενιωθα οτι το καλυτερο που εχω να κανω ειναι να μην εγκαταλειψω για κανενα λογο το κρεβατι μου. Επιπλεον, επρεπε να μετακομισω. Εκεινη την εποχη δουλευα σε ενα κυριλε μεξικανικο εστιατοριο, εκανα τον βοηθο μπαρμαν/βοηθο σερβιτορου-8 ωρες για τριαντα γαμωευρω και δεν επαιρνα μεριδιο απο τα φιλοδωρηματα. Το εστιατοριο το ειχανε δυο αδερφες και ο γερος πατερας τους, οι αδερφες ηταν καπου μεταξυ 35-45 χρονων, πολυ ομορφες, ψηλομυτες, στιλατες σκυλες. Η πλειοψηφια των εργαζομενων ηταν αντρες και ποτε με το μαστιγιο, ποτε με το ντεκολτε, οι δυο καπιταλιστριες μας ειχαν ολους να τρεχουμε σαν νεοσυλλεκτοι στην Λεγεωνα των ξενων. Πολλες φορες ονειρευομουν οτι τις επαιρνα και τις δυο με τρελα στο γιγαντιαιο κρεβατι της επαυλης τους, καποια βραδια ο μπατλερ μας εραινε με ποπ-κορν και ενα ζεστο απογευμα ονειρευτηκα οτι στην τρομερη παρτουζα συμμετειχε και ο Τσαρλι Τσαπλιν. Αισθανομουν φοβερα αναρχικος εκεινη την περιοδο, αν και αντιλαμβανομουν την επανασταση βασικα ως μια καλη ευκαιρια για να πηδηχτουμε με τις σεξυ αφεντικινες μας. ΕΙ ΜΑΛΑΚΑ ΕΛΛΗΝΑ, ουρλιαξε ο Νουνο με το που με ειδε. Ο Νουνο ηταν γεματος τατουαζ και ντυνοταν σαν μαυρος νταβατζης. Μιλουσε δυνατα και γελουσε δυνατα, ειχε ενα παιδι και ενα αυτοκινητο με σπορ ασημι ζαντες.
ΕΙ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, ξανατσιριξε ο Νουνο. Ξεκινησα να φτιαχνω λεμονοχυμο, το οποιο σημαινε οτι επαιρνα πολλα λεμονια, τα εκοβα στην μεση και μετα τα εστυβα με το βαρυ, μεταλικο στιφτη. Ηταν ακριβως οσο βαρετο ακουγεται. Συνηθως χρειαζομασταν πεντε-εξι λιτρα χυμο, οποτε καθομουνα εκει, εκοβα και εστυβα λεμονια σαν μαλακας, σκοτωνα χιλιαδες μυρμηγκια και μιλουσα για βραζιλιανες με τους υπολοιπους σκλαβους. Μια μερα, αποφασισα οτι η ελπιδα για την ελπιδα πεθαινει τελευταια, πολυ μετα απο την ελπιδα για λεφτα, ταλεντο και γυναικες και τις υπολοιπες εξισου μαλακισμενες ελπιδες. Ηταν τη μερα που οταν πηγα στην δουλεια, μου ειπανε οτι βασικα δεν εχουν πολλες κρατησεις, οποτε δεν χρειαζονται εξτρα προσωπικο. Ημουν αφραγκος και ζητησα ενα μικρο δανειο για να την βγαλω, αλλα ο γερος αρνηθηκε και τελικα δεν ξαναδουλεψα ποτε εκει και τους εχασα ολους, το Νουνο που ηθελε να ειναι μαυρος, τους βραζιλιανους σκλαβους που ηθελαν να ειναι πλουσιοι και κυριως, τις δυο γκομεναρες. Ηταν μια απο εκεινες τις μερες που ενιωθα οτι με τον καταλληλο συνδυασμο θαρρους και τυχης κλπ κλπ.

ΤΟ ΖΙΓΚΟΛΙΚΙ ΦΕΡΝΕΙ ΧΑΡΤΖΙΛΙΚΙ

2010-04-25T20:52:00.002+03:00

Νοκ νοκ στο παραθυρο. Ανοιγω την μπαλκονοπορτα-ο συγκατοικος μου. Τι νεα μεγαλε-σοβαρος πολυ ο μεγαλος. Λοιπον μεγαλε-να, κοιτα να δεις, βασικα εγω, ως ο παλιοτερος ενοικος και ο ιδιοκτητης, μετα απο τις ρουφιανιες που του μετεφερα, θελουμε να φυγεις απο το σπιτι. ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΒΡΩΜΟΣΚΥΛΑ-αχμμ, λοιπον, καληνυχτα, ξαναμιλαμε αυριο.

Ετσι λοιπον ηρθαν τα πραγματα και επρεπε να μετακομισω. Αυτο το σπιτι ειχε φοβερη θεα της πολης, αλλα ηταν πολυ κρυο και μισουσα παθολογικα τον συγκατοικο μου και την γκομενα του. Περασα το υπολοιπο βραδυ ακουγοντας Μεταλικα και προσπαθωντας να σχεδιασω την τελεια εκδικηση για τα χριστιανικα αρχιδια που με πεταγανε στο δρομο, απλα και μονο επειδη ημουν πιο νεος, πιο ψηλος και πιο ομορφος. Έπεσα για υπνο το ξημερωμα και ονειρευτηκα οτι εφτιαχνα τζιν τονικ με πλουτωνιο σε ενα παρανοικο φουτουριστικο πυρηνικο καταφυγιο ενω βομβες σκαγανε απ’εξω- πρωτα ακουγοταν ενα υπουλο απειλητικο σφυριγμα και μετα εσκαγε η βομβα σηκωνοντας τεραστια συνεφα σκονης, το ονομα μου ηταν Ερνεστ Χεμινγουεη και τα λεμονια ηταν φρεσκα και ζουμερα.

Την επομενη (ή μήπως την μεθεπόμενη?) μερα, ξυπνησα πολυ αργα και βγηκα για μια απο τις συνηθισμενες ασκοπες βολτες στην πολη. Πλησιαζαν τα χριστουγεννα και τα μαγαζια ηταν γεματα τουριστες και καυλωμενες μαμαδες με τα παιδακια τους, κανενας ομως δεν εμοιαζε ιδιαιτερα χαρουμενος. Αραγε εφταιγε η οικονομικη κριση που απειλουσε τον μαλακισμενο νεκρο τροπο ζωης μας? Αποφασισα πως οχι. Τα πραγματα ειναι πολυ πιο σοβαρα. Μαστουρωμενοι μαυροι εψαχναν στα σκουπιδια ενας θεος ξερει τι, πουτανες άσχημες σαν τις αμαρτίες μου ψωνιζονταν σε σκοτεινες γωνιες και ολα τα μαγαζια ειχαν διπλα στην πορτα ενα μικρο αυτοκολλητο που εγραφε ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΕ! ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΑΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΧΩΡΟΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΚΑΜΕΡΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ. Ηταν το ογδοο Ραιχ, ενω εγω κοιμομουν οι ναζι ειχαν κερδισει τον πολεμο και ειχαμε ολοι καταδικαστει σε 1000 χρονια καταναλωτικης υστεριας. Ο Θεος σωζει τους σελεμπριτις. Στην πλατεια, το αγαλμα του μαλακα παλιου βασιλια καβαλα στο περηφανο αλογο του ηταν ντυμενο με κοκκινα λαμπακια και απο κατω μια μπαντα «ινδιανων», επαιζε «παραδοσιακη» μουσικη με την βοηθεια ενος γελοια μικρου ηχειου. Απ’οτι φαινεται, ο Κολομβος, η Παναγια, τα μικροβια, ο Κορτεζ και πεντε αιωνες χριστιανικης βαρβαροτητας, απλα πηγαν στραφι – αυτοι οι τυποι δεν θα παψουν ποτε να μας πρηζουν τ’αρχιδια με την απαισια μουσικη τους. Πρεπει να αγορασω σαμπανια και να γυρισω γρηγορα σπιτι, σκεφτηκα. Κοσμος ξεχυνοταν απο καθε γωνια, φωτακια, βαβουρα, υγρασια-ακομη μια μερα χωρις ελπιδα, παρηγορια, γυναικα. Χωθηκα στο γιγαντιαιο πολυκαταστημα και κατεβηκα στο υπογειο που ηταν το βιβλιοπωλειο. Διαβασα λιγο Μπουκοφσκι και ενα βιβλιο για την ζωη του Χαντερ Τομπσον, ο τελευταιος απ’οτι φαινεται καραφλιασε πολυ νεος, οπως ο πατερας μου. Ισως γι’αυτο να το εριξε στα ναρκωτικα, ποιος μπορει να ξερει? Το τμημα της ξενης λογοτεχνιας βρωμαγε σαν να το ειχε χεσει νεκρος, ηταν αδυνατο να το υποφερω μετα απο λιγο οποτε εσπασα. Οι υπολοιποι πελατες συνεχιζαν τα ψωνια τους σαν να μην τρεχει τιποτα. Αραγε εφταιγε η διψα για γνωση που τους εκαιγε τα σωθικα και τους εκανε να αδιαφορουν τοσο επιδεικτικα για την μποχα-βρωμα γυρω τους? Οι περισσοτεροι κρατουσαν βιβλια που θα μπορουσαν να ειχαν γραφτει απο ομιλουσες πουτσοτριχες, οποτε αποφασισα πως μαλλον οχι. Τα πραγματα ειναι πολυ πιο σοβαρα. Απ’οτι φαινεται, το μονο που μπορει να κανει καποιος αυτες τις μερες ειναι να παρει τα μετρα του και να ελπιζει οτι οι κινεζοι αφεντες μας θα δειξουν μια σχετικη κατανοηση. Το μελλον ειναι σε καθε περιπτωση αβεβαιο.

ΧΡ ΧΡ Η ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ

2010-04-23T18:35:00.001+03:00

Σήμερα λοιπόν, Παρακεύη 23 Απρ. του σωτήριου έτους 2010, το μπουρδέλο μας χρεωκόπησε. Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες μπορούν να είναι περήφανοι για την κυβέρνηση τους, η οποία με πρωτοφανή σοσιαλιστικό ηρωισμό απέτρεψε την χρεωκοπία της χώρας την 21η Απριλίου, δυο μέρες πριν. Αν αυτό είχε συμβεί, οι συνειρμοί θα ήταν αναπόφευκτοι και καταστροφικοί για την οικονομία.

Σήμερα λοιπόν, Παρασκευή 23 Απρ. είπα το μεγάλο «ναι» στο σατανικό κεφάλι του Ζάφοντ και θα εκτοξεύω χολή, λέξεις, μύξες, φωτογραφίες + οτι άλλο μου φαίνεται αρκετά αντεθνικό ή αντίχριστο για να το γουστάρω, απο αυτήν εδω τη συχνότητα.
Χαρούμενη Χρεωκοπία κυρίες και κύριοι!

Προοικονομία: γνωρίζοντας έναν υπουργό του 2020

2010-04-20T03:11:00.009+03:00

Εδώ και καιρό, έχω δύο ανοιχτά στοιχήματα - τα οποία έχουν ωστόσο κοινή κατάληξη.

Το ένα αφορά έναν γνωστό μου Πασπίτη, καλό παιδί αλλά χαζό, και τίγκα χωμένο στην κομματική καριέρα. Το άλλο έχει να κάνει με έναν τύπο από τη σχολή μου. Μαλακάκος αυτός, Δαπίτης και μπροστάρης της Ντορικής φράξιας της σχολής, η οποία μάλιστα διασπάστηκε από την επίσημη ΔΑΠ πριν λίγα χρόνια. Ε, αυτό στο οποίο προκαλώ κάθε ενδιαφερόμενο, είναι το ποντάρισμα πως αυτούς τους δύο θα τους δούμε τουλάχιστον υφυπουργούς μέσα στα επόμενα χρόνια. Δεν είναι πιο έξυπνοι, γοητευτικοί, ή οραματιστές, ή μορφωμένοι από το μέσο όρο. Τους φαντάζομαι ήδη να σκαλίζουν τις μύξες τους στα πίσω έδρανα της Βουλής στη μελλοντική Ελληνοφρένεια.

Τους έχω μπανίσει και τους πιστεύω. Θα έχω σελέμπριτι γνωστό σε λίγα χρόνια! Απλά, είναι φτιαγμένοι από αυτή την πάστα ανθρώπου. Αυτού που του βάζανε κλανιέρα στην καρέκλα στο Λύκειο, μπήκε σε παράταξη τη μέρα εγγραφής του στο πανεπιστήμιο, μοίρασε σημειώσεις/οργάνωσε τριημεράκια στην Αράχωβα, ψήθηκε με την πάρτη του και με τον κομματικό μικρόκοσμο, διορίστηκε σε κάποια ανύπαρκτη διεύθυνση υπουργείου, αντάλλαξε καρεκλιές και ίντριγκες στα συνέδρια της νεολαίας... κατάφερε να αναρριχηθεί μέσα σε αυτήν και μοιραία κάποια μέρα καταλήγει υφυπουργός, αποτελώντας μάλιστα και ατού του κόμματος αφού επιτρέπει στις embedded εφημερίδες να καμαρώνουν για "κυβέρνηση νέων και άφθαρτων προσώπων".

Η διαδρομή είναι γνωστή και επαληθευμένη δεκάδες φορές, από τον Μεϊμαράκη και την Τώνια Αντωνίου, ως τον Χατζηδάκη, τον Βουλγαράκη και τον Στυλιανίδη: όλοι οι παραπάνω έχουν υπάρξει ηγέτες των αντίστοιχων νεολαιών. Και μόλις χθες, η μεγαλύτερη νεολαία-κομματικό φυτώριο της χώρας εξέλεξε το νέο της πρόεδρο. Άρα, με την αδιαμφισβήτητη δύναμη της στατιστικής, χθες πρωτογνωρίσαμε έναν υπουργό της κυβέρνησης που θα είναι στα πράγματα το 2020.

"Τώνια Αντωνίου!"

Ο Ανδρέας Παπαμιμίκος (περί ου ο λόγος) είναι αυτός που κατάφερε να αποκτήσει το χρίσμα της ηγεσίας της ΟΝΝΕΔ, στην πρώτη εκλογή "από τη βάση" στην ιστορία της παράταξης, υπερισχύοντας με ένα ποσοστό γύρω στο 55% επί του αντιπάλου του Κώστα Χατζή. Επίσης: γέμισε Δαπίτες όλη η Αθήνα/ αχ και να 'σουνα εδώ, Δημήτρη Κουφοντίνα. Σήμερα λοιπόν, προλαβαίνω τις εξελίξεις και συστήνω τον άνθρωπο που σε δεκα χρόνια θα διαπραγματευτεί την αμφιλεγόμενη πώληση μιας ΔΕΚΟ, ή θα επαναφέρει/καταργήσει τη βάση του 10, ή θα εξαρθρώσει μια ακόμα γενιά τρομοκρατών. Όταν γίνει εκείνος ο ανασχηματισμός και γνωρίζεις ήδη τον νέο υπουργό Παπαμιμίκο, να θυμάσαι πως το άκουσες πρώτα στο ΣΤΡΟΥΓΚ, λινάτσα.

11 Πράγματα Που Ίσως Δεν Γνωρίζατε Για Τον Ανδρέα Παπαμιμίκο.

- Έχει επάρατο όνομα.

- Το επίθετό του είναι η punchline του ανεκδότου "Μπαίνει ένα καρδινάλιος σε ένα κοτέτσι...".

- Εξελέγη με αυτές ακριβώς τις διαδικασίες που κορόιδευαν στον Τζέφρι.

- Είχε αντίπαλο ένα Χρυσαυγιτίνι με ονοματεπώνυμο γνωστού Ρομά (ο Χέρμαν Γκαίρινγκ από την Αργεντινή αρνήθηκε το endorsement του για αυτόν το λόγο).

- Είναι 32 χρονών, άρα στη ΝΔ ο όρος "νεολαία" ορίζεται σε συνάρτηση με την ηλικία του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη.

- Βάζει περισσότερο ζελέ από τον Ρος Γκέλερ και έχει baby-man τριχοφυία:

- Φοράει ροζ πουκάμισο. Ως γνωστόν οι Δαπίτες φοράνε ροζ πουκάμισα, ενώ οι Πασπίτες ροζ πουκάμισα με πουλοβεράκι ριγμένο στους ώμους. Επίσης οι Δαπίτες οδηγούν Smart και οι Πασπίτες 206, και οι μεν βάζουν στα ηχεία πριν τις φοιτητικές εκλογές Χρήστο Πάζη ενώ οι δε Κότσιρα.

- Φημίζεται για την ευαισθησία του απέναντι στις ΜΚΟ και μάλιστα έχει δημιουργήσει μια τέτοια με το όνομα "ΟΝΝΕΔ Α.Ε.".

- Τον ελεύθερό του χρόνο, αγαπάει να φοράει τρεντοκαγκούρικα μπουφάν και να περιπλανιέται στους πολύβουους δρόμους της αστικής ζούγκλας:

- Εχει μια πραγματικά ακόρεστη όρεξη για λουκανικόπιτες:

- Στο δημοτικό έπαιρνε καλό βαθμό στο "Σκέφτομαι και γράφω" και έχει εκπροσωπήσει το σχολείο του στη Βουλή των Εφήβων.

Συζητώντας τραγικά ατυχήματα

2009-05-16T17:00:00.007+03:00

- Μαλάκα άκουσες για τον γλύπτη που πέθανε επειδή μπλέχτηκε το φουλάρι του στον τροχό;
- Ναι, και αμέσως σκέφτηκα πως αυτό ακούγεται σαν μια υπόθεση για...
- ... τον Αστυνόμο Μπέκα, ακριβώς. Ακόμα και το όνομα του θύματος είναι αυτό ακριβώς που θα διάλεγε ο Μαρής: "όταν ο διάσημος γλύπτης Αρμακόλας βρίσκεται νεκρός στο ατελιέ του στο κέντρο της Αθήνας, όλοι πιστεύουν πως πρόκειται για ατύχημα."
- "Εγκλημα στα Εξάρχεια";
- Ναι, ή "Ο Χαζο-γλύπτης".
- Το γάμησες. Αλλά, όντως: τα ενδυματολογικά κλισέ των καλλιτεχνών θα είναι ο Αρμαγεδδών τους.

(η φωτογραφία του ανοίγματος από εδώ)

¡Sorpresa!

2009-05-12T21:58:00.011+03:00

Alexis picked his "Top-5 things I want to see in the European Parliament":
1. "Immigrant Kids Born in Greece", 2. "Immigrant Kids Raised in Greece", 3. "Minorities", 4. "The 700 Euros Generation", 5. "People of the Science, the Art and the Culture".

Τρεις σύντομες παρατηρήσεις μόνο, επειδή ο Τσίπρας πλέον έχει γίνει πιο γραφικός και από χωριουδάκι στο Πήλιο, άρα νιώθω κάπως ανούσιο το να του τη λέω:
1) Σοβαρά, Ελευθεροτυπία; "... έκπληξη";
2) Σχεδόν θλίβομαι με τη νίλα που πάθανε οι Συριζαίοι από τους Οικολόγους -πού είναι οι "ακτιβιστές της Greenpeace" στο ψηφοδέλτιο έκπληξη;
3) Είναι επίσημο: στο Μεγάλο Βιβλίο των Φράσεων-Που-Δεν-Μπορείς-Να-Λες-Στα-Σοβαρά, η "Γενιά των 700 Ευρώ" είναι το νέο "Ανθρωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών".

Support your local scene

2009-01-28T11:11:00.006+02:00

- Ska punk του ευρύτερου antifa/DIY χώρου; Τσεκ.
- Το πιο γαμάτο όνομα που θα μπορούσε να έχει ποτέ ελληνικό ska συγκρότημα; Τσεκ.
- Ενα sleeper hit που -σε έναν δίκαιο κόσμο- θα είχε την πορεία του "Πίνω μπάφους και παίζω Pro"; Τσεκ.

Δηλαδή οι Skaribas, στο "Ασε με μάνα, σηκώνω μοϊκάνα":

(μεθαύριο στο Αν!)

Συζητώντας τον ανασχηματισμό

2009-01-08T02:24:00.008+02:00

- Μαλάκα άκουσες ανασχηματισμό;
- Α-χα. Και;
- Οι υφυπουργοί Οικονομίας λέγονται Λέγκας, Μπέζας και Μπούρας! Μαλάκα, σαν ενωμοτάρχες ακούγονται. Σαν παρακρατικοί, που τους βάλαμε να τραμπουκίσουν τον πληθωρισμό.
-Ναι, ή κατσαπλιάδες: "Λέγκα! Ωρε Λέγκα!" φώναξε ο Μπούρας, ξέρω 'γω.

Ενας πλανήτης με λίγο λιγότερο rock'n'roll

2009-01-07T17:28:00.006+02:00

Ω, σκατά.

Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο θλιβερό θάνατο από το να πεθαίνεις εξηντάχρονος και μόνος στο σπίτι σου από καρδιά, να σε βρίσκουν κάτι μέρες αργότερα σε αποσύνθεση και η Wikipedia να αναφέρει ως ημερομηνία θανάτου "c. January 6, 2009 or January 1, 2009 (aged 60)".

Μα, από την άλλη, ΟΚ. Ως ιδρυτής και κιθαρίστας των Stooges, ο Ρον Αστον ήταν βιολογικό θαύμα το ότι πρόλαβε έστω να φτάσει τα 60.

"At the height of the flower-power and psychedelic period of the late 1960s, Asheton pioneered an aggressive, rudimentary and stunningly loud style of playing that was the antithesis of everything popular at the time" γράφει το Rolling Stone στον συναρπαστικό του επικήδειο και έχει απόλυτο δίκιο. Αν δεν υπήρχαν οι Stooges, δεν θα υπήρχαν ούτε οι Ramones ούτε οι Sex Pistols, άρα το r'n'r θα είχε πεθάνει κάπου γύρω στο '76, πνιγμένο στα 20λεπτα keyboard solos των Yes και την περμανάντ των Supertramp.

Μα οι Stooges παρέμεναν πάντα ένα φευγαλέο παράδοξο. Ψάχνοντας στο YouTube, βρήκα μόλις δύο (!) βίντεο από την πρώτη τους περίοδο σε ελεεινή ποιότητα εικόνας, τη στιγμή που και για τους τελευταίους one-hit wonders εκείνης της εποχής μπορείς να βρεις ώρες ολόκληρες από συναυλίες και τηλεοπτικές εμφανίσεις. Ακόμα και οι φωτογραφίες τους από εκείνη την εποχή, είναι ελάχιστες.

...μα ανεκτίμητες

Οι Stooges ήταν ταυτόχρονα μοβόροι, αφόρητα κουλ, μεγαλοφυείς, τζάνκια, αυτόφωτοι, θεμελιωδώς underground και θλιβερά αποτυχημένοι στις πωλήσεις (με ένα ντεμπούτο που, σύμφωνα με το allmusic, "barely sold any copies"). Το ενδιαφέρον είναι πως ο κόσμος πίστευε ότι όλα τα παραπάνω οφείλονταν στο Ιγκυ, και πως χρειαζόταν να πεθάνει γέρος και μόνος ο κιθαρίστας με τα γυαλιά ηλίου... για να συνειδητοποιήσουμε ότι ήταν ο πιο σημαντικός/λιγότερο σελέμπριτι άνθρωπος στην ιστορία του rock'n'roll -ένα παράξενο κλάσμα, στην εποχή που έχουμε ρετροξεζουμίσει κάθε έναν που έζησε, έστω, στα 60s.

Ο Guardian ξεκαθαρίζει την παρεξήγηση:

It was Asheton who gave the Stooges that lurch, that feedbacked scrawl, that billow of bad air that still arises whenever their records play. Pop, for all his exquisite posturing, was essentially a nice boy, the kind of kid who won poetry contests and dreamed of being a Chicago blues drummer; Asheton was, in Pop's own estimation, "basically a thug" – a quality he deemed essential to the role.

Ο Αστον ήταν αυτό ακριβώς το ζωικό είδος που ο Χάντερ Τόμσον περιέγραφε ως "too weird to live, too rare to die". Δυσάρεστος στην εποχή του, ξεχασμένος loser όταν άρχισαν να τον αντιγράφουν, σιωπηλός στο τέλος. "Μαλάκα, ο τύπος είναι ο κιθαρίστας των Stooges και δεν ξέρω καν τη μάπα του", σκεφτόμουν στην τελευταία τους συναυλία στην Ελλάδα "... και πάνω στη σκηνή μοιάζει με ανώνυμο session-ά, αντί να του γλύφουμε τα παπάρια που είναι ο κιθαρίστας των Stooges". Υπήρχε ένα παράδοξο. Αυτό που άκουγες δεν είχε μεν καμία σχέση με αυτό που έβλεπες, μα οι μπουκωμένες πενιές του δεν άφηναν καμία αμφιβολία για το ποιος κρυβόταν μέσα σε αυτόν τον παχουλό γέρο.

"Ron's was a totally original style: really fucking sexy and wild and reckless and free", λέει στο ΝΜΕ ο Μπόμπι Γκιλέσπι, ακόμα ένας τύπος που θα έπαιζε σαφέστατα διαφορετική μουσική αν δεν είχαν υπάρξει οι Stooges. "He was a free rock 'n' roll guitarist. He made up his own style – there's nobody else who sounded llike Ron Asheton. As soon as you hear the first chords of any Stooges song you knew it was him playing. He had killer riffs. 'No Fun', 'Down On The Street', 'I Wanna Be Your Dog' – all those songs you identify with a guitar riff even before Iggy starts singing. He's one of the greats, I think."

Τα είπε πολύ καλύτερα απ' όσο θα μπορούσα να τα πω εγώ. Τέλος πάντων, υποθέτω επίσης ("τι μου λες τώρα..." θα πεις, αλλά) πως σήμερα είναι η μέρα που παύουν επίσημα να υφίστανται οι Stooges. Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα, μα ακούγεται συνταρακτική είδηση.

Ο (Επαναστατικός) Αγών μου

2009-01-05T15:17:00.008+02:00

Καλά ρε μαλάκες του Επαναστατικού Αγώνα, πόσο τσίπηδες μπορεί να είστε; Ακόμα κι εγώ -που δεν με λες μεγάλο κεφάλι του υποκόσμου- ξέρω πώς να βρω καλάσνικοφ με 300, 400 ευρώ μάξιμουμ... κι εσείς τα τσιγκουνεύεστε και χρησιμοποιείτε ξανά ακριβώς τα ίδια όπλα που ρίξανε στην κλούβα των ΜΑΤ και στο Α.Τ. Ν. Ιωνίας;

Χο-χο... Επίτηδες το λινκ που έβαλα βγάζει στην ΕΡΤ. Ξυπνώντας σήμερα κατά τις 14.00 και ζαπάροντας μισο-χανγκοβεριασμένος, πρώτα έμαθα (από την ΕΡΤ) πως πίσω απ' όλα βρίσκεται ο Επαναστατικός Αγώνας, και μετά οτι γάζωσαν τρεις ματατζήδες. Ο αστυνομικός ρεπόρτερ του καλού καναλιού Γ. Γεραφέντης (ένας μουλωχτός βλάχος με φιζίκ γερμανοτσολιά), είχε εξιχνιάσει σε μιλισεκόντ την υπόθεση ως άλλος Σαμ Σπέηντ: τρομοκρατία που στρατολογεί νέα μέλη -το πιάσατε το υπονοούμενο μεγάλοι-μεγάλοι...

Ο φίλος μου ο Μάκρο, επιστρέφοντας Ελλάδα πριν λίγες μέρες για τις γιορτές, είχε την ίδια, εύλογη απορία. "Καλά ρε μαλάκα", έλεγε πάνω από ένα ποτήρι κονιάκ καθώς του περιέγραφα όσα έχασε τον Δεκέμβρη, "αυτό που με παραξενεύει, είναι που τόσες μέρες δεν έχει εμφανιστεί καμια 'Φράξια Για Την Επαναστατική Επανάσταση' να βάλει καμια μπόμπα και να ξεφτιλιστεί τελείως το πράγμα". "Εχεις δίκο", του είχα απαντήσει. "Αν θες τη γνώμη μου, είναι ένα δείγμα ακόμα του πόσο ακυβέρνητη είναι αυτή τη στιγμή η χώρα. Ούτε μια προβοκάτσια, έτσι για το καλό, δεν είναι πλέον σε θέση να στήσουν οι θλιβεροί μαλάκες".

Συνομωσίες; Ενδεχομένως. Μα έχει βεβαρυμένο παρελθόν ο Επαναστατικός Αγώνας. Οσο χαζούληδες τρομοκράτες και να είναι, δεν γίνεται να έχουν κάνει τόσα πολλά ατυχή χτυπήματα, σε τόσο ατυχείς στιγμές. Πήγαν να μετατρέψουν σε Θύμα τον Βουλγαράκη πάνω που είχαν αποκαλυφθεί οι υποκλοπές και οι Πακιστανοί -με ένα βαρελότο που έσκασε πέντε λεπτά αργότερα. Εβγαλαν σέντρα ακριβείας στη Βουλή που ψήφιζε εκείνες τις μέρες τρομονόμο, εκτοξεύοντας ρουκέτα κατά της Αμερικάνικης Πρεσβείας -μια αντι-τηλεοπτική μάλιστα ρουκέτα, αφού η μόνη ζημιά που προκάλεσε ήταν ένα σπασμένο τζάμι. Κάθε τους χτύπημα είναι άκαιρο, πεισματικά αβλαβές και απομηχανησθεΐστικο.

Θέλω να πω, έχεις περάσει καθόλου από τα Εξάρχεια αυτές τις μέρες; Και αν ναι, η παρανοϊκά στρατοκρατούμενη εικόνα σού θυμίζει μέρος που μπορεί κάποιος να σκάσει με δύο όπλα σαν τον Ντολφ Λούντγκρεν, να στήσει καρτέρι δίπλα στο Πολυταχνείο, να πυροβολήσει είκοσι φορές και να ξεφύγει; Επίσης, δεν σε ενοχλεί λίγο μέσα σου το γεγονός πως για τη σφαίρα στον Αλεξ χρειάστηκαν 4 διαφορετικά εργαστήρια, νομπελίστες του Ινστιτούτου "Δημόκριτος" και βαλλιστικές επί βαλλιστικών για να αποκαλυφθεί πως "παίζει και να 'ταν εξοστρακισμός".... ενώ εδώ μέσα σε μισή ώρα ξέραμε πως (ΣΒΙΝ!) οι κάλυκες ερευνήθηκαν από τα εργαστήρια, (ΚΡΑΚ!) ταυτοποιήθηκαν και (ΜΠΑΜ!) πακετάρουν δύο σκοτεινές υποθέσεις με μια ακόμα, εξίσου σκοτεινή;

Τέλος πάντων, από τις 9/12 έγραφα πως φοβάμαι προβοκάτσια και πως "ένας νεκρός από διαδηλωτές -ή ασφαλίτες ντυμένους διαδηλωτές- αρκεί για να κατεβάσει τα τανκς". Το σενάριο, τελικά, είναι ακόμα αρτιότερο: ο νεκρός (αν τελικά πεθανει) θα είναι αστυνομικός και μόλις 21 ετών, άρα ισοφαριστικό αντεπιχείρημα στο "σκοτώσανε το παιδάκι" που λέγαμε για τον Αλεξ. 1-1 λοιπόν το σκορ, άρα ισοπαλία, άρα οι μπάτσοι κερδίζουν λόγω εκτός έδρας γκολ (και τα δύο στα Εξάρχεια, γαρ). Και επίτρεψέ μου να έχω τόση απέχθεια για το μπατσο-παρακράτος, που θεωρώ αυτονόητο πως δεν θα το 'χαν σε τίποτα να φάνε έναν ανυποψίαστο δικό τους ως παράπλευρη στρατηγική απώλεια. Εδω έφαγαν εν ψυχρώ τον Αλεξ, τον Μαραγκάκη, τον μαύρο αδερφό Τόνι Ονούα με τα CD, τους δύο Πακιστανούς που αποκάλυπτα πριν λίγες μέρες και δεκάδες ακόμα σε αστυνομικά τμήματα και φυλακές... γιατί να αρχίσουν ξαφνικά να σέβονται την ανθρώπινη ζωή;

Και ποιο είναι μέχρι στιγμής το αποτέλεσμα; 80 προσαγωγές σε λίγες ώρες είναι (λες και είχαν κατέβει οι Μύριοι να καταλάβουν το Υπουργείο Πολιτισμού) και έφοδοι σε σπίτια όλο το βράδυ χτες. Καλά την έπιασε λοιπόν τη φάση ο μπατσο-ρεπόρτερ. Η Τρομοκρατία είναι εδώ.

Σε απόγνωση...

2008-12-29T14:59:00.009+02:00

... οι καταστηματάρχες της Γάζας.

Σπάω το κεφάλι μου

2008-12-28T20:25:00.010+02:00

Ο αυτονόητος τρόπος για να καταλάβεις αν υπάρχει έστω κυβέρνηση σε μια χώρα, είναι να δεις, βέβαια, το ποιοι παίρνουν τις αποφάσεις. Για παράδειγμα, η ιστορία-ανέκδοτο με τα ανοιχτά καταστήματα σήμερα. Ποιος τη χειρίστηκε εκ μέρους της Κρατικής Εξουσίας; Απάντηση: όχι ο Πρωθυπουργός, ούτε η αρμόδια Υπουργός, ούτε έστω ένας Ιφιγενειο-ειδής υφυπουργίσκος... μα ένα παράξενο γραφειοκρατικό φρούτο ονόματι Χάρης Πασβαντίδης.

Τι υπέροχος τυπάς! Αντινομάρχης μάγκα, δηλαδή κουμάντο σε μια κρατική υπηρεσία που περιλαμβάνει εκατοντάδες υπαλλήλους και εκατομμύρια ευρώ κονδύλια, χωρίς να είναι σίγουρη αν οι αρμοδιότητές της περιλαμβάνουν κάτι παραπάνω από το Πεδίο του Αρεως. Δεξί χέρι ενός μη-εκλεγμένου Νομάρχη που πέρασε τα νιάτα του μαζεύοντας Σοβιετικούς, αλλάζοντάς τους τα ονόματα και ταίζοντάς τους στεροϊδή για άλογα. Ενας τύπος, εν πάσει περιπτώσει, που κρατιέται μόλις τέσσερις λέξεις πριν αναφέρει τις λέξεις "ποντιακή καταγωγή" στο βιογραφικό του.

Μα το θέμα είναι άλλο. Είναι η έμμονη σκέψη που μου καρφώθηκε από τη στιγμή που τον πρωτοαντίκρυσα στην τηλεόραση, το ερώτημα που δεν θα ησυχάσω αν δεν λάβει ικανοποιητική απάντηση:

ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΜΟΙΑΖΕΙ (ρε πούστη) Ο ΧΑΡΗΣ ΠΑΣΒΑΝΤΙΔΗΣ;

Μιλάω σοβάρα. Κοίτα τον:

Δεν το νιώθεις κι εσύ; Με κάποιον μοιάζει εντυπωσιακά αυτή η πλακουτσωτή, χαχόλικη μάπα (κάποιον ηθοποιό, νιώθω) -και το ότι ξέρω πως κάπου υπάρχει το doppelganger του, μα δεν μπορώ να το εντοπίσω, μου 'χει σπάσει τα νεύρα.

Είναι άραγε ο Μάρτυ Φέλντμαν;

Ο Τζιμ "Ερνεστ" Βάρνεϊ;

Η μήπως τα γλαρά βλέμματα του Αλτάν;

Δεν με ικανοποιεί 100% κανένα από τα παραπάνω. Οταν ψάχνεις κάτι τέτοια που σου 'χουν κολλήσει, ξέρεις ενστικτωδώς πως μια είναι η Απάντηση, που ανάβει γλόμπος πάνω από το κεφάλι σου όταν τελικά βρεις. Τέλος πάντων, θα εκτιμούσα οποιαδήποτε βοήθεια στα σχόλια.

UPDATE: Η φίλη αναγνώστρια Λίνα είχε μια πρόταση που αφήνει χιλιόμετρα πίσω τις τρεις αδύναμες δικές μου: Γιώργος Θεοφάνους!

(δόλιο blog, τι άτομα σου 'μελε να φιλοξενήσεις)

Ισως δεν είναι η τελική απάντηση, μα έχουμε πλησιάσει πιο κοντά από ποτέ.

Ανθρωποι που μου εξήγησαν κάτι #6: Γιουτζίν "Τι-'πες-παλι-ρε-μάγκα" Αρανίτσης

2008-12-28T19:50:00.006+02:00

Πουθενά δεν διακρίνεται το επιθανάτιο άγχος μιας παρακμιακής κοινωνίας εναργέστερα απ' ό,τι στη βιασύνη της να εξαφανίσει τα ίχνη των γεγονότων που η ίδια παράγει, να τα σβήσει από τη συλλογική μνήμη και να διανείμει ταχύτατα νέες εικόνες πλαστής επικαιρότητας, διατηρώντας τη σκηνή της Ιστορίας απατηλά ξεκομμένη απ' τις σημασίες που συνθέτουν τη ζωή των ανθρώπων.

(ή, όπως έλεγε και το εναργέστερο σύνθημα που άκουσα αυτές τις μέρες, "Αφήσατε τα δάση να καούν για πλάκα/ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΦΥΛΑΤΕ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΜΑΛΑΚΑ". Και δεν είμαι καν σίγουρος αν μαλάκας είναι ο Δήμαρχος, ή αν πρόκειται για ένα ευρύτερο κοινωνικό σύμβολο, "Το Δέντρο Του Μαλάκα")

Οδηγός πόλης

2008-12-23T03:22:00.004+02:00

Θα λείψω τις επόμενες μέρες σε ένα μέρος που δεν έχει ίντερνετ, γι' αυτό πλακώνομαι να κλείσω απόψε όλους τους μπλογκο-λογαριασμούς. Αν λοιπόν έχεις μείνει χωρίς κάτι να κάνεις το βράδυ τής Κυριακής (που θα έχεις μείνει, επειδή είναι 28 Δεκέμβρη άρα πολύ νωρίς για ρεβεγιόν και πολύ αργά για να υποκριθείς πως δεν είναι γιορτές), σου έχω πρόταση.

Και τί πρόταση... προτασάρα. Επειδή εκείνο το βράδυ, σε πρώτη παναθηναϊκή εμφάνιση, εμφανίζονται στο Κύτταρο Club οι Big Belly Jim & The Toothpicks, το πιο κουλ surf rock συγκρότημα ολόκληρης της Κρήτης. Νιώσε το αξίωμα, έτσι; Πρόκειται για το πολύτιμο side-project του φίλου μου του Πάπια με το γλυκόλαλο βιμπράτο, οπότε δώσε ρισπέκτ στο βίντεο που ακολουθεί και τράβα ως το Κύτταρο να ανακαλύψεις ενα ελληνικό συγκρότημα με λίγο γαμημένο attitude.

Υπάρχουν κάποιες μέρες που τις περιμένεις όλη σου τη ζωή...

2008-12-22T23:51:00.008+02:00

... και, αν είσαι καλό παιδί, κάποια στιγμή ΕΡΧΟΝΤΑΙ.

Πρέπει να ήμουν γύρω στα 12 όταν ανακάλυψα τους AC/DC. Ημουν στο σπίτι ενός ξάδερφού μου φιλοξενούμενος στην Αθήνα. Ηταν περασμένα μεσάνυχτα και με είχαν βάλει να κοιμηθώ σε έναν καναπέ στο σαλόνι. Ημουν πολύ ενθουσιασμένος που έχω ανέβει Αθήνα για να κοιμηθώ από τόσο νωρίς. Αποφάσισα να ψαχουλέψω τις βιντεοκασέτες του ξάδερφού μου, πεπεισμένος πως κάπου θα υπήρχε μια τσόντα για να εκμεταλλευτώ την περίσταση. Οι πρώτες 2-3 κασέτες δεν έλεγαν τίποτα. Μα στην επόμενη, κάτι συνέβη. Βάζοντάς την τυχαία στο βίντεο, ήρθα αντιμέτωπος με τη ζωντανή εμφάνιση ενός συγκροτήματος που αγνοούσα πλήρως και, στο στημείο που έβαλα την κασέτα να παίξει, ο κιθαρίστας του είχε φορέσει μια μάσκα οξυγόνου για να καταφέρει να συνεχίσει να σολάρει, είχε βουτήξει στο κοινό τινάζοντας κιλά ιδρώτα με το headbanging του και είχε κατεβάσει τα βρακιά του αποκαλύπτοντας ένα ασπρουλό Αυστραλέζικο κωλαράκι.

Τώρα βέβαια ξέρω πως το απόκοσμα διεγερτικό πράγμα που είδα εκείνο το βράδυ ήταν το "Let There Be Rock" του 1980, μια εμφάνιση του συγκροτήματος στο Παρίσι που κυκλοφόρησε λίγο μετά το θάνατο του λατρεμένου Bon Scott. Μα ήταν αρκετό. Από τότε ως σήμερα, οι AC/DC έγιναν το αγαπημένο μου συγκρότημα, το αγαπημένο μου είδος μουσικής και τα πιο αγαπημένα μου ανθρώπινα όντα. Ήταν αυτοί που με έκαναν να απαιτώ τη μουσική μου αρχιδάτη και ξεκωλιάρικα διασκεδαστική -μισώντας επομένως οτιδήποτε φέρει την ταμπέλα "alternative" και προτιμώντας, ξερω 'γω, τους Does It Offend You, Yeah? ως καλύτερο δίσκο του 2008, παρά το νεροζούμι που εξέλεξαν οι αιρετές κλαδικές διαδικασίες. Οι AC/DC είναι αυτοί που μου έμαθαν πως η αγαπημένη μου μουσική δεν είναι "το ροκ", αλλά "το rock'n'roll". Τραγούδια που μπορούν να με ενθουσιάζουν κάθε-μα-κάθε φορά που τα ακούω, τραγούδια με ανακουφιστικά άξεστα riffs που θα μπορούσε να παίξει στην κιθάρα ακόμα και παραπληγικός 6χρονος (όπως, δηλαδή, κάθε αριστούργημα του Little Richard) -αυτό που ονοματάρες της δισκοκριτικής περιέγραψαν ως "οι Rolling Stones, αν ο Κιθ είχε κερδίσει κάθε διαφωνία".

Ο συγκεκριμένος ξάδερφός μου έχει φύγει πλέον από τη ζωή λόγω γαμο-καρκίνου και, εφόσον οι AC/DC ήταν ανυπερθέτως το αγαπημένο του συγκρότημα, δεν μπορώ παρά να τον ευχαριστήσω για το πόσο επηρέασε την αισθητική μου με τα παρακάτω βίντεο:

- Το τραγούδι που κάθε αξιοπρεπής άντρας θα ήθελε στην κηδεία του

- Μια απρόκλητη επίδειξη badass-ισμού

- Και ένα ζωώδες ερωτικό κάλεσμα, αντάξιο τής πιο ακριβής κάμερας τού National Geographic

Σκατά, θα μπορούσα να παραθέσω τα 3/4 της δισκογραφίας των AC/DC σε βίντεο, και πάλι να μην καλύψω την αγάπη μου απέναντι τους. Έχεις το λόγο μου πως, σε κάθε hard rock ή metal συναυλία που έχω πάει στη ζωή μου, τα μπλουζάκια "AC/DC" ήταν περισότερα από τα αντίστοιχα του συγκροτήματος που εμφανιζόταν -σε περίπτωση που αναρωτιέσαι για το τι θα γίνει 28 Μαίου, όταν οι Ακκα Ντάκκα κατεδαφίσουν το OAKA (ονειρεμένη παρήχηση). Κλείνω λοιπόν με μια φωτογραφία που τράβηξα από την τηλεόρασή μου πριν λίγες μέρες, κάτι που έκανα κυρίως για να αποδείξω πως όντως το είδα αυτό το πράγμα, και δεν ήταν προιόν του θολωμένου μου μυαλού:

(ναι, είναι η Ζωζώ Σαπουντζάκη που δίνει συνέντευξη μπροστά στο εξώφυλλο τού "For Those About To Rock"!)

Λολ

2008-12-20T03:00:00.000+02:00

Τζίνιους

Απαραίτητη βιβλιογραφία

2008-12-19T16:04:00.015+02:00

Πάντα πίστευα πως ως χώρα είμαστε ευλογημένοι από πολλούς και πολύ καλούς σκιτσογράφους. Μα την πιο σπέσιαλ θέση στις προτιμήσεις μου είχε πάντα ο 65άρης σήμερα Γιάννης Ιωάννου.

Ο "Τρύπιος Δρόμος" (Καστανιώτης 1987, από χρόνια εξαντλημένο), ήταν μια συλλογή τετρασέλιδων graphic novels του Ιωάννου που είχαν δημοσιευτεί στο επικό εκείνη την εποχή "Ποντίκι" -και κατηγορηματικά το πρώτο πολιτικό πράγμα που διάβασα ποτέ στη ζωή μου. Ο πατέρας μου το είχε στη βιβλιοθήκη του, ως μαθητής Δημοτικού θεώρησα πως κάτι-με-ζωγραφιές είναι το ιδανικό για να διαβάσω, και το κακό είχε γίνει. Εκεί που οι υπόλοιποι συμμαθητές μου διάβαζαν "Αλμανάκο" ή ένα (πολύ χοτ εκείνη την εποχή) περιοδικάκι για τους "Γίγαντες του Κατς"... εγώ σημάδευα την τρυφερή μου ηλικία με ένα χρονικό της περιόδου απόλυτης παντοκρατορίας του Αντρέα, μια εποχής με πολύ κρατική διαφθορά, τσαμπουκαλεμένη πολιτικοποίηση και έναν τουλάχιστον 15χρονο νεκρό από σφαίρα μπάτσου.

Αν είχα σκάννερ θα ανέβαζα ειλικρινά ολόκληρο το βιβλίο σελίδα-προς-σελίδα. Είναι θλιβερό που δεν μπορείς να το βρεις ούτε σε παλαιοβιβλιοπωλεία πλέον, ούτε στον ίδιο τον Καστανιώτη (είχα ρωτήσει και με στραβοκοίταζαν). Τέλος πάντων, επειδή θυμόμουν απ' έξω πώς είχε καλύψει τη δολοφονία του Καλτεζά ο Ιωάννου, έκανα ένα γκούγκλινγκ με μισή καρδιά μήπως βρω πουθενά τα αντίστοιχα στριπάκια -σίγουρος πως έχουν αυτή τη στιγμή την ίδια απαστράπτουσα δυναμική που είχαν και τότε, για εκείνο το περιστατικό.

Δόξα τω Θεώ, μπίνγκο. Κλέβοντας λοιπόν δύο αποσπάσματα του "Τρύπιου Δρόμου" από τον σύντροφο μπλόγκερ haridimos και προσθέτοντας ένα από το αρχείο μου, ιδού ένα μικρό ευχαριστήριο αφιέρωμα στον άνθρωπο που, αν δεν υπήρχε, πιθανότατα σήμερα θα θρηνούσα για τα κατεστραμμένα καταστήματα.

1. Το Τροχαίο

2. Η Πορεία

3. Personal favorite (δεν το χορταίνω το μικρό μπατσάκι στο καρότσι)

(με κλικ στις εικόνες βελτιώνεται πολύ η ανάλυση, γαμημένο blogspot)

Δεκεμβριανά update: Η Μάχη Του Συντάγματος

2008-12-18T16:43:00.002+02:00

Φαινόταν από την αρχή πως το στρατηγικό διακύβευμα της σημερινής μάχης ήταν ένα: το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το σύμβολο όλων όσων θέλουν να συνεχίσουν να υποκρίνονται πως δεν συμβαίνει τίποτα, ανάμεσα στη Βουλή και την καταναλωτική καρδιά της πόλης -bull's eye, δηλαδή. Δύο φρικιά έκαναν κάποια στιγμή την αρχή, ανάβοντας μια μικρή φωτιά στη βάση του, η οποία όμως ήταν κυρίως καπνός από καμένα καλώδια και όχι φλόγες.

Προς στιγμήν, φάνηκε να είναι αρκετό για τους υπόλοιπους συγκεντρωμένους. Μια βροχή χειροκροτημάτων και σφυριγμάτων επιδοκιμασίας, συντονίστηκε γρήγορα στο μυριόστομο "Το δέντρο όλο/ Στου Δήμαρχου τον κώλο". (διασκευή ευρύτερου συνθήματος είναι αυτό, όχι ομοφοβία. Κι ο Εβερτ να ήταν δήμαρχος, το ίδιο θα ακουγόταν).

Οι μπάτσοι δεν μπορούσαν να αφήσουν τα τρυφερά Χριστουγεννιάτικα αισθήματά τους να γίνουν στάχτη. Μια διμοιρία άρχισε να ανοίγει δρόμο σπρώχνοντας και ποδοπατώντας, κατέβηκε τα σκαλάκια της πλατείας και περικύκλωσε το δέντρο. Η εικόνα των ρόμποκοπ ματατζήδων να υπερασπίζονται με αυτοθυσία ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, μπαίνει με ευκολία στο Μουσείο Ψυχεδελικής Ιστορίας.

Ως τακτική κίνησή βέβαια, ήταν για τα μπάζα. Πλέον οι συγκεντρωμένοι είχαν δύο τρυγόνια μπροστά τους, αφού με την ίδια μολότοφ μπορούσαν να σημαδεύουν και το δέντρο, και τους ματατζήδες. Συνειδητοποιώντας τον λάθος ελιγμό, οι δυνάμεις καταστολής έστειλαν ενισχύσεις. Η διμοιρία που εμφανίστηκε για να σώσει την πρώτη διμοιρία, πέταξε από συνήθεια ένα δακρυγόνο -το οποίο όμως έσκασε ακριβώς πάνω στους συναδέλφους τους που υπερασπίζονταν το δέντρο, προκαλώντας σύγχυση.

Οπως είπε και ένας γνωστός μου που πέτυχα τυχαία εκείνη τη στιγμή, "μπορεί να μην έχουμε πλέον το ψηλότερο δέντρο της Ευρώπης, μα έχουμε σίγουρα το ασφαλέστερο".

Θα τη βγάλει λοιπόν το δέντρο ως τα Χριστούγεννα; Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως δεν θα τη βγάλει ούτε ως απόψε το βράδυ. Θέλω να πω, τι μπορούνε να κάνουνε; Θα το έχουν ζωσμένο με ματατζήδες επι 24ώρου βάσεως; Θα ναρκοθετήσουν την πλατεία; Κάποια στιγμή θα γίνει το κακό. Θεωρώ σαφές πως α) το δέντρο και β) ο Κούγιας δεν πρόκειται να τη βγάλουν ως τα Χριστούγεννα.

ΥΓ: Δεν πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη φιδιά από τον urban legend που κυκλοφορεί εδώ και κάτι μέρες, σύμφωνα με τον οποίον η αστυνομία έχει αρχίσει να ξεμένει από δακρυγόνα. Σήμερα στην Πανεπιστημίου οι ματατζήδες πέταξαν κάποια στιγμή εν ψυχρώ 5 δακρυγόνα ταυτόχρονα, με σκοπό να δημιουργήσουν ένα τοξικό τείχος που τελικά απλώθηκε από την Κολοκοτρώνη ως τις αρχές του Λυκαβηττού.

Τελεολογία

2008-12-17T18:35:00.017+02:00

"Ξεκόλλα μαλάκα, είπαμε πως έχουμε μορα-σάμθινγκ"

Το Μορατόριουμ είναι βόρεια του Μπαμπαόρουμ, ανατολικά από το Πετιμπόνουμ και διοικείται από τον Γάιους Τούβλους. Σημαίνει "παραδοθείτε ρε μουνιά", αλλά επειδή είναι στα Λατινικά ακούγεται πιο έγκυρο:

"Eκκληση προς όλους τους φορείς να υπάρξει μορατόριουμ το προσεχές 20ήμερο σε ό,τι αφορά τις διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας απηύθυνε ο δήμαρχος Αθηναίων, σε δηλώσεις του μετά από ευρεία σύσκεψη με εκπροσώπους οικονομικών και κοινωνικών φορέων για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων των πρόσφατων γεγονότων στην πόλη.
Πιο αναλυτικά, ο κ. Νικήτας Κακλαμάνης ανακοινώνοντας τις ομόφωνες αποφάσεις που ελήφθησαν, ζήτησε την αγάπη και τη συμπαράσταση όλων των Ελλήνων στην Αθήνα, απευθύνοντάς τους το σύνθημα «Πάμε Αθήνα»".

...ουάου. Σοβαρά Νικήτα Κακλαμάνη, και διαφημιστική-που-τρώει δημοτικά-κονδύλια-για-να-βγάζει-σλογκανάκια; "Πάμε Αθήνα";; Εδώ παίζεται ο κώλος του καπιταλισμού... και το καλύτερο tagline που μπορέσατε να σκεφτείτε είναι κάτι που ακούγεται σαν χαιρετισμός παοκτζήδων;

Πιστεύω πως μπορούσατε να τα πάτε πολύ καλύτερα. Για παράδειγμα:

- "Οι Ινκας της Καπνικαρέας δεν έχουν που να παίξουν τα σουραύλια τους"

- "Αθήνα διαμαντόπετρα, στης γης τον Λαλαούνη"

- "Είμαι ο άνθρωπος που έστησε δεύτερο δέντρο ενώ αύριο έχει πορεία και θα καεί κι αυτό, don't you fuck with me"

- "Bershka Macht Frei"

- "Σπάμε Αθήνα"

Είναι όπως στους Simpsons, αλλά από την ανάποδη. Εκεί υπάρχει η Χέλεν Λάβτζοϊ, η κουτσομπόλα γυναίκα του εφημέριου που εμφανίζεται αλαφιασμένη όποτε βρίσκει μια συμφορά την πόλη, τσιρίζοντας "will somebody PLEASE think of the children?!?". Ε, οι κουτσομπόλες παπαδιές του Ελληνικού Σπρίνγκφιλντ κάνουν ακριβώς το ίδιο, με τα "F Fokas" στη θέση των children.

Έχει πλάκα. Το πράγμα πήγε κατευθείαν στην ουσία: στη μια πλευρά όσοι πενθούν τα Καταστήματα, και στην άλλη όλοι οι υπόλοιποι. Πενθούν, ξέρω τι λέω:

Ο συνδυασμός της λέξης "υποφέρουν" με τη γλαφυρά Action-Aid φωτογραφία, θολώνει μέσα στο ανθρώπινο μυαλό τη διαφορά ανάμεσα στην Ερμού και τη Μπιάφρα. Μα και πάλι, δυσκολεύομαι να συμφωνήσω γμτ. Για παράδειγμα, ήμουν μπροστά όταν κατέβηκε η τζαμαρία του θεάτρου "Γιώργος Κιμούλης/Ζέτα Δούκα" στην Πανεπιστημίου... σημαίνει αυτό τώρα πως πρέπει να πάω να δω την παράσταση για να μην κλείσει;

Ο εμφύλιος ξεκίνησε λοιπόν, και η θέση σου ορίζεται από την άποψη που έχεις πάνω στο κυρίαρχο θέμα: τα κατεστραμμένα μαγαζιά. Πολιτοφυλακές κατεβαίνουν να τα υπερασπιστούν απέναντι στη ληστοσυμμορίτικη βία, ενώ ο ρεπόρτερ της Ελεονώρας Μελέτη φίλαγε σταυρό πως είδε 50 υπαλλήλους ενός μαγαζιού της Ερμού, να έχουν συγκεντρωθεί έξω από αυτό ξημερώματα και να κλαίνε ατενίζοντάς το καμμένο.

Αρα οι διαφημιστές, ως τσακάλια που όντως είναι, είχαν δίκιο: ο Τέλης της Tellas είναι υπαρκτό πρόσωπο. Παίζει τάβλι στο καφενείο και δεν τσακώνεται για τα πολιτικά, αλλά για τις φτηνότερες υπεραστικές κλήσεις που βρήκε. Η εταιρία του είναι το κόμμα του: είχε την ελευθερία να την επιλέξει, του υπόσχεται πως θα του κάνει τη ζωή καλύτερη και τον κάνει περήφανο που την ακολουθεί. Αυτή του δίνει δουλειά αν χρειαστεί, βοηθώντας τον δηλαδή να μην πεθάνει σε κανα σοκάκι από την πείνα. Πραγματοποιεί όσα υποσχόταν η πολιτική. Κανείς δεν μπορεί να στερήσει από τον Τέλη την εταιρία του, χωρίς να αντιμετωπίσει την ιερή οργή του.

Αντικοινωνικός ψυχάκιας ή ιδεολόγος; You decide.

(η φωτογραφία του ανοίγματος, εδώ)

Ο Τσαουσέσκου ήταν η αρχή, πηγάδι θα ανοίξουμε ακόμα πιο βαθύ

2008-12-17T01:38:00.004+02:00

Γιατί λοιπόν ανεβάζω κι εγώ ένα βίντεο που έχει παιχτεί παντού σήμερα; Για αρκετούς λόγους, μα κυρίως επειδή μπαίνει πολύ ψηλά στα highlights αυτών των ημερών. Το τάιμινγκ για παράδειγμα, είναι καταπληκτικό. Κρατικό κανάλι, μεσημέρι που έχουν γείρει και τον ψιλοπαίρνουν στο κοντρόλ... ακριβώς τη στιγμή που ο προϊστάμενός τους στο βίντεο θριαμβεύει, δεχόμενος -επιτέλους!- standing ovation από 150 άτομα που εξαρτώνται από αυτόν. Ο λακές στο voice-over είναι δίκαια περήφανος για τον ηγέτη του, που "αναφέρθηκε σε ΟΛΑ τα θέματα που απασχολούν την επικαιρότητα".

Και ξαφνικά, η εικόνα κάνει νερά. Παράσιτα στις οθόνες των σπιτιών και μια ασαφής, ανησυχητική εικόνα... λες και ξεκινάει διάγγελμα εξωγήινων σε κακή sci-fi ταινία. Μόνη μαλακία, ότι στην τελευταία candid σκηνή φαίνονται πολλά πρόσωπα, ακόμα κι εκείνων που είχαν φροντίσει να καλυφτούν από το πανώ.

Η ιστορία μάς έχει διδάξει πως, από τη στιγμή που καταλαμβάνονται τα Τηλεοπτικά Ανάκτορα, μετά έχει μόνο κατηφόρα. Η άμεση αναφορά είναι βέβαια ένα βίντεο που έδειχνε συνέχεια ο Κούλογλου από την τελευταία μέρα του Τσαουσέσκου, όπου αντίστοιχοι Ρουμάνοι πλιατσικολόγοι εισβάλουν σε δελτίο της κρατικής τηλεόρασης (αδυνατώ να το βρω στο YouTube, σόρρυ). Ένα χαριτωμένο τρίβια εκείνης της ημέρας (Χριστούγεννα του '89) είναι πως, από τη στιγμή που "έπεσε" η κρατική τηλεόραση ως τη στιγμή που εκτελέστηκε ο Τσαουσέσκου, τα πράγματα εξελίχθηκαν τόσο γρήγορα που οι αντιφρονούντες δεν πρόλαβαν καν να καταγράψουν τον τουφεκισμό σε κάμερα.

Λινκς, κυρίως (και ένα αντι-κομμουνιστικό ξέσπασμα)

2008-12-16T20:50:00.025+02:00

- Υπάρχει ένα γαμάτο κόλπο που θυμάμαι από τη Γένοβα μα έχω δει ελάχιστα μέχρι στιγμής εδώ, για αυτό το σημειώνω: νερόμπομπες, μάγκα. Αυτά τα μπαλονάκια που έχουν στα σχολεία για το μπουγέλωμα, γεμάτα όμως όχι νερό αλλά μπογιά. Υπάρχει η εντύπωση πως αυτά είναι μόνο συμβολικά, για να έχουν κόκκινους λεκέδες οι και καλά "ματοβαμμένοι" μπάτσοι. Λάθος! Η σωστή μεθοδολογία είναι πως εκτοξεύεται η νερόμπομπα, σκάει στο κράνος του ματατζή, ο ματατζής δε βλέπει από τη μπογιά, αναγκάζεται να βγάλει το κράνος... και τα υπόλοιπα είναι ιστορία, πέτρες στο εκτεθειμένο πλέον κεφάλι του και πνίξιμο από τα ίδια του τα χημικά. Εύκολο, αποτελεσματικό και εξόχως διασκεδαστικό. Το υπενθυμίζω εν όψει του πανεκπαιδευτικού της Πέμπτης.

- Διάβαζα λεπτομέρειες της προσωριν(ότατ)ης κράτησης των δύο μπάτσων και ομολογώ πως έβαλα τα γέλια. Η γενική εικόνα είναι πως ο Κορκονέας τα βράδια κοιμάται αγκαλίτσα με τον Αραβαντινό στο κρεβάτι του τελευταίου, ενώ απ' έξω καμια τρακοσαριά κρατούμενοι προθερμαίνουν τα καυλιά τους για όταν θα κάνει το λάθος να προαυλιστεί. Αν ισχύει κάτι τέτοιο, η επιμονή τού Κούγια να αποφυλακίσει τον πελάτη του είναι μάλλον παράλογη. Θέλω να πω, τώρα που όλοι ξέρουν τί έκανες, ποια είναι η μούρη σου και ότι μένεις Μεθοδίου 22 στο Μενίδι... εσύ θέλεις να φύγεις από το μόνο σημείο που μπορείς να συνεχίσεις να υπάρχεις μη-διαμελισμένος;

- ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΕΡΕΥΝΑ Την έρευνα κάνουν τουλάχιστον δυο άτομα όπου απαραίτητα ο ένας είναι δικαστικός. Όταν μας χτυπήσουν το κουδούνι για έρευνα, ζητάμε τα στοιχεία των αστυνομικών-δικαστικών, το ένταλμα έρευνας και αν είναι μέρα ανοίγουμε την πόρτα. Τη νύχτα εκτός από το ένταλμα έρευνας ζητάμε να μας πουν τους επιπλέον λόγους που υπάρχουν για να γίνει η έρευνα τη νύχτα (δηλ. αν υπάρχει ένταλμα σύλληψης, από που πιστεύουν οι αστυνομικοί ότι εμείς έχουμε σχέση με κάποιο αδίκημα κλπ). Πάντως σε κάθε περίπτωση έχουμε το δικαίωμα να ειδοποιήσουμε τον δικηγόρο μας και όποιον άλλο ότι μας κάνουν ερευνά.

(και λοιπά θεμελιώδη νομικίστικα, στον εύχρηστο οδηγό του Indymedia "Τι Κάνουμε Σε Περίπτωση Σύλληψης", που κάποια στιγμή θα πωλείται σε post-Apocalyptic τελεμάρκετινγκ)

- Έψαχνα και καμια φωτογραφία να βάλω, για να αραιώσω ένα ακόμα ποστ που φαίνεται πως θα τραβήξει πολύ. Ο από μηχανής Homo Ludens έδωσε τη λύση:

(το πρωτότυπο εδώ)

- Ο Τάσος Θεοδωρόπουλος, προχτές στο Θέμα: "[(...) για τον κυρ-Πελοπίδα τον περιπτερά] τώρα δεν υπάρχει παγκόσμια οικονομική κρίση, αν υπήρχε θα το έλεγε η τηλεόραση. Αυτή υπήρχε πριν από τον φόνο του Αλέξη, τα επεισόδια και το καμένο του περίπτερο. Για μια-δυο εβδομάδες, που οι ειδήσεις θα ασχολούνται με αυτά και δεν θα μεταδίδουν κουβέντα για την κρίση, είναι σαν να μην υπάρχει στο μυαλό του κυρ Πελοπίδα".

(με κλικ μεγαλώνει, συστήνεται ανυπερθέτως)

- Και μέσα σ'ολα, το ΚΚΕ. Το μόνο κόμμα που είχε την τόλμη να βγει και να πει ξεκάθαρα πως πίσω από τα επεισόδια βρίσκονται ξένοι πράκτορες που θέλουν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα ή/και ο Σόρος. Ούτε ο Καρατζαφέρης δεν τόλμησε να το πει αυτό. Για την ακρίβεια, το κοντινότερο που έφτασε ο βαψομαλλιάς ηγέτης σε αυτή την άποψη, ήταν όταν έδωσε συγχαρητήρια στο ΚΚΕ που την είπε πρώτο. Συνολικά, δύο άτομα έδωσαν credit στο ΚΚΕ για την αποκάλυψή του: ο Καρατζαφέρης και ο Κουρής. Α, και ο Ανθιμος συντάχθηκε με την ιδεολογική πλατφόρμα της Ολομέλειας.

- Γιατί τόση εμμονή λοιπόν με το ΚΚΕ; Είναι απλό. Επειδή οι συγκεντρώσεις του αυτές τις μέρες είναι ένα ταμπλό-βιβάν τού πόσο απότομα άλλαξαν τα πράγματα. Μπορεί στον πεζόδρομο της Κοραή να στριμωχνόταν κόσμος χύμα, ανθρώπινες μονάδες που έσκαγαν από παντού με μόνο κοινό την επιτακτική ανάγκη να βρίσκονται εκεί... μα στην Ομόνοια το ΚΚΕ είχε προλάβει ήδη να στήσει μια εξεδράρα τόσο μεγάλη που έκανε την Αλέκα να μοιάζει με αμοιβάδα, μικροφωνικές "με τόσα φλάμπουρα λάμπει ο ήλιος", πανώ, ντάνες "Οδηγητές", τύπους με ντουντούκες να διαβάζουν συνθήματα από χαρτάκι, και τύπους με τσαποστύλιαρα στο χέρι να ελέγχουν αν όλοι επαναλαμβάνουν ζομπίστικα τα συνθήματα. Πολυσέλιδες ταξικές αναλύσεις από άμβωνος, ενώ 80 μέτρα παραπέρα γίνεται Η Μάχη της Μόρντορ. Ήταν σαν να αυτοπυρπολείται κάποιος σε ένα βαγόνι του μετρό, μα ο διπλανός του να κάνει πως διαβάζει την εφημερίδα του. Ήταν θλιβερό.

- Δεν τα φορτώνω στο ΚΚΕ όλα αυτά. Απλά, εφόσον λύσσαγε τόσα χρόνια να καπελώσει τις "παραδοσιακές" πορείες, θα πάρει τώρα πάνω του την ευθύνη τους. Οι συγκεντρώσεις "τύπου ΚΚΕ" είναι πλέον το περασμένο στάδιο, και μπορούμε να το πούμε αυτό τώρα που είδαμε το επόμενο στάδιο. Τόσα χρόνια, όποτε κάτι δεν πήγαινε καλά, ζητάγαμε από την Αστυνομία να μας αδειάσει έναν δρόμο, στοιχιζόμασταν σε τετραγωνάκια και τον διασχίζαμε φωνάζοντας ετοιματζίδικα συνθήματα. Τώρα που πήραμε λίγη απόσταση από αυτό, βλέπεις πόσο γελοίο φαίνεται; Ανθρώπινα σώματα γίνονταν στάχτη στο Ιράκ, και εμείς παραθέταμε ομοιοκατάληκτα επιχειρήματα προς τη γενική κατεύθυνση ενός όγκου από μπετόν και γυαλί, στη Βασιλίσσης Σοφίας. Είναι "Κυριολεξία vs. Συμβολισμός", και το ποιος κερδίζει είναι απολύτως αναμενόμενο.

- Για αυτό λέω: μην το εγκαταλείπεις αυτό όλο που συμβαίνει. Τόσα χρόνια, κάθε καλοπροαίρετη συζήτηση αγανάκτησης κατέληγε στο "και τι μπορώ να κάνω εγώ για όλα αυτά;". Τεστάρουμε μια ολοκαίνουρια απάντηση, αυτές τις μέρες. Αντί να ψάχνουμε, βρίσκουμε. Ολα αυτά τα χρόνια κατεβαίναμε σε παραδοσιακές πορείες, ή φτιάχναμε φλογερά γκρουπ στο Facebook ή προσπαθούσαμε να αλλάξουμε τα πράγματα από μέσα, με τη δουλειά μας. Θα συμφωνήσεις πως δεν οδήγησε πουθενά αυτό. Οταν λοιπόν βλέπεις πως κάτι δοκιμάζεται για χρόνια χωρίς να πιάνει, και κολλάς σε αυτό, σημαίνει πως απλά προσπαθείς να καλμάρεις τις ενοχές σου. Ενας τσεκ-απ ειλικρίνιας είναι στην πραγματικότητα οι τελευταίες δέκα μέρες, κάπως απρογραμμάτιστο μα 100% αξιόπιστο.

Φάε το φαί σου, γιατι θα φωνάξω τον Μπατσούλα (χαοτικές σημειώσεις pt.2)

2008-12-10T19:27:00.016+02:00

- "Αν περάσεις το Γιβραλτάρ πέφτεις στο κενό, οι δούλοι είναι το must-have γκάτζετ του χειμώνα -και οι θεοί είναι δώδεκα, εκ των οποίων τρεις τουλάχιστον εθισμένοι στο σεξ" (ανώνυμος Αθηναίος, κάπου ανάμεσα στο 436-338 π.Χ.)

- Η σιωπηλή πλειοψηφία κατέληξε λοιπόν τι θέλει, μετά από 3 μέρες σύγχυσης: ησυχία. Τα πάντα να γίνουν όπως ήταν πριν ξεσπάσει αυτή η τυφλή βία, πριν διαπραχθούν αυτά τα φριχτά, ανεξέλεγκτα εγκλήματα που βύθισαν σε απόγνωση τον εμπορικό κόσμο και πλήγωσαν τη χώρα που ανακάλυψε τη Δημοκρατία. Τα πάντα να γίνουν όπως ήταν το περασμένο Σάββατο, γύρω στις 20.30.

Εκείνη η γλυκιά, προπολεμική εποχή... Τότε που ακόμα ζούσαμε ευτυχισμένοι σε καθεστώς ησυχίας: την ατάραχη κατάσταση στην οποία η Αστυνομία ελέγχει την πρέζα, ένα κόμμα που έχει ψηφιστεί από 15% της χώρας έχει "50%+1" εξουσία στη Βουλή και τα οχτάωρα πληρώνονται με 25 μαύρα ευρώ (σσ: στο "Palmie Bistro" της πλατείας Βικτωρίας πριν λίγο καιρό που πήρα για δουλειά). Τίποτα από τα παραπάνω δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ομαλά αν διαταραχτεί αυτή η ησυχία, ο αναγκαίος και ικανός όρος για να αναπτυχθούν τα τρία παραπάνω και κάτι εκατομμύρια ακόμα που θα μου ανατιναχτεί το κεφάλι αν αρχίζω να τα βάζω σε μια σειρά.

- Κανονικά σε αυτό το σημείο του ποστ θα άρχιζα να εμβαθύνω νοηματικά στα παραπάνω, μα μετά από καμια-δυο απόπειρες που έσβησα γρήγορα, λέω "γάμα το". Το να αρχίζεις να αναλύεις κάτι σημαίνει πως το θεωρείς ήδη τετελεσμένο. Όχι ακριβώς, θα έλεγα. Το ότι τα κανάλια επέστρεψαν στο κανονικό πρόγραμμα μπορεί να έστειλε τους Πολίτες ήσυχους για ύπνο, μα ήταν απλά οι διαφημιστές που γκρίνιαζαν και όχι η λήξη του συναγερμού. Πολύ φοβάμαι πως η ερεθιστική λέξη "εξοστρακισμός" αρκεί για να κατεβάσει κι άλλους πράκτορες των Αμερικάνων αύριο στους δρόμους, να τιμωρήσουν τον Καραμανλή για τον αγωγό.

- Σήμερα δεν κατάφερα να κατέβω στο Κέντρο, μα οι πηγές μου περιγράφουν μια αισθητά αλλαγμένη εικόνα από τις πρώτες μέρες, με τα ΚΝΑΤ να κάνουν σκάτζα βάρδια τους μπάτσους της Ομόνοιας, ενώ από Πολυτεχνείο προς Μάρνης και 3ης Σεπτεμβρίου είχαν τα μπλόκα τους οι Χρυσαυγίτες. Μιας και λέμε τα νέα μας, αυτό επίσης που ίσως έχασες τις τελευταίες μέρες.

- Γαλάνης. Γιώργος, νομίζω. Ο επίσημος μπάτσος της ευρύτερης επαρχίας. Στην κωμόπολη που μεγάλωσα υπηρετούσαν 4-5 μπάτσοι, σε μια άλλη δίπλα άλλοι τόσοι και στα χωριά καμια δεκαριά ακόμα. Μα ο Γαλάνης ήταν ο Επίσημος Μπάτσος. Δεν είχε πληρώσει ποτέ σε μαγαζί, χωρίς ταυτόχρονα να έχει προσφερθεί ποτέ κανείς να τον κεράσει. Είχε γαμήσει στο ξύλο έναν Ρουμάνο πενηντάρη που δούλευε σε κάτι ελιές, στη μέση της πλατείας. Έκανε προσαγωγές γυμνασιόπαιδων που οδηγούσαν παπιά χωρίς κράνος -σε επαρχιακή κωμόπολη, που ακόμα και οι Πάουερ Ρέιντζερς θα κυκλοφορούσαν χωρίς κράνος.

Σήμερα έμαθα πως ο Γαλάνης συνελήφθη, για μια υπόθεση δουλεμπορίου που περιελάμβανε 30 Πακιστανούς κρυμμένους σε ένα φορτηγό και δύο πτώματα Πακιστανών σε χαντάκι της περιοχής. Συγχώρεσε λοιπόν τον αταίριαστα κεφάτο τόνο που έχει το παρόν ποστ σε κάποια σημεία.

- Η απολογία του Κορκονέα έχει ανέβει ολόκληρη σε pdf στο Indy. Κλείνω με δύο παρατηρήσεις επ' αυτής, πέρα από τα περί "Μωραΐτη" που ακούγονται ήδη παντού (και είχε μυριστεί ο Ζαχαριάδης από την Κυριακή ακόμα):

1) Ο Κορκονέας έχει δύο αδερφές με νοητική καθυστέρηση. Όχι μια, για να πεις "κρίμα και το βουλώνω", αλλά δύο, για να πεις "το Κορκονέικο διαχρονικά γλυκοκοιταζόταν στα οικογενειακά τραπέζια".

2) Ταυτόχρονα, από κοτζάμ Εξάρχεια Σάββατο βράδυ (με θερμοκρασίες ήπιου Σεπτέμβρη), οι αυτόπτες μάρτυρες που επιβεβαιώνουν την εκδοχή του Κορκονέα είναι λιγότεροι κι από τις αδερφές του. Ενας κι έρημος Αθανάσιος Ραδής, που μπορεί να είναι και μπορεί και να μην είναι, αλλά κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι. Τώρα που το σκέφτομαι, όχι μόνο ο Ραδής δεν υπάρχει, αλλά ακόμα και η μια και μοναδική κατάθεση αστυνομικού που στηρίζει τον κατηγορούμενο είναι μούφα, με το πρώτο fake όνομα που τους κατέβηκε στο κεφάλι:

Το ανάγνωσμα γίνεται ακόμα πιο αγριευτικό, τη στιγμή που συνειδητοποιείς πως διαβάζεις απλά ένα γραπτό τού Κούγια, που μιλάει για τον μπάτσο σε πρώτο ενικό.

Φόβος και παράνοια στη στοά Πεσμαζόγλου

2008-12-09T03:30:00.008+02:00

Είχα κρατήσει κάποτε σημειώσεις για ένα διήγημα που είχα στο μυαλό μου. Σε αυτό, υπήρχε μια συγκεκριμένη μέρα κάθε χρόνο σαν εθνική εορτή, που ο κόσμος κατέβαινε στους δρόμους και είχε το ελεύθερο να πλιατσικολογήσει όποιο μαγαζί ήθελε, χωρίς καμία κύρωση και μόνο για το καταναλωτικό ξεκαύλωμα του πράγματος.

Σήμερα, βλέποντας ένα φρικιό να κουβαλάει περιχαρές ένα Trivial Pursuit που μόλις είχε απαλλοτριώσει, κατάλαβα πως δεν είχα ιδέα για τί μιλούσα.

Και εξακολουθώ να μην έχω ιδέα για το παραμικρό από όσα συμβαίνουν. Είμαι στους δρόμους από το βράδυ του Σαββάτου, πέρασα μια Κυριακή άρρωστος από την ένταση και το σοκ, χωρίς να μπορώ να φάω μπουκιά και με συνεχή παγωμένα ρίγη -και μόνο σήμερα έχω αρχίσει να βάζω λίγο τον εαυτό μου σε μια σειρά. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα εν θερμώ σημειωματάριο, η πρώτη στιγμή μετά από κοντά πενήντα ώρες που μπορώ να βρω κάτι να πω. Πως να μην πεις κάτι προφανές, όταν συμβαίνει κάτι τόσο προφανές; Όταν συμβαίνει κάτι τόσο μεγάλο, κάτι που είναι συσσωρευμένο αποτέλεσμα τόσων πολλών και τόσο μεγάλων αιτιών, ίσως να μην μπορείς να πεις τίποτα ακριβώς επειδή δεν είναι η στιγμή για λόγια. Άνθρωποι που εκτιμώ είχαν την ίδια αγωνία στα σχόλια αυτού του ποστ.

Ε, εγώ λέω πως εκείνη την πρώτη στιγμή, αποφασίζεις ενστικτωδώς με ποια πλευρά είσαι και φυσάς όσο μπορείς, προσπαθώντας να τη φουντώσεις. Για αυτό έβαλα το τραγούδι των Στίχοιμα, αναγνωρίζοντας ξαφνικά πως δεν υπάρχει ιδανικότερο τονωτικό για αστικές ταραχές από λίγο αρχιδάτο χιπ χοπ. Για αυτό ανέβασα το λινκ από τον τύπο του Alpha Radio, για να γίνω εργαλείο αυτού του επείγοντος πράγματος που συμβαίνει -και τις αναλύσεις και τις λογοτεχνικές μεταφορές τις βρίσκουμε μετά, αφού θα έχουμε ηττηθεί.

"Επαναστατική ετοιμότητα" λέγεται αυτό. Για την ακρίβεια, τις τελευταίες πενήντα παράλογες ώρες, είμαι περήφανος για δύο μόνο πράγματα: α) για το ότι έχω περάσει από την ΚΝΕ και β) για το ότι την έχω μισήσει από τότε. Αυτό λοιπόν που ακολουθεί είναι ένα πρόχειρο, χαοτικό σημειωματάριο, ενός τύπου που δεν θέλει και πολύ για να φρικάρει με κάτι τέτοια.

- Οι ειδήσεις ούρλιαζαν πως "οι ταραξίες έχουν ανοίξει ένα κατάστημα όπλων και κυκλοφορούν με τον οπλισμό που έκλεψαν από μέσα". Ήμουν μπροστά όταν το ανοίξανε. Ένας τύπος βγήκε με ένα τριπλό σπαθί (διακοσμητικό για τζάκι ναυάρχου) και ένας άλλος με έναν εμπροσθογεμή γκρα. Φαντάζομαι πως πήρε πολλούς γρεναδιέρους μαζί του μέχρι να φτάσει στην Κλαυθμώνος.

- Επίσης, οι ειδήσεις έδειχναν αναποδογυρισμένα αυτοκίνητα από 15χρονους στον Πειραιά, ως ακόμα μια εικόνα των Βιβλικών Καταστροφών. Είναι δυνατόν να μην πρόσεξε κανεις πως, από τα 5 αναποδογυρισμένα αυτοκίνητα, τα τέσσερα ήταν λευκά Xsara και το πέμπτο, μπλε Xsara;

- Η Αλεξάνδρας, η Πανεπιστημίου και οι υπόλοιποι μεγάλοι δρόμοι είναι αυτή τη στιγμή ένας τεράστιος μπουφές για τους διαδηλωτές, από αυτούς τους μπουφέδες που έχουν στους γάμους. Γεμάτος λαχταριστά φαγητά που, αν έχεις πάει και ψιλοπεινασμένος, θα γεμίσεις το πιάτο σου με περισσότερα από όσα πρόκειται να φας μόνο για τον ενθουσιασμό του πράγματος. "Πειραιώς!": καψ' την! "Eurobank, σουβλατζίδικο, Vodafone!": Ναι, Οχι, Ναι! Συμβούλιο της Επικρατείας, Everest, αντιπροσωπεία Ford, Bershka, δικηγορικά γραφεία, Τράπεζα της Ελλάδος, ΥΠΕΧΩΔΕ, Εμπορική, Καλογήρου, Alpha Bank, Λαλαούνης,... ΦΩΤΙΑ! Είπαμε, αν πας και λίγο πεινασμένος στους μπουφέδες, δεν θα είσαι και τόσο εκλεκτικός -μα, και πάλι, μπορώ να βρω δεκάδες λόγους που θα ήθελα να κάψω όλα τα παραπάνω αν κάποια στιγμή ξεκίναγε αυτό που σαρκαστικά ανέφερα τόσα χρόνια ως Η Επανάσταση. "Ναιαιαι, μαλάκα...", έλεγε ένας μπροστινός μου στην πορεία, "... Metropolis!!"

- Ο Εμπορικός Κόσμος βέβαια έχει περιέλθει σε απελπισία, απ' ό,τι ακούω. Είδε την περιουσία του να χάνεται, περισσότερο κι απ' όσο έχει χαθεί από έναν τύπο που ελέγχει την κρατική φορολογία σαν φεουδάρχης, περισσότερο κι απ' όσο έχει χαθεί (εφόσον έχεις μαγαζί στην Ερμού) από την προστασία που πληρώνουν στους -το μάντεψες- μπάτσους. Γίνομαι γραφικός; Το ότι κάποια μαγαζία ετοιμάζονται να εκμεταλλευτούν μια ζημιά 5-10.000 ευρώ για να απολύσουν ή να κόψουν το δώρο Χριστουγέννων, αποδεικνύει ακριβώς πως τους άξιζε δικαιωματικά να καούν. Μα επιμένω: το H&M έγινε μπουρδέλο, ένας παππούς με μια τρύπα για χειροποίητα πουκάμισα ακριβώς δίπλα, όχι. Στη δολοφονία του Άλεξ ήταν αυτόπτες μάρτυρες 20 άτομα, μα αρκούσαν για να σώσουν την υπόθεση. Εδώ που ήταν χιλιάδες και έβλεπαν πως η Τυφλή Μανία ηταν κάθε άλλο παρά τυφλή, τί γίνεται;

- Υπάρχει κάτι το τελετουργικό στο σπάσιμο μιας τράπεζας, Δεκέμβρη του '08. Η Πειραιώς στην Κλαυθμώνος έχει έναν σπάνιο χημικο σχεδιασμό πλέξιγκλας στη βιτρίνα, που ραγίζει μα δεν σπάει. Το επιχειρησιακό σκέλος της πορείας προσπαθούσε για ώρα να διαλύσει το Τζάμι Που Μας Χωρίζει Από Τα Λεφτά, μα οι επίμονες προσπάθειές τους με σιδεριές, πέτρες και αλουμινένιες σκάλες δεν είχαν αποτέλεσμα. Έξι πιτσιρικάδες με μαντήλια στη μούρη προσπαθούσαν επί κανά εικοσάλεπτο να σπάσουν το τζάμι, και εκατοντάδες συγκεντρωμένοι θεατές αντιδρούσαν με γουργουρητά ευχαρίστησης και ζητωκραυγές κάθε φορά που ένα κομμάτι από τη βιτρίνα της Τράπεζας κατέρρεε.

- Αν λοιπόν η μόνη εικόνα που έχεις για τα γεγονότα είναι από τις ειδήσεις, είσαι μέρος αυτών που ιδεολογικά δέχονται επίθεση εδώ και καμια πενηνταριά ώρες. Το ότι υπάρχει μια πλατιά μάζα πολιτών που έχει αρχίσει ήδη να λέει "τι σου έφταιγε ο ανθρωπάκος και τον έκαψες", χρησιμοποιώντας ως βάση του επιχειρήματος και ως γνώση μόνο όσα έχει δει στην τηλεόρασή της, εξηγεί ακριβώς γιατί συμβαίνει ό,τι συμβαίνει, και ποια είναι ακριβώς τα δύο στρατόπεδα που αναμετρώνται.

- Όταν σε λένε Νώντα Κορκονέα και είσαι μπάτσος, καρμικά δεν μπορεί παρά κάποια στιγμή να κάνεις κάτι τόσο βάρβαρο που η μισή Ελλάδα να εύχεται καρκίνο στα παιδιά σου, ρε μπάσταρδε.

- Μετανιώνω που δεν είχα προλάβει να γράψω στο μπλογκ κάτι για τους αστυνομικούς συντάκτες, αυτόν τον απόπατο της τροφικής αλυσίδας, πριν γίνουν όλα αυτά. Όπως είπε και ο Γιώργος Καραϊβάζ χτες στον ΑΝΤ1 (έτσι ρε μουνί μισο-μπάτσε ρεπόρτερ, με ονόματα και επικυρήξεις), "... λίγο οι προκλήσεις που δέχτηκε, λίγο αν θέλετε και το Μανιάτικο αίμα του, δεν ήθελε και πολύ να γίνει το κακό".

- Βουρκώνω σαν βλάκας από το πρωί με τη σελίδα του Άλεξ στο Hi5 που μαθεύτηκε και κυκλοφόρησε. Δεν βάζω καν λινκ, είναι σαν να χάνεις μέρος του σώματός σου το να την κοιτάς.

- Τον είχα κοζάρει από την αρχή της πορείας. Ενδοσυνεννόηση στο αυτί, παρταρχίδικη πόζα και τσαντάκι μέσης. Πλησίαζε κόσμο στο άσχετο, τους σκούνταγε και τους έλεγε παγωμένα "ζήτω η πατρίδα ζήτω η θρησκεία ζήτω η Νέα Δημοκρατία". Το ότι δεν τσίμπησε ούτε ένας να του επιτεθεί, δείχνει το γιατί αυτή η εξέγερση έχει ήδη κερδίσει: επειδή παίζει με τελείως πρωτόγνωρους όρους.

- (αγριεμένος από αυτά που βλέπω, εξακολουθώ να περιμένω προβοκάτσια. Ένας νεκρός από διαδηλωτές -ή ασφαλίτες ντυμένους διαδηλωτές- αρκεί για να κατεβάσει τα τανκς)

- "Εξέγερση", έγραψα λίγο παραπάνω. Δυνατή λέξη. Και κανείς δεν έχει τολμήσει να τη χρησιμοποιήσει μέχρι στιγμής. Όταν μιλάς για "επεισόδια", είσαι είτε αφελής και βλέπεις το δέντρο αντί για το δάσος, είτε τσάτσος και κάνεις το ίδιο σκόπιμα. Γιατί αναγνωρίζουμε πως στην Τσεχοσλοβακία, την Ιρλανδία, το Λος Αντζελες, τη Γαλλιά (και το '68 και πριν έναν χρόνο) ήταν εξέγερση, μα εδώ διστάζουμε να ψελλίσουμε έστω τη λέξη; Αυτό ακριβώς είναι το νόημα της εξέγερσης: μια χύμα, ανοργάνωτη αντίδραση ανομοιογενών κοινωνικών ομάδων. Δεν είναι και "Επανάσταση", μα είναι από κάθε άποψη "Εξέγερση". Κομμένος λοιπόν ο όρος "Επεισόδια". Το φτηναίνουν ύπουλα το πράγμα και το ρίχνουν στο λοβοτομημένο επίπεδο του τηλεθεατή-χρυσόψαρου.

- Υπάρχει ένας σκύλος θεός, αν προσέξεις τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ θα τον δεις σε όλα τα πλάνα μέσα. Είναι μπεζ με κοντό τρίχωμα και μια περήφανη γυριστή ουρά. Είναι πάντα στην πρώτη γραμμή της μανούρας, επιτίθεται μαζί με τους διαδηλωτές αλυχτώντας φρικαρισμένος προς τους μπάτσους καθώς γύρω του φεύγουν πέτρες -και γυρνάει συντεταγμένα στο μπλοκ του όταν κανουν ντου οι ματατζήδες. Τον έψαχνα σήμερα στην πορεία και τελικά τον βρήκα. Δέχτηκε το γαργάλημα στη μουσούδα με το ένα του μάτι στους μπάτσους και έφυγε βιαστικός.

- Μπορεί κανείς να μου επιβεβαιώσει αν τα μαντήλια ποτισμένα με λεμόνι κάνουν τίποτα για τα δακρυγόνα; "Οξύ + Βάση" ξέρω 'γω, ή κάτι παρόμοιο. Είδα διάφορα σήμερα, αλλά μέσα στον φόβο και την παράνοια δεν κατάφερα να το διασταυρώσω. Thanx εκ των προτέρων.

- Τα μάρμαρα στο παρκάκι της Ακαδημίας στην Πανεπιστημίου, φεύγουν για πλάκα. Αν καταφέρεις να κάνεις ένα ράγισμα, βλέπεις πως από κάτω είναι στεγνό χώμα και οι μαρμάρινες πλάκες μπορούν να τραβηχτούν εύκολα με τα δάχτυλα, να σπάσουν σε βολικού μεγέθους κομματιά και να φύγουν προς τον προαιώνιο -μην κοροϊδευόμαστε- προορισμό τους: τα κεφάλια μπάτσων.

- Έχει πάει 7.30 το πρωί και έχω αρχίσει να καταρρέω. 3 το μεσημέρι σήμερα είναι η κηδεία του Αλεξ, στο νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου. Συγκέντρωση έχει επίσης το απόγευμα, αλλά δεν κατάφερα να διασταυρώσω την ακριβή ώρα επειδή εδώ και κάτι ώρες έχει πέσει το Indymedia (πόλεμος, μαλάκα). Τέλος πάντων, φρόντισε να είσαι σε ένα τουλάχιστον από τα δύο.

Γουρούνια

2008-12-08T14:36:00.002+02:00

http://papachatzis.tumblr.com/post/63589410/policeviolence

Στίχοιμα, "Ελληνική Αστυνομία"

2008-12-08T01:31:00.008+02:00

Είναι καιρός να μιλήσω γι' αδερφές με απωθημένα
αφιερώνοντας τους στίχους μου σ' αδέρφια χαμένα.
Δεν θα φερθώ ευγενικά δεν δίνω ελαφρυντικά
ευκαιρία καμία γαμιέται η αστυνομία.

Γραφώ στ' αρχίδια μου τις εξουσίες σας μία μία
δεν σέβομαι στο σώμα σας κανέναν και καμία.
Είμαι σαν τον πιτσιρικά που πυροβόλησες στην Κρήτη
εύχομαι μες στη φυλακή να σας γαμάνε κι απ' τη μύτη.

Γιατί είστ' απλοί φονιάδες, αξιωματούχες κουράδες
αμόρφωτοι, αγράμματοι με πόρνες μανάδες
Και 'γω είμαι άλλο ένα παιδάκι που θέλει σκότωμα
όταν μπαίνετε στο σώμα όλοι μαγκεύετε απότομα.

Δεν ανέχεστε μύγα επάνω στη στολή σας
και το όπλο σας βγαίνει πιο εύκολ' απ' το πουλί σας.
Δεν είμαι αναρχικός άλλα ούτε και μαλάκας
για να δικαιολογώ μια αστυνόμευση της πλάκας.

Γαμιέστε για μένα γιατί μοιράζετε κλήσεις
την ώρα που κάποιον θα έπρεπε να σταματήσεις
πριν φτάσει στα Τέμπη και 21 χαθούν
τωρα όλα τ' άλλα που μου λες μπορούν να παν να γαμηθούν.

Θέλω τώρα τ' αδέρφια μου πίσω.(Ελληνική Αστυνομία)
Γράφω στ'αρχίδια μου τις εξουσίες σας μία μία.
Παίρνω τώρα αφορμή να μιλήσω.(Ελληνική Αστυνομία)
Δεν σέβομαι στο σώμα σας κανέναν και καμία.
Θέλω τώρα απλά να σε συστήσω. (Ελληνική Αστυνομία)
Μι' αστυνομία που όλα εις πέρας τα φέρνει.
Θέλω τώρα τ' αδέρφια μου πίσω.(Ελληνική Αστυνομία)
Μι' αστυνομία που γαμάει και δέρνει.

Δεν φταίτ' εσείς εμείς φταίμε και τα σχολειά μας
κανείς τους δεν μας είπε για τα δικαιωματά μας.
Κι ότι εσύ πληρώνεσαι επειδή πληρώνω εγώ.
Κι ότι εσύ κορδώνεσαι επειδή σκύβω εγώ.

Κι επειδή σ' ανέχομαι φέρεσαι σα μαλάκας εσύ
τί φταιω γω που εσύ την έχεις μικρή.
Τί φταίνε τόσοι νεκροί που 'στε μαλάκες
και τον Ματέι τον αντιμετωπίσατε σα βλάκες.

Είχε ανθρώπους και 'σεις σκεφτήκατε το γόητρό σας
μα πήρατε τ'αρχίδια μου και έναν στο λαιμό σας.
Οι μπάτσοι δεν ξέρουν ποιος πουλάει ναρκωτικά
τα ντιλέρια της Ομόνοιας ειναι αόρατα.

Στα club τα μεγάλα δεν ρουφιέται γραμμή.
Μόνο η έλλειψη προμήθειας αποτελεί αφορμή
για κατάστολη με ΕΚΑΜίτες μπάσταρδους και χρυσαυγίτες
με χημικά απώθησης για τους πολίτες.

Δεν είναι κάτι, απλά η τάξη πραγμάτων
και το καθήκον κάτι μπάτσων γαμάτων.
Μι' αστυνομία που όλα εις πέρας τα φέρνει.
Μι' αστυνομία που γαμάει και δέρνει.

Θέλω τώρα τ' αδέρφια μου πίσω.(Ελληνική Αστυνομία)
Γράφω στ' αρχίδια μου τις εξουσίες σας μία μία.
Παίρνω τώρα αφορμή να μιλήσω.(Ελληνική Αστυνομία)
Δεν σέβομαι στο σώμα σας κανέναν και καμία.
Θέλω τώρα απλά να σε συστήσω. (Ελληνική Αστυνομία)
Μι' αστυνομία που όλα εις πέρας τα φέρνει.
Θέλω τώρα τ' αδέρφια μου πίσω.(Ελληνική Αστυνομία)
Μι' αστυνομία που γαμάει και δέρνει.

Γραφώ στ' αρχίδια μου τις εξουσίες σας μία μία
δεν σέβομαι στο σώμα σας κανέναν και καμία.
Είμαι σαν τον πιτσιρικά που πυροβόλησες στην Κρήτη
εύχομαι μες στην φυλακή να σας γαμάνε κι απ' τη μύτη.

Δεν φταίτ' εσείς εμείς φταίμε και τα σχολειά μας
κανείς τους δεν μας είπε για τα δικαιωματά μας.
Γιατί είστ' απλοί φονιάδες, αξιωματούχες κουράδες
αμόρφωτοι, αγράμματοι με πόρνες μανάδες.

Θέλω τώρα τ' αδέρφια μου πίσω.(Ελληνική Αστυνομία)
Γράφω στ' αρχίδια μου τις εξουσίες σας μία μία.
Παίρνω τώρα αφορμή να μιλήσω.(Ελληνική Αστυνομία)
Δεν σέβομαι στο σώμα σας κανέναν και καμία.
Θέλω τώρα απλά να σε συστήσω. (Ελληνική Αστυνομία)
Μι' αστυνομία που όλα εις πέρας τα φέρνει.
Θέλω τώρα τ'αδέρφια μου πίσω.(Ελληνική Αστυνομία)
Μι' αστυνομία που γαμάει και δέρνει.

Ψυχοπαθολογία της καθημερινής ζωής

2008-12-04T03:12:00.004+02:00

- Μαλάκα, υπάρχει ένας τύπος που λέγεται Ιάκωβος Καμπανέλλης;
- Ναι, γιατί;
- Επειδή τώρα που κατέβαινα σε 'σένα ήμουνα ακινητοποιημένος στην Πανόρμου σε μία φάση και άρχισα να φωνάζω από το παράθυρο χωρίς λόγο "ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ! ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ!". Είναι λογικό αυτό;
- Ναι ρε, μη τρελαίνεσαι. Κι εμένα μου είχε κολλήσει κάπως τις προάλλες κι έλεγα όλη μέρα "Κουάλα Λουμπούρ. Κουάλα Λουμπούρ. Κουάλα Λουμπούρ".

Ανθρωποι που μου εξήγησαν κάτι. #5: Ελληνοφρένεια

2008-12-03T22:30:00.005+02:00

cue: "Εμείς έχουμε κάνει τις επιλογές μας"

"... πορευόμαστε στο δρόμο της σοβαρότητας και της υπευθυνότητας"

"...στο δρόμο της προσφοράς, για τον τόπο και για τους πολίτες".

(από το πολύτιμο ellinofreneia.blogspot.com, στο 08.18 του χθεσινού επεισοδίου)

Τα δύο μοναδικά πράγματα που κατάλαβα από τη μπουρδελοκατάσταση στη Βομβάη

2008-11-30T15:48:00.014+02:00

1. Οτι υπάρχουν Ινδοί κομάντο.

Ουάου.
Δεν θα το φανταζόμουν ποτέ.

Ινδοί

Κομάντο

Εξακολουθεί να μη μου βγάζει νόημα.

2. Οτι ο καινούριος Οσάμα είναι πολύ καλύτερος από τον παλιό Οσάμα.

Βάλε να παίζει αυτό:

Επειδή, ως πιθανότερος οργανωτης τής τελείως πάνκικης επίθεσης, φέρεται αυτός:

Ο Νταούντ Ιμπραήμ, αφεντικό τού υποκόσμου της Ινδίας, ύποπτος για καραβιές κόκας προς τη Βρετανία και την Ανατολική Ευρώπη και με μεγάλες top-10 επιτυχίες στα charts τής Ιντερπόλ. Σύμφωνα με τη Wikipedia:

Ο Νταούντ Ιμπραήμ ελέγχει τα καζίνο τού Κατμαντού, την εξαγωγή ναρκωτικών τού Νεπάλ και στο παρελθόν είχε στήσει μια πλεκτάνη που θα οδηγούσε στην ατιμωτική φυλάκιση τού ντετέκτιβ Στάρσκυ, αν και ένα deal-gone-wrong στην πισίνα τού Τόνυ Μοντάνα οδήγησε σε ματοκύλισμα και χάλασε τα σχέδιά του. Αυτή την εποχή κρατάει αιχμάλωτο τον Ρότζερ Μουρ στο arabesque κρυσφήγετό του, καταστρώνοντας την σαδιστική, εξεζητημένη του εκτέλεση.

No, mr Bond. I expect you to participate in Beastie Boys' 'Sabotage'

Εκ μέρους του blog, καλωσορίζω στο διεθνές μαζικό υποσυνείδητο έναν αναπάντεχα vintage θεούλη, την Duffy των τρομοκρατών και υγρό όνειρο τού Ταραντίνο.

Σακελλάριε/Γιαννακόπουλε: Θα Φτύσω Στους Τάφους Σας

2008-11-27T17:23:00.006+02:00

Είναι άραγε μία από αυτές τις "the whole world's gone crazy" μέρες;

"Ο σύγχρονος Ηλίας δεν έχει σκηνοθετικό βλέμμα, επειδή, πολύ απλά, δεν χρειάζεται να έχει", γράφει ο Ζουμπουλάκης. Μήπως επίσης δεν έχει σκηνοθετικό βλέμμα επειδή συνελήφθη ως ιδέα, στήθηκε, γυρίστηκε, μονταρίστηκε και κυκλοφόρησε μέσα σε 2,5 μήνες;

Γιατρέ,
είναι δυνατόν να είναι όλοι εκστασιασμένοι με τον "Ηλία του 16ου 2008"; "Άχρωμη, άγευστη, αμήχανη και εντελώς απρόσωπη η σκηνοθεσία του Νίκου Ζαπατίνα. Και τι μ΄ αυτό; Απλώς το παλικάρι έχασε μεγίστη ευκαιρία να υπογράψει αριστούργημα μοναδικό. Παρ΄ όλα αυτά, τα γέλια από το δεύτερο ημίχρονο και μετά σε κάνουν να κυλιέσαι στο πάτωμα και να κινδυνεύεις να πάθεις έμφραγμα από τα κακαρίσματα τα πολλά", ο Δανίκας. "Παρά τρίχα αριστούργημα μοναδικό" μάγκα, όχι μαλακίες.

Το δε Έθνος, αντιδρά όπως θα όφειλε καθένας να αντιδράσει μπροστά σε ένα μεγάλο έργο τέχνης -αποκωδικοποιώντας, δηλαδή, τις κρίσιμες κοινωνιολογικές προβληματικές που θέτει: "Σε μια εποχή γενικής παρακμής, το ριμέικ της δημοφιλούς κωμωδίας του Αλέκου Σακελλάριου, συμβαδίζει με την επικαιρότητα στήνοντας αυτί στο χρηματοοικονομικό βάσανο του σύγχρονου Ελληνα".

... εεεερμ, όχι. Ειλικρινά: όχι. Πως είναι δυνατόν ούτε ένας, σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες, να μη στράβωσε με αυτή την ταινία; Πως γίνεται ούτε ένας να μη θυμάται πως μπήκε σε αυτή τη δουλειά ακριβώς για να μην επιτρέπει να κάνουν εισιτήρια κάτι τέτοιες ταινίες; Πρόκειται άραγε για τέτοιο υπνωτιστικό αριστούργημα, που ο θεατής παραβλέπει το ότι δεν είναι καν ταινία;

Και, αν όλοι οι παραπάνω επαγγελματίες κριτικοί έχουν δίκιο, πώς γίνεται να σχηματίζω τόσο αντίθετη άποψη βλέποντας το τρέιλερ;

Δεν ειρωνεύομαι. Σοκάρομαι. Και νιώθω πως σήμερα, με την κυκλοφορία αυτής της ταινίας και την αντιμετώπισή της από τον mainstream Τύπο, βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας τον βουβό βιασμό τόσο του ελληνικού Σινεμά, όσο και του ελληνικού Τύπου.

Από τότε που κυκλοφόρησε η Πολίτικη Κουζίνα και ξεκίνησε το "Ελληνικό Σινεμά 2.0", η συνταγή είναι δεδομένη: δώσε χλιαρή νοσταλγία στο θεατή, ή/και τηλεοπτικούς ηθοποιούς να παίζουν με τηλεοπτικό τρόπο -και μάζεψε την μπάνκα στο μέρος σου. Μα, τουλάχιστον, οι κλιμακτηριακές οιμωγές για τα γιουβαρλάκια των Χαμένων Πατρίδων... ήταν ταινία. Η Κουζίνα είχε μπάτζετ, εξωτερικά γυρίσματα, φωτογραφία με άποψη, μοντάζ, ακριβό καστ... είχε έστω σενάριο που κάποιος έκατσε και το ΄γραψε, διάβολε. Το ριμέικ του "Ηλία του 16ου", με κάνει να θυμάμαι με γλυκιά νοσταλγία την εποχή που έκραζα τη "γλυκιά νοσταλγία" τής Πολίτικης Κουζίνας.

Επειδή αυτό που βλέπω εγω στο τρέιλερ είναι αισθητική επιπέδου σχολικής παράστασης, αυτολεξεί σενάριο που επαναλαμβάνει κάτι που ήταν προϊόν αυτοσχεδιασμού (αν το καλοσκεφτείς αυτό, θα σου γαμήσει το κεφάλι) και, κυρίως, όλα όσα πάνε στραβά στο ελληνικό σινεμά συμπυκνωμένα.

Επειδή στην Ελλάδα επικρατεί απόλυτο κινηματογραφικό κενό, επειδή θα 'πρεπε να το φέρουμε πολύ πιο βαρέως αυτό, και επειδή φτάσαμε εδώ εξαιτίας οποιουδήποτε το όνομά του αναφέρεται στα credits τού "Ηλία". Επειδή αυτό το πράγμα μπορεί να έχει ηθοποιούς και κάμερες, να αποθηκεύεται σε φιλμ και να παίζεται σε κινηματογράφους, να φέρει δηλαδή όλα τα χαρακτηριστικά αυτού που αποκαλούμε "ταινία"... μα δεν είναι ταινία, πώς το λένε;

Θελω να πω, ό,τι και να γράψει κάποιος κριτικός, θα με βρει εκ των προτέρων αντίθετο και μόνο λόγω που την αντιμετωπίζει ως ταινία. Όταν κάτι θέλει λιγότερο χρόνο για να γυριστεί και από τις βιντεοταινίες του Ταμτάκου, δεν είναι ταινία: είναι αρπαχτή. Και ούτε καν καμία από αυτές τις ανώδυνες, συγχωρήσιμες αρπαχτές. Επειδή εδώ, στήνοντας μια κάμερα απέναντι σε πέντε ατάκες που δεν είναι καν δικές τους, οι στ'-αρχίδια-μου-σας-γράφω παραγωγοί παρουσιάζουν κάτι που θα ανοίξει σε δικά τους μούλτιπλεξ, με brainwashing κάλυψη από τα ΜΜΕ και (ρεαλιστικές) προσδοκίες για τουλάχιστον μισό εκατομμύριο εισιτήρια.

Επειδή κάθε φορά που καταπίνουμε ένα απροκάλυπτο "ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε", είμαστε μιθριδατικά έτοιμοι για το επόμενο, ακόμα πιο χυδαίο.

Δεν γίνεται να είναι αυτός ο ελληνικός κινηματογράφος των 00s -και οι κριτικοί να είναι ικανοποιημένοι με την πάρτη του. Δεν γίνεται να συμπεριφερόμαστε όλοι λες και μια σχηματική, χαριτωμένη πενηντάχρονη ηθογραφία μπορεί να έχει έστω και ελάχιστο λόγο ύπαρξης σήμερα. Όταν το δελτίο τύπου τής ταινίας λέει πως "τελικά, όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα ίδια μένουν" δεν είναι ούτε γεροντίστικο, ούτε αντιδραστικό, ούτε τοξικά στερεότυπο. Είναι όλα τα παραπάνω, χωρίς να τα εννοεί κιόλας. Δεν γίνεται να μην έχεις υπ' όψιν σου πόσο έχει αλλάξει η ελληνική κοινωνία από τότε. Και ως Odeon, χέστηκες για τις κοινωνιολογικές μεταμορφώσεις. Παίζεις ανεύθυνα με τον μαζικό συντηρητισμό για να βγάλεις φράγκα, οπότε shut your fucking mouth.

Είναι προσβλητικό αυτό το πράγμα. Οι περισσότερες κριτικές, ψάχνοντας κάτι καλό να πουν, εκθειάζουν την "αριστουργηματική" ερμηνεία του Φιλιππίδη. Και ρωτάω τώρα εγώ. Είναι δυνατόν η μπαλαφαρέ μανιερα να θεωρείται έστω ερμηνεία εν έτει 2008; Μαλάκα, σοβαρά μιλάω. Όταν ο Χατζηχρήστος έπαιζε σε κάθε ταινία τον ρόλο τού "Χατζηχρήστου" πριν 50 χρόνια, ήταν μη σου πω και avant-garde για την πλειστόκαινο εποχή του. Όταν όμως κάνει το ίδιο σήμερα ο Φιλιππίδης (και αποθεώνεται για αυτό, αντί να τού παίρνουν την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος), είναι σαν να συμφωνούμε όλοι πως τίποτα άξιο λόγου δεν συνέβη στο σινεμά από τον Χατζηχρήστο ως σήμερα.

Γιατί στον πούτσο να γυριστεί αυτή ταινία; Γιατί να γυριστεί μια ταινία χωρίς καμία καλλιτεχνική προσδοκία από πίσω της, χωρίς ούτε μια λέξη διαφορετική από μια ήδη υπάρχουσα ταινία; Οι πιθανές απαντήσεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι τρεις:

α) για τα εύκολα φράγκα

β) για τα εύκολα φράγκα

γ) για να δούμε πού είναι διατεθειμένος να φτάσει ο ελληνικός Τύπος, προκειμένου να υποκριθεί πως κανένα corporate δάχτυλο δεν βρίσκεται βαθιά στον κώλο του.

Ούτε συνομωσίες βλέπω, ούτε υποννοώ τίποτα για τους κριτικούς που αναφέρω παραπάνω. Αυτό που βλέπω, είναι ένα φάντασμα να πλανάται πάνω από τις εγχώριες εφημερίδες. Επειδή ο "Ηλίας Reloaded" δεν είναι καθόλου τυχαία ταινία. Αντιθέτως, είναι το μεγάλο φετινό εισπρακτικό στοίχημα της εταιρίας που έχει αποδείξει (εμπρακτότατα) πως δεν επιτρέπει σε κανέναν να παίζει με τα μεγάλα εισπρακτικά της στοιχήματα. Ος γνωστόν, όποιος τόλμησε στο παρελθόν να επισημάνει αυτονόητα πράγματα για σκουπιδιάρικες παραγωγές της Odeon, βρέθηκε τσιμεντωμένος. Το αφεντικό της συγκεκριμένης εταιρίας έχει προλάβει ήδη να κατουρήσει την περιοχή που του ανήκει, με μεγαλειώδη νταβατζιλίκια στο ενεργητικό του. Αν μη τι άλλο, πρόκειται για τον άνθρωπο που έδειξε τα όρια της χιλιοτραγουδισμένης "free-press επανάστασης", κόβωντας τις διαφημίσεις από την Athens Voice ώσπου να απολυθεί αυτός που δεν του έκανε καλές κριτικές (και αφού τον απέλυσαν, λίγο καιρό ακόμα διαφημίσεις γιοκ, για παραδειγματισμό).

Και μετά το ξανάκανε, απαιτώντας 250.000 ευρώ από τον Ζουμπουλάκη όταν εκείνος είχε την αφροσύνη να παρατηρήσει πως "παιδιά, έχει ξεφύγει το πράμα". Ρίξε μια ματία στο επίμαχο κείμενο αν δεν το έχεις υπ' όψιν σου. Ήταν το τελευταίο που δημοσιεύτηκε στον εγχώριο Τύπο, πριν αρχίσει η εποχή που οι κιν/φικοί κριτικοί ξύπναγαν με κομμένα κεφάλια αλόγου στο κρεβάτι τους.

Επαναλαμβάνω: ούτε ξέρω, ούτε υπαινίσσομαι πως οι κριτικές που παραθέτω είναι ένα μαζικό κο-κο-κο απέναντι στην παραγωγό εταιρία. Αυτό όμως που μυρίζω στον αέρα είναι πως, όταν μια ταινία με εμφανή ελαττώματα παίρνει Τσαουσεσκικό ποσοστό αποδοχής από το σύνολο των κριτικών, μια κάποια τρομοκρατία πρέπει να παίζει από πίσω. Δε μας έφταναν δηλαδή τα PRίστικα κολλητιλίκια και οι "χορηγίες επικοινωνίας"... τώρα έχουμε και την Κομαντατούρ να γυρνάει στις εφημερίδες και να κοιτάει πάνω από τον ώμο των δημοσιογράφων τι γράφουν.

Υποψιάζομαι πως η ακριβέστερη κριτική για την ταινία έχει ήδη ειπωθεί, εδώ και δεκαετίες, και μάλιστα από τα πιο αρμόδια χείλη: εμείς αυτούς στο χωριό τους πνίγουμε στο νεροχύτη, για να μη χαλάσει η ράτσα.

Ένα χαϊκού που έγραψα ουρλιάζοντας

2008-11-27T00:04:00.004+02:00

Το αυτί του Γιάννη Γκούμα
Δάκρυσε αίμα
Τη μέρα που έφυγε ο Γκαγκάτσης

Η στιγμή έφτασε

2008-11-26T19:30:00.006+02:00

... για να βγάλω επιτέλους από μέσα μου κάτι που με έτρωγε για χρόνια. Κάτι το οποίο ΞΕΡΩ πως νιώθουν πολλοί μα φοβούνται πως είναι μόνοι τους, κάτι που αναδύεται συχνά σε συζητήσεις μα καλύπτεται γρήγορα κάτω από ένοχα βλέμματα, άβολες σιωπές και υπόνοιες πως, αυτός που το είπε, πρέπει να τουφεκιστεί στο Γουδί για εθνική προδοσία. Το παίρνω πάνω μου, λοιπόν, και κάνω την αρχή.

Μισώ τους Κύπριους.

Ορίστε, το 'πα. Και το timing για να σηκώσω το λάβαρο του αντι-κυπριωτισμού, δεν μπορούσε να είναι καλύτερο. Επειδή, ακριβώς απόψε, κάθε βάζελος στέλνει την αρνητική του ενέργεια προς το νησί -και συγκεκριμένα την Ανόρθωση, αυτόν τον συνδυασμό υπερφυσικής κωλοφαρδίας και ιογενούς ποδοσφαιρικής ασχήμιας, που σκαπουλάρει τις αναμενόμενες ήττες με έναν τρόπο προσβλητικό για την κοινή λογική.

Απόψε λοιπόν, που ένα σεβαστό μέρος του πληθυσμού τολμά να ευχηθεί κακά πράγματα για αδελφούς Κύπριους, λέω να ανάψω το φυτίλι. Να ριχτώ σε αυτό που πάντα φαντασιωνόμουν... μια μελλοντική ελληνική πραγματικότητα, στην οποία οι Κύπριοι θα έχουν γίνει οι νέοι "Πόντιοι". Εκεί που θα σαρκάζουμε τους Κύπριους όπως οι Γάλλοι τους Βέλγους και οι Γερμανοί τους Αυστριακούς: σαν μια ιμιτασιόν εκδοχή μας που την καταλαβαίνεις από την προφορά και μόνο. Οι Πόντιοι έγιναν συνώνυμο τού "ηλίθιος" και κυριάρχησαν στα ανέκδοτα, ακριβώς για αυτόν τον λόγο: δεν μίλαγαν καλά τη γλώσσα και ήταν αδύναμη μειονότητα, χωρίς όμως να είναι αλλοδαποί.

Μα τα mid-80s ήταν μια ολοκληρωτικά άλλη εποχή, λιγότερο ενοχική και σίγουρα προγενέστερη τής πολιτικής ορθότητας (ενός αγνά 90s φαινομένου). Μπορεί να φανταστεί κανείς σήμερα να βγαίνει ταινία που να χρησιμοποιεί έτσι τον όρο "Πόντιος"; Ο σχιζοφρενής συνδυασμός Βουλητωνεφηβίστικων Ανθρώπινων Δικαιωμάτων απο τη μία, και Ψωμιαδικού ταλιμπανισμού από την άλλη, θα προκαλούσε χάος. Η Συμφωνία της Γενεύης θα κραύγαζε τα δικαιώματα των μειονοτήτων -και Μακεδονόκαυλοι θα έβαζαν το εικόνισμα της Παναγίας Σουμελά στο μεσαίο ρεύμα της Εθνικής στα Τέμπη και-όποιος-έχει-άντερα-να-το-πατήσει-για-να-περάσει. Για αυτό σου λέω: Κύπριοι. Είναι κρίμα να τους βλέπει με μισό μάτι τόσος κόσμος, και κανείς να μην τολμά να το παραδεχτεί.

Μα, αν το "είσαι Πόντιος" σήμαινε "είσαι ηλίθιος", τι θα μπορούσε (ή, θα έπρεπε) να σημαίνει πχ το "μαλάκα είσαι τελείως Κύπριος"; Δεν έχω καταλήξει ακόμα, αλλά ανοίγω το διάλογο... παραθέτοντας όσα δεν θα ΄πρεπε να ξεχνώ όποτε αναφέρομαι σε Κύπριους.

- Δεν ξεχνώ πως Κύπριος=κλαψομούνης. Η κατάνυξη τού "Χρυσοπράσινου Φύλλου" και η πλύση εγκεφάλου για τα παρελθοντικά δεινά, έχει ποτίσει τούς Κύπριους με έναν μίζερο ασκητισμό που βγαίνει στην ίδια την καθημερινότητα. Οι Κύπριοι έχουν πέσει από μικροί στη μαρμίτα του μάρτυρα -και δεν υπάρχει χειρότερος εκβιασμός, από τον συναισθηματικό εκβιασμό.

- Δεν ξεχνώ πως οι Κύπριοι φοιτητές μπαίνουν σε όποια ελληνική σχολή γουστάρουν χωρίς να δώσουν λογαριασμό (ή πανελλήνιες, για την ακρίβεια). Οτι τόσα χρόνια δέχονται μυθικά κοινοτικά κονδύλια και ότι, προμοτάροντας τη δυστυχία που τους βρήκε, βρίσκονται σε "ειδικά καθεστώτα" που έχουν μετατρέψει το νησί σε μια ακόμα πιο διεφθαρμένη εκδοχή της προ-επαναστατικής Κούβας. Από τις offshore του Μιλόσεβιτς ως κάθε offshore κάθε μεγαλολαμογιάς που αποκαλύπτεται στην Ελλάδα, το καπάκι της Κύπρου συχνά σηκώνεται και οι αρουραίοι που ζουν από κάτω μάς κοζάρουν μοχθηρά.

- Δεν ξεχνώ πως -και λόγω του παραπάνω- οι Κύπριοι είναι εξοργιστικά λεφτάδες. Πραγματικό περιστατικό: Κύπριος φοιτητής προσκαλεί στο σπίτι του, ένα ρετιρέ γύρω στα 150 τετραγωνικά, ακριβώς πάνω σε μια από τις μεγαλύτερες πλατείες. "Ουάου, μαλάκα..." τού λέω, "πόσο νοίκι δίνεις για αυτό;". "Όχι ρε, το αγόρασα μόλις πέρασα Αθήνα", μου λέει.

- Δεν ξεχνώ πως οι Κύπριοι είναι πάμπλουτοι, κυνικοί εκμεταλλευτές καταστάσεων και σκανδαλωδώς προνομιούχοι... μα, ταυτόχρονα, κλαψομούνηδες. Δεν ξεχνώ, δηλαδή, πως αν η Κύπρος ήταν άνθρωπος, θα ήταν αυταπόδεικτα ο Νταλάρας.

- Δεν ξεχνώ πως η εθνική υπόσταση της Κύπρου σχεδιάστηκε από μεγα-καθάρματα σαν τον Σαμψών και τον Γρίβα, μαχαιροβγάλτες του κοινού ποινικού δικαίου που θα ανάγκαζαν τον Κάρατζιτς να πιάσει δουλειά στους ZZ Top ντροπιασμένος για το πόσο δευτεράντζας μοιάζει μπροστά τους. Ενας γνωστός του πατέρα μου, 65άρης σήμερα, είχε πάρει μέρος στην εθνοκάθαρση που επιχειρήσανε οι Ελληνοκύπριοι πριν τον Αττίλα, και μου έχει αφηγηθεί τελείως "Αποκάλυψη Τώρα" σκηνικά, με Έλληνες κομάντο που προσέγγιζαν σπίτια Τουρκοκύπριων τρεις η ώρα το πρωί, πέταγαν μέσα χειροβομβίδες, και έβλεπαν μετά χέρια μωρών να εκτοξεύονται από το παράθυρο. Θέλω να πω, σύμφωνοι: οι Τούρκοι θα έμπαιναν κάποια στιγμή στην Κύπρο. Μα από εκεί, ως το να απαγορεύεται να συζητάμε το οτι οι Τούρκοι μπήκαν και για να αποτρέψουν γενοκτονία συγγενών τους, κάτι χάνεται στον δρόμο.

Και ένα τελευταίο και τέρμα τα γεωπολιτικά: όχι άλλοι "αγνοούμενοι". Σέβομαι τους νεκρούς, μα θεωρώ προσβλητικά ύπουλο το να μην τους αποκαλούμε "νεκρούς". Το να μην μαζεύεις όλους τους πεσόντες σου μετά από μια μάχη στην οποίαν έχασες εδάφη, είναι κάτι που έχει συμβεί σε κάθε αντίστοιχη μάχη της ανθρωπότητας. Όταν όμως επιβάλεις έναν ειδικό, διφορούμενο, trademark όρο για τους συγκεκριμένους πεσόντες, κάτι προσπαθείς να μου πεις.

- Δεν ξεχνώ πως οι Κύπριοι μιλούν άλλη γλώσσα. Σοβαρά μιλάω. Οταν βρίσκονται με "καλαμαράδες" και μιλούν ελληνικά με κυπριακή προφορά, το κάνουν μόνο για το φολκλόρ. Αν τους ακούσεις να μιλάνε μεταξύ τους, δεν έχεις ιδέα τι ακούς. Και το να μιλάει κάποιος με κυπριακή προφορά, είναι -μη ντρέπεσαι, παραδέξου το- πάντα εκνευριστικό. Ακούγεται σαν ελαττωματικός Ελληνας, που ψάχνεις αν έχεις κρατήσει την απόδειξή του για να τον επιστρέψεις.

- Δεν ξεχνώ πως, κατά μεγάλη πλειοψηφία, οι Κύπριες γκόμενες είναι εμφατικά ασχημομούρες. Ευθύνεται ίσως για αυτό μια μακρά παράδοση αιμομιξίας, όπως σε κάθε άλλο αποκομμένο μέρος του πλανήτη; Δεν ξέρω. Ο συνδυασμός όμως μυτόγκας, μελαχρινής τριχοφυίας και πλουσιογκομενίστικης τρεντοσύνης, είναι πολύ μαζικός για να μείνει απαρατήρητος.

- Δεν ξεχνώ πως η Κύπρος είναι υπεύθυνη για αυτό:

(τον Χατζηγιάννη εννοούσα, αλλά ένα γαμημένο blog έχω, μη το ξεφτιλίσω. Η αλήθεια είναι πως δεν μου κάνει καρδιά να πω τίποτα κακό για το τραγούδι που τελικά έβαλα)

Τι ζόρι τραβάω, λοπόν; Κανένα, στην πραγματικότητα. Απλά, θες ρε φίλε να είσαι Κύπριος; Να είσαι. Πες το και καν' το όμως, επειδή το βολικά παρασιτικό ιδεολόγημα "Ελληνοκύπριος" παρατράβηξε. Εδώ και σαράντα χρόνια τραβιόμαστε με τους Τούρκους (και άρα ξοδεύουμε δισεκατομμύρια ευρώ σε εξοπλιστικά), για χάρη μιας χώρας που εκμεταλλεύεται το ότι μπορεί να πατάει και πάνω στον σκύλο και πάνω στην πίτα (παροιμιακό mash-up). Το πράγμα έχει φτάσει στα όριά του και έχει κακοφορμίσει: τώρα πλέον, είτε θα γίνουμε όλοι λίγο πιο ειλικρινείς να ξεμπερδεύουμε, είτε θα αρχίσουμε τα πογκρομικά ανέκδοτα για Κύπριους. Αλλός δρόμος δεν υπάρχει, επειδή το φαινόμενο της "Χώρας Που Απαιτεί Να Είναι Προτεκτοράτο" και μοναδικό σε όλον τον πλανήτη είναι, και δεν τιμά καμία από τις δύο χώρες, και το παραγαμήσαμε. Λιγότερες εθνικές βεβαιότητες, αυτό ζητάω μόνο.

Και κανα λουμπάγκο του Ιμπραΐμοβιτς, δε θα με χάλαγε.

Συζητώντας τα κοσμικά νέα της πόλης

2008-11-22T23:34:00.004+02:00

- Μαλάκα, έμαθα πως ένας Παλαιστίνιος αγόρασε το "Μπάμπης Κηφισιά".
- Ουάου μαλάκα, αυτά είναι. Μιλάμε για ύπατο αξίωμα να είσαι αφεντικό του Μπάμπη Κηφισιά. Ή μήπως παίζει να το ονομάσει "Γιασέρ Κηφισιά";
- Ή "PLO Club". Αν και "PLO" ακούγεται περισσότερο σαν να βαράει μπίτια.

Ανθρωποι που μου εξήγησαν κάτι. #4: Αντώνης Πανούτσος

2008-11-21T16:43:00.004+02:00

"Ο οπαδός, όπως ο καλός κομμουνιστής, έχει την ικανότητα να τεντώνει τη λογική του και να αμβλύνει το μνημονικό του στο όνομα της αγάπης του. Οι Ολυμπιακοί αποκαλούν τον Παναθηναϊκό ομάδα της χούντας και του κατεστημένου ενώ την ομάδα τους ομάδα του λαού. Hardly. Εκτός αν αποφασίσουμε ότι ο Γουλανδρής ήταν λιμενεργάτης και το 1973 που είχε φτιάξει τη μεγάλη ομάδα του Ολυμπιακού ο Ιωαννίδης ήταν φυλακή. Πες το όμως και ο οπαδός του Ολυμπιακού θα γίνει Μπαρμπής. Θα αρχίσει να λέει: «Δεν είναι το ίδιο. Γιατί...» και ακολουθεί ό,τι επιχείρημα μπορεί να βρει φτάνει να πείθει. Οχι τον άλλο, αλλά τον εαυτό του. Το ίδιο ισχύει και με τους ΑΕΚτσήδες, που για να δικαιολογήσουν τον αριστερό και προσφυγικό χαρακτήρα της ομάδας τους μπορούν να βγάλουν τον Μπάρλο Κωνσταντινουπολίτη κομμουνιστή".

(από τη σημερινή Sportday, εδώ ολόκληρο το κείμενο για την ηθικά καταθλιπτική επιστροφή τού Φρόγκη)

Realpolitik: 5 ακόμα πιο άδεια, καταθλιπτικά εξώφυλλα για το νέο βιβλίο τού Κων/νου Σημίτη

2008-11-17T02:23:00.015+02:00

"Ο πραγματιστής που γνωρίσαμε γράφει ένα βιβλίο για την κρίση" λέει ο Μπακουνάκης στο σημερινό Βήμα, παραλείποντας ένα και αγαπήσαμε ανάμεσα στο "γνωρίσαμε" και το "γράφει". Μα το νέο βιβλίο του Κωνσταντίνου Σημίτη, μοιάζει να αποτυγχάνει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σύγχρονου αναγνωστικού κοινού.

Και δεν είναι η πρώτη φορά που ο Σημίτης αποδεικνύει πως δεν ρώτησε ποτέ τον Θέμελη ποια είναι τα μυστικά του best-seller. Ποιος δεν θυμάται, άλλωστε, τα memoirs που κυκλοφόρησε ο πρώην πρωθυπουργός πριν τρια ακριβώς χρόνια; Απάντηση: κανείς δεν τα θυμάται, ακριβώς επειδή ήταν τα πιο μη-διαβαστερά, γενικόλογα, δυσκοίλια απομνημονεύματα ηγέτη που έχουν κυκλοφορήσει από τη γέννηση του Γουτεμβέργιου ως σήμερα. Θυμάμαι τα δελτία ειδήσεων να περιμένουν με λαχτάρα το "βιβλίο του Σημίτη", για να βγάλουν θέματα από την εξομολόγηση ενός τύπου που κυριάρχησε στην πιο rollercoaster οχταετία του σύγχρονου κράτους... μα να μένουν τελικά με τα quotes στο χέρι, απο ένα βιβλίο που άπλωνε τον μουλωχτό, ντεκαβλέ πραγματισμό του σε 700 βασανιστικές σελίδες χωρίς να κάνει ούτε μια παραχώρηση σε λαϊκίστικες juicy ομολογίες για την πλέμπα.

Μα στο νέο του, ακόμα πιο αυστηρό βιβλίο, ο Σημίτης το παρακάνει. Αναλύοντας την πρόσφατη οικονομική κρίση, ο πρώην πρωθυπουργός μοιάζει να έβαλε δάχτυλο στον art director των εκδόσεων "Πόλις":

Μόνο σε εμένα θυμίζει κηδειόσημο, από αυτά που βγάζουν με το κιλό τα πεθαμενατζίδικα και καρφιτσώνουν στις κολόνες της ΔΕΗ; Διάβολε, έχω hardcover ανθολογίες του Τσέχωφ με ασύγκριτα πιο groovy εξώφυλλα από αυτό. "This is dead serious, people" μας λέει ο Κώστας (ναι, "Κώστας") Σημίτης, πριν καν ξεφυλλίσουμε το νέο του δημιούργημα. Είναι άραγε αυτό το πιο άδειο, καταθλιπτικό εξώφυλλο που θα μπορούσε να έχει το νέο βιβλίο του Κώστα Σημίτη -ή μήπως υπάρχουν εναλλακτικές που δεν αξιοποιήθηκαν όσο τους έπρεπε;

Κάθε φορά που λέμε πως "πότε δεν υπήρχε underground στην Ελλάδα"

2008-11-17T01:00:00.008+02:00

... ο Θεός σκοτώνει ένα κουταβάκι. Για αυτό ξεκόλλα το γαμημένο το μυαλό σου και δώσε ρισπέκτ σε δύο διαφορετικές γενιές avant-garde πυροβολημένης guerilla που συναντώνται στην ίδια σκηνή.

Αφορμή είναι μια βομβαρδιστική, οι-Jethro-Tull-συναντούν-τη-Χαρά-Βέρρα-και-ανταλλάζουν-αμφεταμίνες βερσιόν τού breakthough χιτ της Απόλυτης, με τον Πιλαλί σε ρόλο αρκουδιάρη.

(προλαβαίνεις)

ATTENTION SPAN: 131108

2008-11-13T15:13:00.007+02:00

- Ο,ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΡΙΚΑ ΔΟΝΤΙΑ ΜΟΥ: Ο Bono περνάει λίγο quality time με δύο 17χρονες στο γιωτ τού Edge. Οι 17χρονες ανεβάζουν τις φωτογραφίες στο Facebook. Οι θεατές των φωτογραφιών ενθουσιάζονται με τα μιαμ-μιαμ πιπινάκια -μα όχι όσο ενθουσιάζονται με τη νίλα τού πλανητικού Νταλάρα. Και εγώ αδυνατώ να καταλήξω αν ο καλύτερος τίτλος που διάβασα σχετικά είναι το "Bono parties on yacht with barely legal teens to fight AIDS in Africa", ή το "Bono behaves like rock star for once".

- SHITTY REMAKES UPDATE: Τι κοινό έχουν το "Karate Kid", τα χιτσκοκικά "Πουλιά", το "8 1/2" του Φελίνι, ο "Donnie Darko" και η "Barbarella"; Απάντηση: κάνουν ακόμα και τον νέο "Ηλία του 16ου" να ακούγεται μια έξοχη ιδέα. (Σύμφωνα με τους Times, το κινηματογραφικό 2009 θα είναι εφιάλτης) (UPDATE: και μετά, διαβάζω αυτό)

- ΛΙΓΟΣ ΑΚΟΜΑ ΟΜΠΑΜΑ: Και τώρα η δεύτερη φάση, όπου η μαζική κουλτούρα έχει αρχίσει να τον χωνεύει, ή να απαντάει στο ερώτημα "πώς κάνουμε τώρα χιούμορ με αυτόν;".

- ΜΗ ΜΑΚΡΗΓΟΡΕΙΤΕ: Fifty Years of Popular Songs Condensed Into Single Sentences.

- ΛΙΓΟΣ ΑΚΟΜΑ BONO: Σε μισώ αναγνώστη, για αυτό σου συστήνω και τον φίλο τού Bono...

... να στοιχειώσει τον ύπνο σου.

Οι μπάτσοι πουλάνε τα Verdana

2008-11-11T14:11:00.010+02:00

Το νέο, ανανεωμένο Έθνος της Κυριακής, μπλα-μπλα-μπλα, γραφίστες που παίρνουν περισσότερα από τους γραφιάδες για να πλάθουν σε νέα, ανανεωμένα σχήματα τις λεκτικές κουράδες ώστε να μην κουράζεται ο χαζούλης αναγνώστης και αναγκάζεται να μένει πάνω από 40 δευτερόλεπτα σε ένα κείμενο κλπ. ΟΚ, fine by me. Έχω φάει ψωμί από τον Μπομπ τον μάστορα εξάλλου, θα ήταν άκομψο να του την πω για την πρωτότοκη εφημερίδα του. Απλά αφορμή είναι το Εθνος, όπως θα δεις άμεσα.

Επειδή, κάτω από την Καλομοίρα, αριστερά από τον Αλογοσκούφη, νοτιοδυτικά από τη συνέντευξη του Σεβαρνάντζε και πάνω από (duh...) 5.500 προσλήψεις, η συντακτική ομάδα έχει κάτι να ανακοινώσει:
... εεερμ, συγχαρητήρια! Καλοφάγωτη, ξέρω΄γω; Αν παίξει κέρασμα, στείλτε μου mail να περάσω. Αν και, δουλεύοντας σε τέτοιο επίπεδο εφημερίδας, μάλλον θα την χρειαστείτε για προσωπική κατανάλωση κάποια στιγμή (ή θα την σπρώξετε για να βγάλετε το νοίκι του μήνα, αν είστε με μπλοκάκι).

Δεν ειρωνεύομαι τον/την δημοσιογράφο που έκανε το θέμα. Αντιθέτως: τον κατηγορώ πως με την ελαφρομυαλιά, την ροπή προς την ευκολία και την αναπαραγωγή Δαλιανιδικής υποβλητικότητας, αποτελεί μέρος του προβλήματος. Θέλω να πω, ειλικρινά, από δημοσιογραφικής άποψης αδυνατώ να καταλάβω γιατί παίζει ρόλο το ότι την αγοράσατε 11 το πρωί. Υπάρχει κανένας νόμος που να απαγορεύει να τρυπιόμαστε εκείνη συγκεκριμένα την ώρα; Ακόμα κι αν το selling point τού τίτλου είναι το εννοούμενο "μέρα μεσημέρι...", δεν το δέχομαι. Αν είχατε αγοράσει πρέζα 11 το βράδυ, θα γράφατε πως "όταν πέσει το σκοτάδι, οι δρόμοι γύρω από την Ομόνοια μετατρέπονται σε... κλπ".

Είναι τόσο εύκολο που καταντάει προσβολή για τον αναγνώστη -αυτό το πράγμα γράφεται από μόνο του. Τα ζάκια είναι ό,τι ώρα και να πας γύρω από την Ομόνοια και το ότι κάθε κανάλι, εφημερίδα ή περιοδικό κάνει κάθε τόσο ρουτινιάρικα θέματα για το "γκέτο της Ομόνοιας" αποδεικνύει αυτόματα πως... δεν είναι και τόσο γκέτο, έτσι δεν είναι; Οι ειδήσεις του ΑΝΤ1 στέλνουν συνέχεια ρεπόρτερ να καταγράψουν τα νταραβέρια, συχνά με κάμερα κινητού ανοιχτή πούστικα δήθεν στο άσχετο, μόνο και μόνο για το dramatic effect της κουνημένης lo-fi λήψης... άλλοι στήνουν κάμερες σε εγκαταλελειμένα μπαλκόνια τής Σωκράτους, ενώ και ο Τσίμας πριν κάτι μέρες πάτησε και με τα δύο πόδια την μπανανόφλουδα αυτού του ανέξοδου snuff κοινωνιολογικού πορνό για τρομοκρατημένους μεσοαστούς τηλεθεατές.

"Να είσαι περήφανος για τα γκέτο της πόλης σου", είναι η συμβουλή που θέλω να δώσω στον σοκαρισμένο νοικοκυραίο. Αν δεν υπήρχαν αυτά τα γκέτο, τα πρεζάκια θα ήταν παντού, οι πρεζέμποροι θα πλεύριζαν το παιδί σου και οι νταβάδες τη γυναίκα σου. Θα 'πρεπε να είσαι περήφανος που η κοινωνική χωροταξία έχει προβλέψει ελεγχόμενους χώρους συγκέντρωσης των απολειφαδιών, στρατηγικά υποβαθμισμένους θύλακες στην πόλη, για όσους μπορεί να ρίξουν έξω τους ισολογισμούς των αστυνομικών τμημάτων αν μείνουν ανεξέλεγκτοι.

Και δεν συμπαθώ καν τους εθισμένους. "Έχεις πρεζάκια φίλο, κράτα κι ένα ξύλο" λέει μια παροιμία των μαστούρηδων (ενός διαμετρικά αντίθετου κόσμου) -και δεν έχω λόγο να διαφωνήσω. Είναι άρρωστοι, αντικοινωνικοί, ζουν σε ένα εφιάλτη που ούτε τα πιο τρέντυ fonts του γραφίστα του "Έθνους" δεν μπορούν να ωραιοποιήσουν. Είναι και ασθενείς και παράνομοι για αυτό, αφού όποτε συλλαμβάνονται στέλνονται χύμα σε φυλακές χωρίς την παραμικρή πρόβλεψη για την απάνθρωπη χαρμάνα που ακολουθεί (και αυτές ακριβώς τις ώρες τα ΜΜΕ βάζουν τα δυνατά τους για να αποσιωπήσουν το τι συμβαίνει στις φυλακές). Μα το να απαιτείς εθνοκάθαρση από τον καναπέ σου, χιλιόμετρα μακριά από την Ομόνοια -και το να χρησιμοποιείς αυτό το σύμπλεγμα mega-μπίζνας και ελεγχόμενης δυστυχίας για να γεμίζεις σελίδες με τζάμπα μάχιμο ρεπορτάζ, σε κάνει μέρος του προβλήματος, αν μη τι άλλο.

Liberal χουλιγκανισμοί

2008-11-05T11:30:00.003+02:00

- Εεε-οοο, πάρτε το κωλο-Τέξας σας και φύγετε από ΄δω.

- Κι όλο κλαίνε/ τα ρεπουμπλικανάκια/ στης Μινεσο-/ στης Μινεσότα τα σκαλάκια.

- Τσουνάμι τσουνάμι τσουνάμι/ στο Τενεσί να πέσει μέσα στο λιμάνι/ να τρέχουνε οι βλάχοι σαν μαλάκες/ και ο Μακέιν να μοιράζει βάρκες.

- Έκανες μπουρδέλο τη Μοντάνα/ γεια σου Ομπάμα/ γεια σου Ομπάμα.

- Έχετε στον κώλο ένα αγγούρι/ στο Μιζούρι/ στο Μιζούρι.

- Τζώρτζια, Τζώρτζια κωλογειτονιά/ μπουρδέλο όλου του νότου, γαμιέσαι απ' τον βορρά.

- Γιούτα, Γιούτα, α γαμήσου Γιούτα.

- Εκει ψηλά, στη Βόρεια Ντακότα/ θα πάρετε τ' αρχίδια μας τα δυο/ θα πάρετε και μια φωτογραφία/ από τον οίκο τον λευκό.

(ήρθαν στο mail μου από τον επίσημο commentator τού blog, ως απάντηση στις χτεσινές μου επιφυλάξεις -βλ. παρακάτω)

US Election Special: 4 λόγοι για τους οποίους δεν με πολυψήνει ο Μπαράκ Ομπάμα

2008-11-04T14:12:00.011+02:00

1) Είναι ο νέος Κένεντι.
Δηλαδή, υπερβολικά γοητευτικός για να ακούσεις όντως τι λέει. Διάβολε, είναι σχεδόν το mancrush κάθε προοδευτικού αρσενικού του πλανήτη. Ακόμα και ο (πασόκος) πατέρας μου, έλεγε χτες πως σε μια φωτογραφία ο Ομπάμα τού θυμίζει τον Μπόγκαρτ -που ανάθεμα κι αν υπάρχει μεγαλύτερο κοπλιμέντο για άντρα.

Αυτό είναι που τρέμω: όταν κάποιος μπορεί να συνοδέψει ένα επιχείρημά του με ακαταμάχητο "παιδί-τής-Crest" χαμόγελο 360 μοιρών, ο εγκέφαλος χρειάζεται έξτρα bytes για να χωρέσει την awesomeness -σβήνοντας λίγο από το επιχείρημα που προηγήθηκε.

Και έχει αποδειχτεί κλινικά αυτό. Όταν ο Όσκαρ Ουάιλντ έλεγε πως "η ομορφιά είναι ανώτερη της ευφυίας, επειδή δεν χρειάζεται να αποδείξει τον εαυτό της", αυτό ακριβώς εννοούσε: οτι μπορεί να ριχτείς με όλες σου τις δυνάμεις στο φούντωμα τού Ψυχρού Πολέμου, να θεσμοθετήσεις στο Κογκρέσο τις Μπανανίες, να κάνεις μια στρατιωτική κίνηση χίλιες φορές χυδαιότερη από την εισβολή στο Ιράκ (πίνοντάς τον, βέβαια, στον Κόλπο των Χοίρων), να ξεκινήσεις τον πόλεμο στο Βιετνάμ... και παρ' όλα αυτά, να μείνεις στην ιστορία ως ο JFK, ο "Αμερικάνος Πρίγκηπας του 20ου Αιώνα".

2) Είναι λιγότερο μαύρος από όσο ισχυρίζεται.
Από την αρχή τής campaign τους, οι Δημοκρατικοί έπαιξαν βρώμικα. Περιορίζοντας τους υποψηφίους τους σε δύο, έναν μαύρο και μια γυναίκα, επιχείρησαν τη μαζικότερη εφαρμογη πολιτικής ορθότητας στην ιστορία. Από αμυντικής άποψης, η ιδέα ήταν μεγαλοφυής. Όποιον και να εξέλεγαν, η κριτική εναντιον του θα ήταν χωλή -αφού κανείς δεν θέλει να χαρακτηριστεί ούτε ρατσιστής, ούτε σεξιστής. Μα υπάρχει ένας λάκκος στη φάβα: ο μαύρος δεν ήταν και τόσο μαύρος, ενώ η γυναίκα... τέλος πάντων, βλέπεις πού το πάω.

Ήταν σαν την έκθεση "Πολιτική Ορθότητα 2008", όπου τα εργαστήρια του είδους παρουσίαζαν τα πιο πρωτοποριακά μοντέλα τους, τελειοποιημένα υβρίδια όπου το μειονοτικό στοιχείο του καθενός είναι τόσο λίγο όσο χρειάζεται για να μην ξενίζει, αλλά ταυτόχρονα επαρκές για να χρησιμοποιηθεί ως όπλο κατά των αντιπάλων. Μια ευαίσθητη, ύπουλη ισορροπία, που θα ακυρωνόταν αν ο Ομπάμα ήταν πιο "δώθε" στην φυλετική παλέτα, πιο κοντά δηλαδή στον Seal, ή τον Μπαμπαγκίντα. Τώρα που όλα τα σκιάζει η πολιτική ορθότητα, το καπουτσίνο λάττε δέρμα τύπου "Τάιγκερ Γουντς/Λιούις Χάμιλτον" είναι το νέο "White Anglo Saxon Protestant".

Και οι Δημοκρατικοί, βέβαια, άρμεξαν κυνικά αυτό το μεταμοντέρνο παράδοξο: ρίγη ευχαρίστησης διέτρεχαν τους spin doctors τους, κάθε φορά που η άλλη πλευρά έλεγε κάτι που Θα Μπορούσε Εστω Να Θεωρηθεί Φυλετικό. Δεν θα 'πρεπε να είναι έτσι τα πράγματα. Τη δεκαετία του '50, οι ρατσιστικές επιθέσεις ήταν κάτι που γεννούσε ιερή οργή στους μαύρους -και όχι απόλαυση, για το ότι σου δίνει το δικαίωμα να δείξεις με προτεταμένο δείχτη τον αντίπαλό σου, καταδεικνύοντας την ηθική σου ανωτερότητα. Να λοιπόν το ερώτημα που αποφύγαμε όλοι: γιατί όταν ο Τσίπρας μετατρέπει την πολιτική σε happening κουβαλώντας μαύρες τον παίρνουμε με τα γιαούρτια... μα ο πρώτος Μαύρος Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι de facto θετική εξέλιξη;

3. Είναι αρχίδια προοδευτικός.
Η μεγαλύτερη λούμπα τού δικομματικού Αμερικάνικου συστήματος, είναι πως δεν μεταφράζεται με ακρίβεια εκτός ΗΠΑ. Δηλαδή, σε κάθε άλλη χώρα του πλανήτη υπάρχει ένα μεγάλο κόμμα προς τα δεξιά, ένα μεγάλο από την άλλη και κάμποσα τριγύρω. Αυτό το δεκαδικό σύστημα όμως, έχει ελάχιστη σχέση με το δυαδικό των ΗΠΑ -και όσοι θεωρούν τον Ομπάμα δια της ατόπου αριστερίζοντα, στηρίζουν κάποιον που, τηρουμένων των αναλογιών, είναι κατηγορηματικά πιο ακραίος από τον Σαρκοζύ.

Οι θέσεις του Ομπάμα περιλαμβάνουν όντως κάποιες ελπιδοφόρες δεσμεύσεις για απόσυρση από το Ιράκ, δικαιότερη φορολόγηση και κοινωνικές παροχές -μα θα επιτρέψουμε στην προσωπική του γοητεία να μας πείσει και πως οι πολιτικοί λένε μόνο αλήθειες προεκλογικά; Την ίδια στιγμή, ακόμα χειρότερα, οι "προοδευτικές" του θέσεις δεν είναι ούτε περισσότερες, ούτε ισχυρότερες από τις "Μπους με χαμηλά λιπαρά" αντίστοιχες.

Επειδή ως σήμερα, ο Ομπάμα έχει στηρίξει το σχέδιο Πόλσον με κοινοβουλευτικές τακτικές τύπου Τραγάκη, έχει υποσχεθεί χτύπημα στα εδάφη του Πακιστάν αν κριθεί σκόπιμο, έχει χαρακτηρίσει την θητεία του Αριέλ Σαρόν "απολύτως σημαντική και εποικοδομητική", έχει δεσμευτεί για αναζοπύρωση τού χάους στο Αφγανιστάν, ετοιμάζει πυρηνικά στην περίπτωση που το Ιράν θελήσει να αποκτήσει πυρηνικά, δεν σκοπεύει να καταργήσει τη θανατική ποινή, έχει ψηφίσει δύο φορές υπέρ τού κακόφημου "Patriot Act" και έχει τοποθετηθεί γενικόλογα σε θέματα παγκοσμίου ενδιαφέροντος όπως το Γκουαντάναμο, η σχέση με τους Ρώσους και η θέση των ΗΠΑ στον ΟΗΕ.

Καταλαβαίνω πως όλο αυτό ακούγεται σαν να τον θεωρώ φασίστα, για αυτό ξεκαθαρίζω: οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν ασύγκριτα πιο εφιαλτικές θέσεις σε όλα, μα όλα τα παραπάνω. Μέχρι εκεί, όμως: το να είσαι πιο αριστερά από κάτι τόσο δεξιό σε κάνει "μη χείρον", μα σε καμία περίπτωση poster-boy τού προοδευτισμού.

4. Κλέβει εκκλησία.

Τέλος πάντων, υποψιάζομαι πως αν ζούσα στις ΗΠΑ θα ήμουν ενθουσιασμένος με την πάρτη του Ομπάμα -όπως και κάθε άλλος Αμερικάνος τον οποίον υπολήπτομαι, εξάλλου. Το να κερδίσουν οι Ρεπουμπλικάνοι μετά από όσα συνέβησαν τα τελευταία 8 χρόνια δεν είναι εναλλακτική. Ο Μακ Κέιν είναι ένας εξαιρετικά μετριοπαθής δεξιός και καθολικά σεβαστός πολιτικός (ένας Γεώργιος Ράλλης του Ρεπουμπλικανισμού, από πάρα πολλές απόψεις), που σε κάποιους τομείς πάει τελείως κόντρα με το κόμμα του, είναι πολύ καλύτερος από τους ψηφοφόρους του και κατάφωρα αδικημένος από την σύντροφό του στην αντιπροεδρία... μα στο συλλογικό υποσυνείδητο έχει περάσει δικαίως ως ο Mini-Me του Μπους.

Επ' αυτού, και για να τσιλάρεις λίγο αναγνώστη που έφαγες όλες τις παραπάνω αναλύσεις στη μάπα κι έφτασες ως εδώ, να και το μάλλον καλύτερο βίντεο ολόκληρης της προεκλογικής καμπανιας που τελειώνει σήμερα: η έκτακτη επιστροφή τού Γουίλ Φέρελ στο Saturday Night Live πριν 10 μέρες, για να επαναλάβει μια από τις θρυλικότερες μιμήσεις του μαζί με την απόκοσμα αποτελεσματική Τίνα Φέι... και να εξηγήσει το γιατί ο Μακ Κέιν δεν (θα 'πρεπε να) έχει την παραμικρή ελπίδα:

Ε, επειδή όμως δεν ζω στις ΗΠΑ (και επειδή, επίσης, ο πλανήτης χέστηκε για το τι πιστεύω), έχω την πολυτέλεια να θρέψω τον σχιζοφρενή εσωτερικό μου μονόλογο λίγο ακόμα, λέγοντας πως και αυτό μου τη δίνει -το αυτοεκπληρούμενο landslide, δηλαδή. Όταν δημιουργούνται μαζικές "Συμμαχίες του Καλού", Φωτεινά Μονοπάτια που κανείς δεν μπορεί να τους κουνηθεί επειδή ενσαρκώνουν τις απαντήσεις σε κάθε τι κακό χωρίς να αποδεικνύουν τίποτα από μόνα τους, τότε ακριβώς είναι που πρέπει να διπλασιάζουμε τις επιφυλάξεις μας, τότε είναι που πρέπει να γινόμαστε πιο δύσκολες γκόμενες από πολιτικής άποψης, να πηγαίνουμε κόντρα στις βεβαιότητές μας και το ρεύμα τού αυτονόητου -αυτό, δηλαδή, που λέω τόση ώρα.

Έκτακτο! παράρτημα

2008-11-02T15:05:00.009+02:00

Δύσκολη, σκοτεινή εποχή για τη δημοσιογραφία. Μια εποχή στην οποία καμία πατροπαράδοτη τακτική δεν πιάνει πλέον. Μια εποχή όπου μπορείς να συνδυάσεις χαοτικά σε ένα κομμάτι χαρτί τον Χίτσκοκ, τον Τσιτσάνη, τον Ομπάμα, τον Μπαχ, τον Χέντελ, τον Μυριβήλη, τον Ηρακλή, τον ΠΑΟΚ, το Lidl και επιτοίχιους λέβητες φυσικού αερίου... και, παρ' όλα αυτά, να σε παίρνουνε χαμπάρι οι πάντες.

Ω, πόσο σας μισώ απαίσιες Βρυξέλλες!

"Ζόρια που τραβάς κι εσύ ρε φίλε Κυριακή απόγευμα...", θα μου πεις. Όχι ακριβώς. Το ότι το Βήμα είναι o Μοχάμεντ Σαΐντ Αλ-Σαχάφ της κυβέρνησης, δεν περιμέναμε το σημερινό εξώφυλλό του για να το ανακαλύψουμε.

Απλά, το εξώφυλλο μιαίνει το blog ως υπενθύμιση αυτού που έχει ήδη πλασαριστεί ως το πολιτικό highlight της εβδομάδας που έρχεται: την αυριανή "Ανατροπή" (ακόμα και το πληκτρολόγιο αρνείται να το γράψει), όπου ο ένας Zoolander έχει καλεσμένο τον άλλον για να ρουφήξουν μαζί τα μάγουλά τους, όπου ο λόγος για τον οποίον κανείς δεν θέλει να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ φιλοξενεί τον λόγο για τον οποίον μετάνιωσαν όσοι ψήφισαν ΝΔ, μια ταυτόχρονη συνύπαρξη δύο πομπο-δεκτών απέχθειας στο ίδιο στούντιο, ένας ανεξέλεγκτος, ασταθής χημικός συνδυασμός ικανός να ρουφήξει τον πλανήτη σαν 1000 αποτυχημένα Cern.

Ο τζίνιους που σκέφτηκε και έστησε τη συνύπαρξη Πρετεντέρη-Ρουσόπουλου, έχει στα χέρια του την σημαντικότερη πολιτική εκπομπή της τελευταίας πενταετίας τουλάχιστον. Αύριο το βράδυ στο Mega, όλοι οι λόγοι για τους οποίους το πράγμα έχει φτηνύνει τόσο πολύ εσχάτως, θα ξεδιπλωθούν μπροστά στα μάτια του έντρομου κοινού. Αύριο βράδυ, το πράσινο γιν θα κάνει αδίστακτες ερωτήσεις στο μπλε γιανγκ του και θα ακούσει με κατάλληλα συνοφρυωμένο έγκυρο ύφος τις συνειδητά κενές περιεχομένου απαντήσεις του (ένα είδος διαλόγου που αυτοί οι δύο, περισσότερο από κάθε άλλον, εισήγαγαν άτσαλα στον πρωκτό των '00s)... όσο οι τηλεοράσεις θα προσπαθούν να αυτοκτονήσουν κάνοντας το καλώδιό τους θηλιά, αντί να φιλοξενήσουν στην οθόνη τον παρεΐστικο διάλογο των δύο ανθρώπων που θα χρειαστεί να φορέσουν διαφορετικές γραβάτες για να τους ξεχωρίζει το κοινό.

Ο Νέος Εθνικισμός έχει βυζάρες

2008-10-30T20:48:00.020+02:00

"Πάρτε έναν μαλάκα", σκέφτηκα ανοίγοντας το Facebook. Το news feed στο αριστερό μέρος της οθόνης, με ενημέρωνε πως ένας ακόμα φεϊσμπουκικός μου φίλος, ένας διαχρονικά βλακάκος πρώην συμμαθητής μου... ριχνόταν στον υπέρ βωμών και εστιών αγώνα.

Οπως μάθαινα εκείνη τη στιγμή, ο τύπος είχε γίνει μέλος ενός από τα γκρουπ που απαιτούν αυτό που μας επιφυλάσσει πολλή μανούρα μέσα στα επόμενα 4 χρόνια: την επιστροφή των Ελγινείων από τους Αγγλους δηλαδή, με αντάλλαγμα τη φλόγα του "London 2012". Κανείς δεν ξέρει ποιος πρωτοεμπνεύστηκε αυτόν τον μεγαλοφυή εκβιασμό -και κανείς δεν τον διεκδικεί επίσημα προς το παρόν- μα έχει αρχίσει ήδη να περνάει ως θέμα συζήτησης, επιβάλοντας δηλαδή ήδη τον μολυσμένο του εαυτό ως μια σκέψη βρε αδερφέ, αν τίποτα άλλο δεν δουλέψει.

Είναι ένα κρίσιμο φαινόμενο, αν μη τι άλλο. Υπενθυμίζει στον υπόλοιπο πλανήτη ποιοι ήταν αυτοί που ανακάλυψαν τα υψηλά ιδεώδη του Ολυμπισμού, της Εκεχειρίας και του Κουτοπόνηρου Τραμπουκισμού. Είναι σαν να κάνει την τελετή στην Ολυμπία η Λυδία Κονιόρδου, και να κρατάει το μωρό εγγονάκι του Γκόρντον Μπράουν πάνω από τη φωτιά απειλώντας να το ψήσει.

Και το συγκεκριμένο γκρουπ έχει αυτό ακριβώς το level εξτρεμισμού:

Οι 1.310 μερισματούχοι της "Ικτινος & Καλλικράτης Constructive" που αγωνίζονται στις τάξεις του γκρουπ, δεν δείχνουν να ενοχλούνται ούτε από το ανήθικο του αιτήματος, ούτε από τη βαρβαρική ορθογραφία, ούτε από την αδυναμία του administrator να βάλει τόνο στο κεφαλαίο "Η", ούτε από τα αμόρφωτα δύο αποσιωπητικά του, ούτε από τον αντι-εκεχειριακό όρο "Αγγλάκια", ούτε από την αυτοαναιρετική ασέβεια των λέξεων "αρχίδια" και "Ολυμπιάδα" δίπλα-δίπλα.

Τέλος πάντων. Το ότι ο τρωκτικισμός είναι το ανώτατο στάδιο του πατριωτισμού, το είχαμε ψυλλιαστεί ήδη. Μα ο τύπος που έφτιαξε αυτό το γκρουπ, το παραγαμάει. Κάνοντας ένα ελαφρύ, αφηρημένο scroll down, τσέκαρα την "ταυτότητα" για να δω πως τον λένε. Και κάπου εκεί, το κεφάλι μου εξερράγη.

Διάβολε, είναι γυναίκα

... η οποία, μάλιστα, ήταν μπροστά-μπροστά στη λίστα μελών του γκρουπ

και, όπως αποδείχτηκε από το πυρετικό, τρεμάμενο κλικ που έκανα στο thumbnail της, είναι αυτή:

Γκαντάμμιτ.

Τι διάολο συμβαίνει εδώ; Τι πρεμούρα μπορεί να έχεις για πέντε μάρμαρα, όταν είσαι έτσι; Τι uber-θηλυκό του Ελληνισμού είναι αυτό, που συνδυάζει το αίσθημα ευθύνης για 4.500 χρόνια φυλετικής συνέχειας... με αρχαιοελληνική βυζοκατατομή; Μήπως ο Πλεύρης είναι ο dr Evil και κατασκεύασε μια στρατιά αισθησιακών fembots για να καταλάβει τον πλανήτη; Πόσες άλλες Σουλιωτοπούλες ποζάρουν έτσι σε κοινή θέα; Ή, για να ΄χουμε ακόμα καλύτερο ρώτημα, πόσες γκόμενες γενικότερα ποζάρουν τόσο τσοντάδικα στο Facebook;

Δεν μπορώ να ησυχάσω από την ώρα που το είδα. Το πράγμα παραείναι βολικό για να είναι αληθινό. Το προφίλ της ήταν "ανοιχτό" (δηλαδή το έβλεπα κι εγώ που δεν είμαι φίλος της), δεν περιείχε καμία άλλη φωτογραφία, ούτε καμία ένδειξη πως ελέγχεται από υπαρκτό πρόσωπο. Η εθνεγερτήρια δις Τζιώλη δεν είχε στο wall της κανένα σχόλιο από real-life φίλους της, τίποτα δηλαδή από αυτά που γράφουμε ο ένας στον άλλον και οι απ' έξω δεν τα πιάνουν, τίποτα που να έχει σημεία ζωής -εκτός από comments διάφορων λιγουριών που της γράφουνε πως "είναι πολύ hot" και "ελπίζω να τα πούμε" και λοιπά πεφτούλικα.

Μούφα το προφίλ; Είμαι σίγουρος. Και τι έγινε, θα μου πεις, που κάποιος έφτιαξε ένα ψεύτικο προφίλ με φωτογραφία γκομενάρας που βρήκε στο Google; "Τίποτα" είναι η απάντηση, μα όχι απολύτως τίποτα.

Επειδή, από χτες που την ανακάλυψα ως σήμερα, 300 γαμημένα νέα μέλη έχουν προσχωρήσει στο γκρουπ της. Επειδή ο συνδυασμός επιθετικής ημιμάθειας, εθνικής υπερηφάνειας, αιφνίδιας σκλήρυνσης των αρχιδιών λόγω οπτικού ερεθίσματος και νεφελώδους ύπαρξης, παραείναι ιντριγκαδόρικος. Κρύβεται μήπως από πίσω της ένα χοντρό λιγδιάρικο εθνίκι γύρω στα 45, που διοχετεύει τον καταπιεσμένο τραβεστισμό του σε γυναικεία avatar; Είτε αυτό συμβαίνει, είτε πρόκειται για ένα σκοτεινό κύκλωμα που χρησιμοποιεί το Facebook για να ψαρεύει καυλωμένα αγοράκια με αρχαιολαγνικά συμπλέγματα μεγαλείου... και να τα παγιδεύει για να τους κλέψει όργανα και να τα πουλήσει στη μαύρη αγορά μεταμοσχεύεσεων.

Ή μήπως -όπως έχω αρχίσει να πείθω τον εαυτό μου εδώ και λίγη ώρα- πρόκειται για έναν σατανικό καταστασιακό καλλιτέχνη που παίζει με τις δύο μεγαλύτερες νευρώσεις μας, δηλαδή το "είμαι τόσο ασήμαντος που οικειοποιούμαι κάποιον νεκρό εδώ και 3.000 χρόνια για να υπάρξω" και το "καμία τέτοια γκόμενα δεν πρόκειται ποτέ να μου κάτσει"; Με όλη μου την καρδιά, πιστεύω πως πίσω από αυτό το συγκεκριμένο γκρουπ κρύβεται η νέα Άννα Γούλα: ένα κοινωνικό/αισθητικό πείραμα, ένα poltergeist που τσιτώνει σαδιστικά τη μαζική ακαλαισθησία, τόσο ακριβώς, όσο χρειάζεται για να φανεί πόσο δεδομένη τη θεωρούμε.

(disclaimer: αν η "Μαρίνα Τζιώλη" είναι υπαρκτό πρόσωπο και θεωρεί οτι θίγεται με τα παραπάνω, ζητώ συγγνώμη και δηλώνω διαθέσιμος να με τιμωρήσει όπως αυτή κρίνει)

Ανθρωποι που μου εξήγησαν κάτι. Εθνική επέτειος edition: Γιώργος Γεωργίου

2008-10-28T15:12:00.008+02:00

"Ρε 'σεις, μαλακία έκανε ο Μεταξάς που είπε ΟΧΙ. Αν έλεγε Ναι, θα βλέπαμε τουλάχιστον Καμπιονάτο σήμερα"

(ο πραγματικός, όχι ο Μητσικώστας, σε στιγμές απελπισίας για το επίπεδο της ελληνικής μπάλας)

2 updates για το προηγούμενο μαλλιάδικο post

2008-10-28T14:43:00.007+02:00

1. Ο σύντροφος μεσιέ λε πρεζιντάν, πλατσουρίζοντας τις πατούσες του στα νερά του Ατλαντικού, είχε την καλοσύνη να συμπληρώσει ένα κρίσιμο τρίβια στη μυθολογία των AC/DC. Σημειώνει σε σχετικό mail του, με αφορμή το δεύτερο βίντεο του συγκροτήματος που παρέθετα:

"sou exw pei oti gia polla xronia to magic edeixne videakia me palious paixtarades thrilou, k gia taso mitropoulo to kommati itan to "its a long way to the top" k edeixne ton taso na klotsaei vazelous k na panigirizei me gourlwmena matia k sfigmenes grothies tis golares tou taki tou lemoni..."

2. Η εντελώς εξεζητημένη αναφορά μου στο "Midnight Train to Georgia" (προσπαθώντας να καταλήξω στους Motorhead), ήταν σε ένα βαθμό δικαιολογημένη. Το τραγούδι της Gladys Knight (και των Pips, βεβαίως) ήταν αυτό που μου είχε κολλήσει εκείνο το βράδυ. Και το "κολλήσει" είναι understatement... για την ακρίβεια, το έβαζα συνεχώς στο YouTube και προσπαθούσα να μιμηθώ το χορευτικό του στον καθρέφτη:

και εδώ το ίδιο τραγούδι, εκτελεσμένο από τρεις ατομάρες και τον Τζακ Μπλακ:

5 hard rock συγκροτήματα που ήταν πιο groovy από το επιτρεπτό

2008-10-26T03:05:00.012+03:00

Η νέα, έξοχη κυκλοφορία των AC/DC, υπενθυμίζει μια από τις θλιβερότερες αισθητικές πληγές των '00s: την περιθωριοποίηση του αγνού, παλιομοδίτικου hard rock. Είναι τραγωδία αυτό το πράγμα, και είναι ευρύτερο. Ήμασταν ένας περήφανός πολιτισμός κάποτε. Είχαμε τραγούδια με ψυχή, με έμπνευση, με λόγο ύπαρξης. Δεν μας άξιζε να καταλήξουμε ανάμεσα σε indie μαλακισμένα, που ακούνε Killers χωρίς να έχουν ακούσει ούτε Jam ούτε Gang of Four, πράγματα εμφανώς πιο ασήμαντα από τους Skynyrd όπως οι Kings of Leon, Gabriella Cilmi αντί για το "Midnight Train to Georgia" και την Roisin Murphy χωρίς να ξέρουν καν ποιος είναι ο Sam Cooke (καμία σχέση οι δύο τελευταίοι, μα είσαι ευρύτερα για κλωτσιές αν ζεις στον πλανήτη που φιλοξένησε τον Cooke και δεν τον έχεις μυριστεί καν).

Tέλος πάντων, τo πρόβλημα είναι πως το hard rock κυριολεκτούσε, γι' αυτό είναι -όντως- μπανάλ για τη σημερινή χαχόλικη νεολαία. Σήμερα, το ρεύμα είναι να είμαστε παγερά hip, κλανιάρικα μεταμοντέρνοι και μαζικά ακίνδυνοι. Ο ανιμιστικός ενθουσιασμός του παλιού, καλού hard rock είναι "cult" και βάλε. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, οι μεταλάδες έφαγαν πολύ και άδικο πρόγκηγμα από γονείς, καθηγητές και φίλους... και τι καταφέραμε; Απλά εξοντώσαμε μια μειονότητα που ήταν μεν γραφική, μα τουλάχιστον ήταν κάτι.

Και είναι πρόσφατη αυτή η μαζική λοβοτομή. Στα 90s, οι μεταλάδες ήταν ακόμα χούντα στα λύκεια της χώρας, με άπειρα γκράφιτι "SEPULTURA" και "666" στους τοίχους κάθε γειτονιάς. Τώρα όμως ο Χάκος Περβανίδης γέρασε -και η μεταλομάνα των Βαλκανίων βλέπει τους εφήβους της να ακούνε HIM αντί για Megadeth. Τώρα οι φλώροι θριάμβευσαν και η γενοκτονία των γραφικών μεταλάδων ολοκληρώθηκε. Τώρα, δηλαδή, είναι η κατάλληλη στιγμή για να δούμε τι μένει από όλο αυτό. Τώρα που οι βαρβάτες κιθάρες ηττήθηκαν και μπήκαν στο χρονοντούλαπο της μπαναλοσύνης... ήρθε η ώρα για ένα μεγάλο "Α ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ" που θα τιμά εκείνες τις μπάντες, εκείνης της εποχής, που παραμένουν ακαταμάχητες ακόμα και για τα μέτρα του φλούφλικου σήμερα.

#5: THIN LIZZY (δείγμα: "Dancing in the moonlight")

Ο μόνος μαύρος Ιρλανδός στην ιστορία του hard rock, ήταν ταυτόχρονα και ο μόνος μαύρος στην ιστορία του hard rock. Αν ακούγεται funky συνδυασμός, είναι επειδή αυτό ακριβώς αποδείχτηκε: κοτζάμ AllMusic τους αποκαλεί ένα από τα πιο υποτιμημένα γκρουπ της εποχής.

#4: MOTORHEAD (δείγμα: "Killed by death")

Πιθανότατα το πιο περιεκτικό, διασκεδαστικό βίντεο κλιπ στην ιστορία του είδους, το "Killed by death" έχει χαρακτηριστεί από γενετιστές ως το "βίντεο που μπορεί όντως να κάνει τα αρχίδια σου μεγαλύτερα και πιο συμπαγή".

#3: DR TEETH AND THE ELECTRIC MAYHEM

Όταν το στίγμα σου είναι στη smooth jazz, μα έχεις στις τάξεις σου τον κορυφαίο thrash metal ντράμερ όλων των εποχών, ο μουσικός σου μέσος όρος δεν μπορεί παρά να είναι στα χωράφια του hard rock.

Εδώ μια μίνι συνέντευξη, του ντράμερ που πήγε μπροστά το είδος όσο κανένας άλλος (και μιλάω απολύτως σοβαρά).

Και εδώ αποδεικνύει πως "Brutal φωνητικά" είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση.

#2: BLACK SABBATH (δείγμα: "War Pigs")

Αν βγάλεις τους post-Apocalyptic στίχους και την κιθαριστική λασπουριά από το "War Pigs", μένει ένα τραγούδι που κάθε ψαγμένη στρίπερ θα χρησιμοποιούσε στο πρόγραμμά της. Και με το "ψαγμένη" εννοώ "χλωμή με μαύρους κύκλους γκοθού που σε ψιλοτρομάζει" -μα οι Sab Four ήταν σατανικά (got it?) καυλιάρηδες, ακριβώς επειδή ήξεραν τι να κάνουν με έναν καλό ρυθμό, όποτε τον έπιαναν.

#1: AC/DC

Μην κοροϊδεύομαστε, για αυτούς γράφω τόση ώρα. Την only band that matters, εδώ και τριανταφεύγα χρόνια -ακριβώς επειδή αρνήθηκε να μετακινηθεί έστω και μισό βήμα από αυτά που μας δίδαξε ο Τσακ Μπέρι. Η αντίδραση απέναντί τους είναι που διαχωρίζει τους ζώντες οργανισμούς από τα ζόμπι, ενώ ο κιθαρίστας τους εφηύρε το headbanging, δηλαδή τη δεύτερη σημαντικότερη ανακάλυψη του 20ου αιώνα μετά την πενικιλίνη. Η υπερβατικότητα του "Let there be rock"...

... και οι προγραμματικές δηλώσεις του "It's a long way to the top (if you wanna rock'n'roll)...

υπενθυμίζουν το οτι δεν μας αξίζει τίποτα καλό ως χώρα, αν δεν τους φέρουμε ούτε το καλοκαίρι του '09. Οι πρώτες ημερομηνίες της Ευρωπαϊκής τους περιοδείας ανακοινώθηκαν, μα οι οβριοί της Didi δεν δείχνουν να συγκινούνται.

Το μόνο σχόλιο που κρατάω από το Παναθηναϊκός-Βέρντερ

2008-10-23T13:45:00.003+03:00

"Μαλάκα τι τατού είναι αυτό του Φρινγκς; Σαν πόρτα από Subaru Impreza είναι το χέρι του"

(ο Ισι για να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα, βλέποντάς με να καταρρέω στην ισοφάριση)

Ανθρωποι που μου εξήγησαν κάτι. #2: matsaplokos86

2008-10-22T02:56:00.001+03:00

(η θλιβερή ασυνεννοησία των δύο φύλων, από comments σε τραγούδι τού Βασίλη Καρρά)

ATTENTION SPAN: 181008

2008-10-18T22:57:00.000+03:00

- «Η πιο ισχυρή φωνή στη θρυλική ιστορία της Motown», λέει το Reuters. «Έπαιξε με το στυλ και κέρδισε, νομιμοποίησε τις νέγρικες καύλες ως εκφραστικό μέσο και υπήρξε η πιο ισχυρή φωνή στη θρυλική ιστορία της Motown», θα έλεγα εγώ. Levi Stubbs, βασικός τραγουδιστής των Four Tops, 1936-2008.

- Το blog του Συνδικαλιστικού Οργάνου Ελλήνων Editors.

- Το μόνο κείμενο για τις Αμερικάνικες εκλογές που θα χρειαστεί να διαβάσεις.

- Εψαχνα για μέρες τις λέξεις που θα μπορούσαν να εκφράσουν το βαθύ, υπαρξιακό μου μίσος για τον Χαριστέα. Καθώς εγκατέλειπα την προσπάθεια, ο έγκριτος Ζαχαριάδης επιχειρούσε μια ψυχοπαθολογική προσέγγιση. Θα περιοριστώ σε μια μουσική παρομοίωση: αν οι ελληνικές κούπες έχουν για σάουντρακ το «Final Countdown»… η post-2004 Εθνική ποδοσφαίρου είναι αυτό.

- Πρόβλεψη: διπλό με ασίστ Ρουκάβινα και αρχιδάτο γκολ Σάλπι, ο οποίος δεν πανηγυρίζει λόγω ρισπέκτ. Άξιος αντίπαλος, πάντως.